Het was weer zo’n week deze week. Gerommel in de marge en gedoe, niet alleen door de coronamaatregelen, maar ook omdat ik gewoon niet in een ritme kwam. Dat lag ook wel deels aan mezelf, want ik geef iets te makkelijk toe aan geen zin hebben. Netto resultaat betekent dat ik deze week niet aan het sporten ben geweest. En ik heb even geen idee hoe ik het moet oplossen. Het is een soort ontregeling. Jarenlang ben ik gewend geweest elke week een paar keer te gaan sporten. Nu lukt het niet.
Vrijdagtraining
Die training met Pedro op vrijdag lukt wel. Die nadenkende blik van hem weerstaan als hij hoort dat ik niets heb gedaan… Dat lukt ook. Maar de training daarna. Het klonk leuk. Rondje van twee deadlifts met 25 kg en vervolgens twee keer optrekken aan de TRX. Het volgende rondje vier keer, het rondje daarop zes keer en zo door tot twintig keer. Ik heb daarna uitgerekend dat ik 110 deadlifts heb gedaan en me 110 keer aan die TRX heb opgetrokken. Pfffff. Daarna mocht ik nog even twee minuten walking lunges doen met een schijf van 10 kg in mijn handen. En als klapper de plank! Tot mijn verrassing haalde ik 1.18. Meestal trek ik het niet zo lang na een uitputtende training.
Ik had het er vanmiddag over met een vriendin en die vertelde ik dat het weliswaar hard werken was geweest, maar man, wat was het lekker. En toch ga ik niet door de week. Het is even een raadsel.
Al jaren speel ik Catan, dat spel met kaartjes en dorpen en steden, waar je wegen moet aanleggen en soms moet varen. Dat doe ik met vijf vrienden. We zijn zelfs een keer op een korte Catanvakantie geweest. Catan is best wel een strategisch spel, en ik ben niet echt strategisch ingesteld. Ik moet dus geluk hebben, wil ik winnen. Eén van mijn vrienden is bijzonder getalenteerd in net niet winnen of gewoon totaal onderaan belanden. De spelregels zijn simpel. Over regels waar we in de loop der jaren niet uit zijn gekomen, hebben we afspraken gemaakt.
Het #WOT woord van deze week is
Spelregels = 1) regels volgens welke een spel gespeeld worden 2) regels volgens welke men dient te handelen 3) regel die bij het schrijven van woorden in acht genomen dient te worden.
Spelregels
Als iemand die Amerikaanse geschiedenis heeft gestudeerd, heb ik de laatste dagen met enorme verbazing naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen zitten kijken. Er is namelijk geen landelijk A-4tje waarop de spelregels van die verkiezingen staan, nee, elk van de vijftig staten heeft een eigen reglement. Heel veel mensen hebben door de coronacrisis via de post gestemd. En elke staat gaat weer anders om met die poststemmen. De ene staat opent en controleert al die biljetten vóór 3 november, maar telt ze nog niet. Van de andere staat mogen ze pas geopend worden als de stembureaus gesloten zijn. Dan zijn er ook nog staten die postbiljetten meetellen als ze na de verkiezingsdag binnenkomen, maar dan moeten ze wel op tijd op de post zijn gedaan. Verder zijn er drive-in stembureaus die toegestaan werden vóór de verkiezingen door de Republikeinen. Maar diezelfde Republikeinen willen vervolgens de spelregels veranderen en die drive-in stembureaus verbieden. Over de president wil ik het eigenlijk niet eens hebben, maar dat is wel degene die 2 uur na middernacht vond dat hij gewonnen had en dat men wel kon ophouden met stemmen tellen. Laat de Nederlandse regering hier vooral een les uittrekken hoe het niet moet.
Wat vind jij van spelregels? Laat je een ander bepalen wat je doet, of ben jij degene die iedereen de spelregels vertelt? Of maak je maar een potje van de regels? Laat me horen wat je ervan vindt en laat een reactie achter.
#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.
Het was eigenlijk gewoon een volle dag vandaag. Ik ben vandaag voor het eerst in drie weken weer naar kantoor geweest. Dat werd hoog tijd, want mijn takenlijstje in Outlook werd alsmaar langer. Daar zet ik dus de dingen in die ik op kantoor moet regelen. Dat is een stuk korter geworden. Ook de rommel op kantoor is een stuk minder geworden. Daar was al een paar weken geleden een doos met boeken op mijn bureau gezet die van het kantoor in Leidschendam waren gekomen. Grote opruiming was dat. Vanavond ben ik eerst op mijn stoel in slaap gevallen en vervolgens ben ik met beste vriendin aan de klets geraakt. Zelfs al gebeurt er helemaal niets in je leven, dan nog kunnen we een uur aan die telefoon hangen.
En dan kom je tot de ontdekking dat het blog nog moet gebeuren. Dat doe ik dus al zeven maanden dagelijks en dan zit het blijkbaar toch zo in mijn systeem dat die laptop weer op mijn schoot gaat en ik onder Jinek nog even een blogje in elkaar zet.
Goede voornemens hebben vriendin en ik trouwens wel, want als het volgend jaar weer enigszins normaal is, gaan we weer naar ons geliefde Quiberon. Zon, zee, strand. Het goede Franse leven, met vis en mosseltjes
Het was vandaag weer persconferentiedag. Nieuwe maatregelen in de strijd tegen corona en ik kreeg er een dipje van. Het was niet goed voor mijn energie. Ik las net het verhaal van een vriendin op Facebook die in dezelfde situatie zit als ik. Happy single, altijd sociaal actief en nu wordt het na maanden van weinig contacten toch wat eenzaam. Ik herkende het helemaal. Ik zit te kijken naar de persconferentie en ga vrezen voor mijn trainingen met Pedro in een kleine sportschool, bedenk dat de yogalessen ook niet meer kunnen. Mijn plan om een dag naar kantoor te gaan moet ik misschien maar weer herzien. Oh, en wat leuke dingen betreft: onze Catangroep bestaat uit zes personen, dat is teveel. En ik had al de hele dag een dipje, want ik had redelijk geslapen, maar was echt suf wakker geworden. Halverwege de middag ben ik gestopt met werken, gewoon even leuke dingen doen.
Leuke dingen
Ik heb gewoon gelezen vanmiddag, ik ben nog steeds bezig met Elizabeth George, maar nu met een deel dat chronologisch een paar jaar voor de andere boeken is geplaatst, namelijk A Suitable Vengeance. Veel interessanter dan corona-maatregelen. Ook veel leuker, het feit dat ik voor #NaNoWriMo al drie dagen schrijf, nu zo rond de 3500 woorden zit en de inspiratie voel borrelen voor mijn boek. Aan dit blog schrijven is altijd leuk, zeker als ik met mijn laptop op schoot zit en lekker zit te tikken. Houd de moed erin is het motto. Leuke dingen verzamelen is dan altijd een idee.
Bij mijn werkgever wordt gestimuleerd dat de mensen zich blijven ontwikkelen en blijven leren. De wereld waarin we leven verandert in een steeds hoger tempo. Kennis die je vandaag tot je neemt is morgen misschien alweer verouderd en de vaardigheden die in de toekomst het meest gezocht worden zijn anders dan die van nu. Daarom is de Week van het Leren georganiseerd voor Fugro Nederland. Daar heb ik eerder over geblogd. Dit gaat over de leerweek zelf.
Het programma werd op maandag geopend met een uitgebreide presentatie waarin van alles te zien was over leren. Het programma van deze week kent vier belangrijke punten, namelijk communicatie, samenwerking, kritisch denken en creativiteit en is over die vier pijlers verdeeld. Het hele programma is vanzelfsprekend online. En voor de opletters, jawel, het zijn vier C’s: Communication, Cooperation, Critical Thinking en Creativity.
Mijn programma deze week
Ik heb besloten deze week vooral praktisch aan te pakken en heb me ingeschreven voor de opening en een sessie op maandag over Workday, een programma dat vooral voor HR zaken wordt gebruikt, en Fugro Academy, waarin we onze cursussen mogen volgen. Deze week wordt de nieuwe lay-out van Workday geïntroduceerd en dat vind ik eerlijk gezegd wel een vooruitgang. Het is allemaal wat duidelijker. Dinsdag heb ik gereserveerd voor een sessie over MS Teams. Ik ga uit van het principe dat dit toch vrij ingewikkelde systeem makkelijker te leren is als je iemand iets ziet voordoen. Ik werk tegenwoordig dagelijks met Teams en sta af en toe nog voor verrassingen. Het is overigens één van de weinige inleidingen die door een externe expert wordt gegeven. Woensdag volg ik de sessie over de MOOC, Massive Open Online Courses. De inleiding is zeer interessant en laat me meer weten over een onderwerp waar ik weinig over weet. De man die de inleiding doet is erg enthousiast over MOOC’s en vertelt dat hij er een paar heeft gedaan. Hij oppert onder andere het idee van een COOC (Corporate Open Online Course). En waarom niet? Het maakt het merk bekend en laat de expertise van het bedrijf zien.
Leerweek
Verder heb ik de leerweek voor mezelf uitgebreid. Iedereen moet de cursus Personal Leadership Expectations doen en die wil ik deze week doen. Verder mogen we inschrijven voor LinkedIn cursussen. Ik was begonnen aan een LinkedIncursus over Excel, die vijf uur in totaal duurt. Jullie zullen wel begrijpen dat ik dat in etappes doe. En buiten Fugro om heb ik op donderdag een webinar over digitale trends op het programma. Is het interessant? Jawel, en ik leer ook nieuwe dingen. Hier noem ik er een paar:
Zet een wekelijks tijdvak in je agenda voor leren, al is het maar een paper lezen.
Maak een to-learn-list, a list of concepts, thoughts, practices and vocabulary you want to learn
70:20:10 learning: how do you learn? 70-% experience & practice 20% other people, conversations & having networks 10% formally
MS Teams: command /dnd mutes all notifications, command /available will undo the /dnd
Five moments of learning need 1. First time 2. Learning more 3. Remembering and/or applying learning 4. Learning when things change 5. Learning when things go wrong.
Verder was er een dagelijkse newsletter, met links naar leuke filmpjes en TED-talks over interessante onderwerpen als de perfecte PowerPoint en tien manieren om een betere conversatie te hebben. De week is voor herhaling vatbaar. Onderwerpen genoeg. Eén link wil ik jullie niet onthouden. Dit filmpje gaat over samenwerking en de gevolgen als je iemand uitsluit.
Ttels zijn niet mijn ding, ik ben slecht in titels verzinnen. Ik kan het wel, maar het zijn geen goede titels. Het is één ding titels op te lepelen die ik goed vind. Het volgende is titels te verzinnen voor mijn eigen boek.
Titel voor mijn boek
De opdracht was tien titels te verzinnen. Daar ben ik gisteren mee begonnen. Ik ben tot nu toe tot vijf titels gekomen. En dan moet ik ook een beetje de plot vertellen, anders weten mijn lezers niet waar ik het over heb. Het draait om Dineke en Joris in coronatijden. Samenvatting in vijf woorden. Twee personen waar ik al meer over heb geschreven. Maar het gaat ook om Maarten, de broer van Joris en zijn Amerikaanse vriendin Nicole, tante Dina, Dineke’s broer Edwin en zijn vrouw Stella en de merkwaardige samenleving die Nederland in deze coronatijd is.
Boek. Ja sorry, de folder op mijn laptop heet zo, ik heb niets anders gezegd dan; ik ga een boek schrijven. Een titel had ik echt niet in mijn hoofd.
Liefde in tijden van corona. Nee, er bestaat geen copyright op titels, dus je kan gewoon boeken hebben met dezelfde titel, of bijna dezelfde titel. Maar laten we nou even wel wezen, het is gewoon cheesy. Ga ik een titel van Gabriel Garcia Márquez misbruiken voor mijn lieve eerstelingetje. Nee.
Over grenzen. Het zegt iets en tegelijkertijd zegt het ook helemaal niets.
Het grote boek van avontuur. Ja, dat zou wat kunnen zijn in een merkwaardige, totaal niet avontuurlijke samenleving. Tegelijkertijd zegt het helemaal niets en lijkt het op de titel voor een kinderboek en dat wil ik nou juist niet schrijven.
Tussenjaar. Tot nu de titel waar ik het meeste voor voel, maar ik heb er mijn reserves bij. Want tussenjaar klinkt ook als iets wat jongeren doen na school en dan vervolgens gaan reizen. Wat het voor mij is, het klinkt als iets wat we met zijn allen nodig hebben. Een tussenjaar, een jaar waarin het leven even half stil stond en niemand even wist waar hij of zij mee bezig was. De wijsheid komt achteraf, de lontjes moeten gedoofd worden, mensen moeten weer leren te praten. Zie je? Toch de beste mogelijkheid.
#nanowrimo duurt officieel een maand. Ik weet niet of mensen dan echt een boek af krijgen. Ik heb vandaag voor het eerst geschreven, terwijl ik drie dagen geleden al had willen beginnen. Vanmiddag ben ik begonnen aan het laatste hoofdstuk, want dat eind had ik al een tijdje in mijn hoofd. Het eerste hoofdstuk ben ik ook aan begonnen. In totaal heb ik 1157 woorden geschreven aan die twee stukken. Daar komt dan nog ruim 400 woorden bij voor dit blog en dat vind ik dan wel genoeg voor vandaag. Morgen ga ik weer verder. Voorlopig beleef ik plezier met deze stukjes en het schrijven. Dubbelop dus.
Het gaat om actie deze week, de planning, de laatste loodjes en het doorbreken van de knipperende cursor op die maagdelijk witte pagina. En het gaat om de titel. Daar ben ik niet goed in. Mijn stukjes op dit blog hebben meestal geen fantasierijke titels. De stukjes op mijn andere blog zijn zo mogelijk nog saaier. Ik heb ze daar zelfs een tijdje genummerd, dat was toen ik een tijdje dagelijks blogde. Klik vanaf deze maar door. Ja, fantasie hoor.
Titels
De opdracht van Martha was zes boeken uit de kast te halen en daarvan te bedenken waarom je het zo’n goede titel vindt: Pawn of Prophecy, David Eddings. Al vele malen genoemd in mijn blog, want ik heb de hele serie minstens drie keer gelezen. Over de eerste zin van dit boek heb ik geblogd. De titel dekt de lading. Er is een profetie en de hoofdpersoon Garion is een pion in die profetie. Hotel, Arthur Hailey. Compacte titel die dit verhaal over een hotel in New Orleans dekt. En nog beter: het is heel makkelijk te vertalen, want in veel talen is hotel een hotel. Morgen ben ik beter, Evert Hartman. Jaren geleden gelezen, het gaat over Marielle die ziek wordt en niemand weet wat ze mankeert. Er klinkt hoop in die titel, maar ook een beetje wanhoop. Al de dagen van mijn leven, R.F. Delderfield. De Engelse titel is eigenlijk beter, To Serve them All my Days. Het boek over David Powlett-Jones die zwaar beschadigd uit WO I komt en als leraar op een school in Devon gaat werken. Hij eindigt als hoofd van de school. Kruistocht in spijkerbroek, Thea Beckman. Dolf gaat met een tijdmachine terug naar de Middeleeuwen en komt in een kinderkruistocht terecht. Eén van de beste kinderboeken die ik heb gelezen en een geweldige titel voor dit boek. Schoolidyllen, Top Naeff. Over de schoolperikelen van een groep meisjes. Met Jet gebeurt iets ergs. Het dekt de lading en eigenlijk weer niet, want het gaat bar weinig over school en veel meer over die meiden. De titel lijkt idyllisch en het leven is niet zo idyllisch, dat vind ik er wel mooi aan.
Het tweede deel van de opdracht
Er is nog een tweede deel van de opdracht, en dat is titels voor mijn eigen boek verzinnen. Maar laat ik dat nou net een mooi onderwerp vinden voor mijn blog van morgen. Wordt vervolgd.
Het vorige #nanowrimo stuk over de setting van het verhaal is hier.
Het is eigenlijk een standaardvraag bij Pedro en mij op die vrijdagochtend. En? Heb je wat te doen dit weekend? Nou, dit weekend wordt heel spannend! Ik moet echt wel een was draaien namelijk. En voor het betere overzicht: misschien nog wel een tweede was ook! Spanning en sensatie! Het wordt dus eigenlijk een weekend van verder niets. Vanmiddag is er een was ingegooid en morgen gaat er een was in. Want maandag komt mijn werkster en dan wordt mijn bed verschoond en moet alles schoon zijn. Zo’n dag met de werkster zorgt er ook voor dat ik wat voorbereidingen moet treffen. Zelf wat dingen schoonmaken en zo. Alleen maar om de ruimte vrij te maken voor lieve werkster die dan het hele huis spic en span aflevert,
In pre-corona tijden had ik het over Catan, en toneel, en uit eten, en oh jee, ik heb het eigenlijk veel te druk. En whatever. En dat is dus wel het verschil. Ik rende van de ene activiteit naar de andere. Had het eigenlijk te druk, maar alles was leuk, dus waarom zou ik het afslaan. De coronaperiode levert dus wel rust op. Is dat erg? Nee, eigenlijk niet.
In deze coronatijd zijn alle live evenementen naar online evenementen veranderd. Tijdens zo’n evenement kost het wel eens moeite om te focussen. Het is heel makkelijk je camera uit te zetten, onderuit te zakken en even te kijken op je Twitter tijdlijn. Of nog beter, heeft iemand een Wordfeud woordje gelegd? Kortom, die focus is af en toe ver te zoeken, juist omdat het zo makkelijk is even snel iets anders te doen. Deze week zijn we op mijn werk veelvuldig online bezig vanwege een Week of Learning. En daarin leren we te focussen. Dit filmpje werd daarvoor gebruikt. Ga er maar eens naar kijken. Die kaarttruc waarin de kaarten van kleur veranderen? Geweldig!
Het #WOT woord van deze week is
Focus = 1) Aandachtspunt 2) Brandpunt 3) Concentratie op bepaald punt 4) Model van Ford 5) Nederlandse symfonische rockgroep, opgericht eind 1970 door Thijs van Leer en Jan Akkerman.
Focus
Het is anders in een zaal. Je zit tussen collega’s of met bekenden, je kijkt naar de voorkant van zo’n zaal waar een spreker staat, of nog beter, een film wordt vertoond. En je kijkt. Kan je afgeleid worden? Met zo’n spreker kan dat heel goed, want niet alle mensen zijn even goede sprekers. Het onderwerp kan nog zo waanzinnig interessant zijn, als iemand voortdurend staat te aarzelen, met zijn tanden staat te knarsen en 96 PowerPoints laat zien met echt heel veel tekst, kan de focus wel eens wegvallen. Met een beetje geluk zat je vlakbij de uitgang en kon je vroegtijdig naar de borrel. Met een beetje pech zat je middenin de zaal en moest je het maar laten gebeuren. Het is me wel eens gebeurd dat ik in zo’n zaal zat en geen touw had kunnen vastknopen aan de hele voordracht. De eerste vragensteller complimenteerde de spreker met zijn duidelijke verhaal. Slijmbal. Mijn focus was al verschoven naar mijn mobiele telefoon, waar ik ook op Twitter zag dat het blijkbaar een duidelijk verhaal was. Helaas, niet voor mij.
Schrijf je mee?
Hoe zit het met jouw focus? Is die er of is het wel wat minder geworden in deze coronatijd? Want dat merk ik wel, daar hebben veel mensen last van. Laat me horen wat je ervan vindt en laat een reactie achter.
#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.
Ik ben dol op thrillers, altijd al geweest. Mijn nieuwe liefde is Elizabeth George, die ik door een vondst in een minibieb leerde kennen. Ik heb de neiging om dan vervolgens door te slaan en in no time alle boeken van zo’n schrijver er doorheen te jagen, maar dat is deze serie wel waard. Het zijn geen eenvoudige moordzaken, er komt heel wat bij kijken en daar komen dan ook nog gecompliceerde personages bij. Lynley en Havers zijn vijftien maanden na de gebeurtenissen in het eerste boek tegen wil en dank nog bij elkaar. Wie geen spoilers wil: niet doorlezen, ik moet wel iets vertellen van de inhoud.
De inhoud
Toneelschrijfster Joy Sinclair wordt dood in haar bed gevonden. Een mes door haar hals heeft een eind aan haar leven gemaakt. De moord is in Schotland gebeurd en Lynley en Havers worden erheen gestuurd. Joy was daar om haar nieuwe stuk te presenteren. Ze heeft van de producer, Lord Stinhurst, de opdracht gekregen een stuk te schrijven ter ere van de opening van zijn verbouwde theater. De onderlinge verbanden zijn groot en ingewikkeld in de groep acteurs en actrices. Irene, de zus van Joy is erbij. Joy heeft grote ruzie gehad met Irene omdat ze naar bed ging met Robert Gabriel, de man van Irene. Joy is kortstondig verloofd geweest met Alec, de zoon van Stinhurst. Alec is omgekomen bij een vliegongeluk. Rhys Davies-Jones is regisseur, alcoholist en de neef van Joy. Joanna Ellacourt is actrice en speelt regelmatig samen met Robert Gabriel, haar man David Sydeham is tevens haar agent. De moord gebeurde in een Schots kasteel dat verbouwd is tot hotel en eigendom is van de zus van Lord Stinhurst. Ingewikkeld? Welnee! Ik heb een stamboom van gemaakt voor mezelf. Dat maakte het niet eenvoudiger, wel duidelijker.
Wat vond ik ervan?
Ik was bang dat dit boek me zou teleurstellen na het weergaloos goede eerste boek, maar gelukkig niet. Dit boek was ook zo goed. Verwikkelingen, nog meer verwikkelingen, een tweede moord in het kasteel. Een zelfmoord die een moord blijkt te zijn. Een aanleiding voor de moord die duidelijk lijkt te zijn, maar alsmaar onduidelijker wordt. Tussendoor Lynley die jawel – jaloers kan zijn. De tegenstelling tussen Lynley en Havers, hij een lord, zij afkomstig uit een arbeidersgezin. Juist die afkomst van Lynley is belangrijk in dit boek. Meer ga ik er niet van verraden, dat heb ik al genoeg gedaan. De toneelconnectie is natuurlijk heel duidelijk, met alle bijfiguren die hetzij acteur of actrice zijn, of iets anders doen in de toneelwereld. De hele interactie van de groep, waarvan de ene helft iets gehad heeft met de andere helft en de andere helft dat weer wil. Echt heel mooi gedaan.
Elizabeth George, Payment in Blood. Bantam, 1989. (Inspector Lynley; 2)
Elizabeth George
Elizabeth George is Amerikaans en de schrijfster van de inspecteur Lynley mysteries. De serie boeken kent 20 delen. De boeken zijn door de BBC verfilmd in een zes seizoenen tellende tv serie. A Great Deliverance, het eerste deel, is verschenen in 1988, het twintigste deel The Punishment She Deserves, in 2018. Tussendoor heeft ze ook nog andere boeken geschreven, waaronder de Whidbey Island Saga, een vierdelige Young Audult serie.
Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.
