Auteur archieven: admin

De uitdaging, herhaling nummer drie

Geplaatst op door
Beantwoorden

Dry January. Ik heb het wel meer gedaan, namelijk in januari 2017. Een maand geen alcohol. Iedereen zal wel zeggen, waarom nou in januari, de maand van de nieuwjaarsrecepties, feestjes, etc. Maar als je er zo naar gaat kijken, is geen enkele maand geschikt.

IkPas

Om mezelf extra aan te moedigen heb ik er dit keer voor gekozen me in te schrijven bij IkPas. Van de website: “IkPas is een uitdaging aangaan met jezelf. Je drinkt een maand geen alcohol om eens te kijken wat het met je doet. Je wordt je bewuster van de keuze die je kunt maken om wel of niet te drinken, je doorbreekt je vastgeroeste patronen en alcohol is niet meer vanzelfsprekend.” Klinkt heel mooi en prachtig. Ik ga het gewoon gebruiken als een soort bewustwording voor mezelf. Er even bij stil staan dat het af en toe wel wat minder kan. Het is niet voor niets dat die actie in januari is. In december loopt het alcoholgebruik met de vele feesten wel aardig op.

fles

Sporten Ali?

De operatie is bijna een half jaar geleden. Ik heb deze week op mijn buik zitten speuren naar de littekens, daar moest ik heel goed naar zoeken. Geen enkele reden dus om niet te sporten, behalve dan dat ik niet echt op gang kom. Het is al weken lang de training met Pedro en één of twee keer in de week zwemmen. Ik heb vrij nu, en door een paar strategische vrije dagen drie weken achter elkaar. En ik wil van de gelegenheid gebruik maken wat meer te gaan sporten. Gisteren ben ik bij Power Yoga geweest en dat was inderdaad power. Donderdag wil ik weer gaan sporten en dan er een uurtje cardio ingooien. Aan de Power Yoga van gisteren merk ik dat ik er gewoon weer aan moet werken. Volgende week wil ik ook Body Balance gaan doen.

Uitdagingen

Ik heb in de loop van de tijd aardig wat uitdagingen gedaan. Dat varieerde van planken (drie keer) tot een no buy month en een opruimingsmaand. De dry january komt er nu voor een tweede keer in, maar ik ga ook weer planken. Gewoon weer lekker beginnen bij een minuut en opbouwen naar twee minuten. Eind januari moeten die twee minuten staan.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Oorlog en vrede van Leo Tolstoj, deel 1 #wijlezenoorlogenvrede

Geplaatst op door
7

Na het lezen van Anna Karenina ben ik begonnen aan een tweede megadik meesterwerk van Leo Tolstoj, namelijk Oorlog en vrede. Onder de tag #wijlezenoorlogenvrede ga ik hierover bloggen in vier delen. Ik ben nu bezig met de Nederlandse editie in de vertaling van Yolanda Bloemen en Marja Wiebes, maar lees ook af en toe in de Engelse editie in de vertaling van Richard Pevear en Larissa Volokhonsky. Die heb ik namelijk op mijn ereader staan en dat is in de trein wat makkelijker lezen dan die dikke pil. Ik ga de inhoud niet navertellen, maar ga het meer hebben over wat me opvalt.

Deel 1: de soiree

Dit eerste deel beslaat de periode juli tot december 1805. Vraagt u zich af waarom dit boek 1626 pagina’s beslaat? Nou, er gebeurt nogal veel. Veel familie’s zijn betrokken in dit epos en op de achtergrond speelt ook nog de oorlog tegen Frankrijk en Napoleon mee. Dit deel start met een soiree bij Anna Pavlovna Scherer, hofdame en vertrouwelinge van de tsarina. En op haar soiree komen veel van de hoofdpersonen, waaronder vorst Vasili Koeragin. Ook Pierre, de buitenechtelijke zoon van graaf Bezoechov komt op bezoek. Hij is in het buitenland opgevoed en is terug in Rusland omdat zijn vader op sterven ligt. We komen nog meer mensen tegen, waaronder vorst Hyppolyte, zoon van graaf Vasili. Ook vorst Andrej Bolkonski maakt zijn opwachting met zijn vrouw die in blijde verwachting is. De soiree is als een feestje bij je thuis, er wordt gepraat, er wordt gelachen, er wordt geroddeld en gearrangeerd. Want Anna probeert een huwelijk te arrangeren. Pierre valt op door zijn onhandigheid en minder diplomatieke woorden. Het is een ideale opening, zo’n soiree. Je maakt kennis met veel personages, die een belangrijke rol gaan spelen, je hoort wat van de roddels en vanuit deze situatie ontwikkelt het verhaal zich verder.

De korte inhoud

Het boek heeft een wisselend karakter, want aan de ene kant heb je familieverwikkelingen, verwende jongelingen, namelijk de broers Anatole en Hyppolite Koeragin, en slechte huwelijken. Want vorst Andrej en zijn vrouw zijn niet gelukkig. Het is me niet duidelijk hoe dit komt, door een gearrangeerd huwelijk wellicht? Daarnaast heb je het ook over jonge mensen, bijvoorbeeld Natasja Rostov, dertien jaar oud die wel wil wachten op Boris, de zoon van vorstin Anna Michajlovna Droebetskoj. Die familie is verarmd en Anna vecht voor wat geld en een goede militaire positie voor haar zoon. Aan de andere kant heb je de oorlog tegen Frankrijk, ruime discussies over Napoleon waar niet iedereen het over eens is. En in die oorlog worden blunders gemaakt, zoals met die generaal die zijn complete leger kwijtraakt in een veldslag.

Pierre

Pierre is naar Rusland gehaald omdat zijn vader op sterven ligt en geen erfgenaam heeft. Aan de nichten die onuitputtelijk voor hem zorgen wordt voorbij gegaan in deze erfeniskwestie. De graaf heeft een verzoek aan de tsaar gedaan deze bastaardzoon te erkennen. Dat gebeurt en vervolgens wordt alles aan hem nagelaten. Aan de sterfscène die twee hoofdstukjes beslaat (pp. 101-110) wordt veel aandacht besteed. En twee mensen spelen hier een grote rol. Vorstin Anna heeft zich hier tussen gewerkt omdat zij een kans ziet voor haar zoon. Vorst Vasili is hier ook aanwezig en pas later wordt echt duidelijk waarom hij hier is. Want de rijke Pierre, graaf Bezoechov is een uitstekende huwelijkskandidaat voor zijn dochter Hélène.
Vorst Vasili neemt hem onder zijn hoede. Aangezien Pierre bij de Koeragins logeert is het vrij makkelijk hem bloot te stellen aan Hélène. Pierre wil niet, want hij vindt haar dom, maar er is geen redden aan. Hij is er bang voor. Voordat Pierre kan ontkomen, verwelkomt vorst Vasili hem op de verjaardag van Hélène als haar echtgenoot. Want wat doet de vorst als de twee alleen maar praten: “Het gezicht van de vorst stond zo ongewoon plechtig dat Pierre bij het zien ervan geschrokken opstond. Goddank! zei hij. Mijn vrouw heeft me alles verteld. Hij sloeg zijn ene arm om Pierre heen en zijn andere om zijn dochter. Mijn lieve Heleentje. Ik ben heel, heel erg blij. Zijn stem begon te trillen. Ik was erg op je vader gesteld… en zij zal een goede vrouw voor je zijn… God zegene jullie!.. Hij omhelsde zijn dochter, daarna Pierre, en kuste hem met zijn oudemannenmond. Zijn wangen waren nat van de tranen.” (p. 275) Anderhalve maand later is het stel getrouwd. Ik heb het stuk met een brede grijns zitten lezen.

De oorlog

Verbeeld je niets. Heldhaftige daden? Niet echt. De officieren willen wel, die zijn verrukt als het op vechten aankomt. Dit verhaal over de oorlog gaat over de echte beelden, de domme dingen die gebeuren. Soldaten die in paniek raken en bij bosjes omkomen. Bij de start van het tweede hoofdstuk bevindt het Russische leger zich in Oostenrijk. Vorst Andrej is adjudant van generaal Koetoezov en is daar ook. Het leven van soldaten dat blijkbaar bestaat uit veelvuldig dronken worden en oppoetsen als er moet worden gevochten, wordt beschreven. “Zo hoort het, er gaat gevochten worden! Ik heb me geschoren, mijn tanden gepoetst en parfum gebruikt.” (p. 181) En er is onderscheid, zoals Boris duidelijk wordt die ook hier in Oostenrijk is. “Op dat moment werd Boris iets duidelijk wat hij al eerder vermoedde, namelijk dat er in het leger, afgezien van de ondergeschiktheid en discipline, vastgelegd in het reglement en aan hem en alle anderen in zijn regiment bekend, een andere, veel wezenlijker subordinatie bestond, een die de ingeregen generaal met het purperrode gezicht dwong beleefd te blijven wachten, terwijl de kapitein, vorst Andrej, er meer aardigheid in had een praatje te maken met vaandrig Droebetskoj.” (p. 319) Tolstoj bewijst ook met cliffhangers te kunnen werken, want het eerste deel eindigt met het onduidelijke lot van vorst Andrej, die gewond raakt. Napoleon zelf ontdekt dat hij nog leeft en stuurt hem naar een verbandplaats.

Wat valt op na het lezen van het eerste deel?

Ik hoorde het al op Twitter toen ik het plan had opgevat om dit boek te gaan lezen. Vooral doen, want het is een mooi boek. Mensen die me vertelden dat dit hun lievelingsboek was, uitstekend geschikt om in de winter te gaan lezen. Nu ben ik door het eerste deel heen, dat qua pagina’s al genoeg telt om zelf een flinke roman te vormen. En ik moet zeggen, mede-lezers, jullie hebben gelijk. Het is tijdloos, deze combinatie van familie-aangelegenheden, verwende pubers, gearrangeerde huwelijken en dappere jongemannen die een zinloze oorlog inlopen om held te spelen. Deze 21ste eeuwer verheugt zich op de komende delen van deze negentiende-eeuwse roman.

Oorlog en vrede / Leo Tolstoj; vert. van Yolanda Bloemen en Marja Wiebes. – 6e dr. – Amsterdam: Van Oorschot, 2016. 1626 p.
ISBN 9789028241510

Blanco: #WOT deel 50

Geplaatst op door
1

Ik heb de komende drie weken vrij. Zeer verdiend vind ik zelf. Het is een lang en vermoeiend jaar geweest en de combinatie van een week geen kantoor en een aantal vrije dagen levert me drie weken rust op. En die hele periode was ook nog blanco, tenminste een paar weken geleden…

Blanco ~ baai in Californië 2) Kaap bij Amerika 3) Kaap bij Argentinië 4) Ledig 5) Leeg 6) Niet beschreven 7) Niet ingevuld 8) Onbedrukt 9) Onbeschreven 10) Onbeschreven stem 11) Oningevuld 12) Open 13) Opengelaten 14) Plaats in Amerika 15) Water 16) Wit.

Afspraken

Natuurlijk heb je afspraken in zo’n kerstperiode. Tweede kerstdag ga ik altijd bij vrienden eten. Eerste kerstdag had ik al met een vriendin afgesproken. Er zat één medische afspraak in die periode en verder niets eigenlijk. Ja, tot de eerste nieuwe afspraak, een knutselmiddag bij een vriendin. Leuk! Een mailtje van de opticien, of ik maar weer eens voor een controle wilde langs komen. Natuurlijk, in de vakantie, want dan heb ik toch al vrij. Een toneelgroep die heel laat in deze eerste helft van het seizoen nog een voorstelling heeft, namelijk het weekend voor de kerst. Nieuwsgierig! Leuk! Afspraak gemaakt. Brief van het ziekenhuis, of ik volgende week maar voor een CT scan wil komen. Zucht.

Blanco

blancoIk wilde deze vakantie ook weer gaan sporten. Genoeg tijd met drie vrije weken zou je zeggen. De afspraken met mijn personal trainer gaan ook door, dus dat zijn twee vrijdagen. Dan wil ik meedoen met groepslessen. Cardiotraining, zwemmen, ik wil het allemaal gaan doen. En toen waren de drie weken ineens voorbij!
Het is een soort schrikbeeld dat ik eigenlijk niet wil meemaken, vandaar dat ik toch maar wat dagen blanco ga maken. Geen afspraken, in mijn joggingbroek op de bank hangen met een boek en een bak thee. Ik wil bloggen, ook mooi voor zo’n lege dag. Of zoals ik tegen een vriendin zei die vroeg wat ik ging doen: Ik weet het niet, me vervelen of zo :).

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Huppeldepup #WOT deel 49

Geplaatst op door
Beantwoorden

Dingetje, van de groenteboer, zo noem ik mensen die ik wel herken, maar alleen aan hun omgeving. Of: hij heet Nico en zijn achternaam ben ik vergeten. Hoe heet ie ook alweer is een uitdrukking die ik veel bezig. Mijn geheugen voor namen is niet geweldig. Ik kon dus ook helemaal meevoelen met Martha en haar #WOT van deze week.

Huppeldepup ~ 1) dinges 2) hoe-heet-het

Schrijvers en hun personages

Wat ik me ondertussen wel zat af te vragen, hoe komt een schrijver aan zijn namen? Hoe doen ze dat? Gebruiken ze namenlijsten? Beginnen ze met huppeldepup en krijgen ze later gewone namen? Ik heb grote bewondering voor veelschrijvers als Nora Roberts die rustig vijf boeken per jaar produceert en namen heeft voor al haar personages. Neem Leni Saris die een onwaarschijnlijk lange lijst aan boeken heeft geproduceerd en al de dames in haar romans onwaarschijnlijke namen gaf. Myrthe, Licia, Loraine, Minnot? Allemaal bestaande namen, maar niet bepaald treffend voor het tijdsbeeld. Ze begon in de Tweede Wereldoorlog met schrijven. Namen luisteren nauw en moeten ook in een tijdsbeeld passen. Zie bijvoorbeeld mijn naam, die in het verleden aan meisjes werd gegeven maar tegenwoordig meestal wordt bedeeld aan Marokkaanse en Turkse jongetjes.

What’s in a name

Deze uitspraak deed Juliet in Romeo and Juliet van William Shakespeare, toen ze erachter kwam dat haar geliefde Romeo uit de gehate Montague familie kwam. Romeo zweert op haar verzoek zijn naam af. Een naam veranderen kan best ingrijpend zijn en is ook moeilijk, zeker als je dat ook wettelijk wilt doen. Een vriendin van mij besloot na wat ingrijpende gebeurtenissen in haar leven haar voornaam te veranderen. Niet dat ze geen mooie naam had namelijk Jacqueline, maar ze wilde anders heten. Het heeft moeite gekost, zeker bij haar familie, maar ze wordt nu anders genoemd. Ik heb er zelf wel eens over nagedacht, zeker na de zoveelste keer dat ik meneer Molenaar werd genoemd, maar ben nooit tot actie overgegaan, vooral ook omdat ik Ali bij mij vind passen. What’s in a name, zeg ik dan, en ik kan er ook wel om lachen als ik zoek op de uitspraak en een blogpost van Martha vind, over precies dezelfde vraagstelling.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Een verhaal met zintuigen

Geplaatst op door
3

schrijvenZaterdag heb ik een workshop bijgewoond die Martha Pelkman gaf: schrijven met je zintuigen. Deze workshop gaf ze ter gelegenheid van de presentatie van haar boek #ikbengepest: hoe je met creatief schrijven je pestverleden kunt overwinnen. In de workshop waar nog drie andere mensen aan deel namen, hebben we een aantal opdrachten gemaakt. In de eerste opdracht moest ik een held beschrijven aan de hand van story cubes. Dat werd Marieke, een tienjarige jongedame met vlechten, een broertje van drie en een papa en mama. In de workshop werden de zintuigen behandeld, gehoor, smaak, tast, reuk en zicht. En die zintuigen mochten we ook gebruiken in de laatste opdracht, een kort verhaal van maximaal 500 woorden. Natuurlijk was Marieke de held van dit verhaal. Het oorspronkelijke verhaal heb ik in 20 minuten geschreven, was ongeveer 310 woorden en had nog geen einde. Er zit nu wel een einde aan en ik heb het verhaal geredigeerd.

Het verhaal

Ze is misschien te ver weg gelopen want ze ziet het huis niet meer. Papa en mama waren druk bezig en ze mocht eigenlijk niet weg, maar ze wilde weten wat het rare kwakende geluid was. En nu loopt ze dus hier op deze weg en het is warm. De zon prikt en ze bedenkt dat ze eigenlijk zonnebrandcrème had moeten gebruiken, maar die is ze vergeten. Ze ziet in de verte het bos en ze ziet vogels, maar die maken het kwakende geluid niet. Ze voelt steentjes in haar sandaal en stopt om die eruit te halen. De weg voelt warm aan haar blote voet. Ze hoort het kwaken weer, nu in de sloot langs de weg en ze loopt erheen. De sloot ruikt raar, thuis in Nederland is het vaak de geur van rottende bladeren. Dat stinkt. Hier in Frankrijk ruikt het anders maar ze weet niet goed naar wat. Nu komt ze te dichtbij, want ze glijdt met één voet in de sloot. De modder zit tussen haar tenen en voelt aan als slijm en dat is vies. Ze trekt haar sandaal uit en spoelt haar voet en haar sandaal af. Met deze warmte zijn ze zo droog. Ze wil nu eigenlijk terug want het bos is wel interessant, maar door de warmte heeft ze dorst gekregen en voelt haar tong droog aan. Ze proeft nog het broodje kaas dat ze met de lunch heeft gekregen. Papa en mama zullen bovendien wel boos worden omdat ze weg is gelopen. Maar waar moet ze heen? Met al haar aandacht voor het gekwaak heeft ze niet opgelet waar ze liep. Ze draait zich om en voelt op haar gezicht het zachte windje dat ze net in haar rug had. Dus die kant moet ze op. Een eindje verderop weet ze het ineens weer want daar ruikt ze lavendel. Verderop ziet ze het lavendelveld waar ze omheen moet, dan moet ze omlaag en daar weet ze het ook weer. Want daar is een andere weg en het hek waar ze doorheen is gegaan. En daar staat mama ook al, want die was haar dochter gaan zoeken. Gelukkig kijkt ze niet al te boos. Ze neemt haar dochter mee naar het vakantiehuisje waar Marieke wat te drinken krijgt.

Het boek

Martha heeft een boek geschreven, een heel wat grotere prestatie dan het korte verhaal hierboven vind ik. Dat is zaterdag gepresenteerd. In het boek vind je verhalen, theorie en schrijfoefeningen die je kunnen helpen als je vroeger gepest bent en daarvan nu nog last hebt.
#ikbengepest: hoe je met creatief schrijven je pestverleden kunt overwinnen / Martha Pelkman. – Expertboek, 2018. ISBN 978-94-92926-32-6
Verkrijgbaar voor € 20,- op de website of in de boekhandel.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Suiker #WOT deel 47

Geplaatst op door
1

Mijn ontbijt vanochtend: magere kwark (suiker) met wat limonadesiroop (suiker) en een streepje honing (suiker). Oh ja, onder dit mengsel liggen blauwe bessen, een paar frambozen en havermout. De biologische soort, maar ook daar zit suiker in. Martha doet deze week mee aan de Suikerchallenge van het Diabetesfonds, best wel een nuttige actie want we krijgen iedere dag 1,5 tot 2 keer zoveel suiker binnen als nodig is.

Suiker ~ 1) Boterhambeleg 2) Conserveringsmiddel 3) Cubaans product 4) Cubaanse producten 5) Koolhydraat 6) Mannose 7) Sacharide 8) Sacharose 9) Smaakmaker 10) Smaakstof 11) Toevoeging aan spijzen 12) Voedingsbestanddeel 13) Zoet product 14) Zoete stof 15) Zoeterik 16) Zoetigheid 17) Zoetmiddel 18) Zoetstof.

Suiker en voeding

suikerHet zit bijna overal in. Als ik door mijn week heen ga, weet ik dat ik redelijk gezond eet, maar ik gebruik bijvoorbeeld kruidenmengsels, waar suiker in zit. Er gaat vaak honing in mijn thee. Mijn cappuccino krijgt extra suiker. Ik was gistermiddag bij een boeklancering (joehoe Martha!) en dat hebben we gevierd met een wijntje. Gisteravond schoof ik regelrecht aan bij het feestje van vriendin  W en dan gaan er ook de nodige wijntjes doorheen. Ook daar zit weer suiker in. En dan heb ik het nog niet eens over de hapjes gehad.

Dipjes

Als je het hebt over dipjes: niet in mijn suikerconsumptie, want dipjes bestrijd ik met chocola. De Hema heeft zakjes met zeevruchten, chocolade gevuld met praliné. Bak thee erbij en er gaat makkelijk een zakje doorheen op een middag. Ik heb gisteravond een Monopoly spelletje gekregen dat ik niet meer kan spelen, want het geld was van chocolade. Ik moet even door die snoepneiging heen, maar ik stress nog een beetje teveel over mijn gezondheid. Op een gegeven moment ga ik wel weer toegeven aan dat zeurende stemmetje in mijn hoofd die me vertelt dat ik moet inbinden.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Anna Boom van Judith Koelemeijer #wijlezenannaboom

Geplaatst op door
8

Een nieuwe leesactie en ditmaal met Anna Boom van Judith Koelemeijer. Van #wijlezenanna door naar #wijlezenannaboom. Een aantal andere boekenbloggers hebben dit boek ook gelezen en hebben erover geblogd, zie Antoinette, Jannie, Karin, Lalagè, Sue en Sandra.

Anna Boom

In de zomer van 1942 stapt de tweeëntwintigjarige Anna Boom op de trein naar Boedapest. Ze wil weg, naar Géza, de veel oudere Hongaarse man op wie ze verliefd is. Tot dan toe leefde Anna met haar moeder in buitenlandse pensions, in een geïsoleerde wereld. Nu breekt ze eruit, ook al is het oorlog en is haar Hongaar al jaren getrouwd. De reis markeert het begin van een uitzonderlijk leven. In Boedapest komt Anna via een vriendin in aanraking met de Zweedse diplomaat Raoul Wallenberg en helpt hem met zijn activiteiten. Na de oorlog besluit Anna alles te vergeten. Ze reist een Franse ambassadeur achterna naar Praag, vertrekt met de boot naar Bombay om met een Zwitserse ingenieur te trouwen en komt op haar achtenveertigste uiteindelijk thuis bij een Hollandse KLM-baas in Estoril. Judith Koelemeijer reconstrueerde het levensverhaal van Anna Boom aan de hand van interviews, brieven, foto’s en historisch onderzoek.

De inhoud

Anna BoomOp 24 juni 1920 wordt Anna Boom geboren, haar moeder is dan 42. Haar ziekelijke vader overlijdt in november 1920. Anna en haar moeder leven in pensions en hotels in het buitenland. Het levensonderhoud wordt betaald van de erfenis. In 1941 verhuizen ze vanuit Boedapest naar Nederland, vanwege de Devisensperre. In 1942 gaat ze terug naar Boedapest, ze wil naar Géza, haar Hongaarse liefde. Haar moeder doet ook pogingen naar Hongarije te komen, maar dat mislukt. Hongarije heeft een grote Joodse gemeenschap die pas laat vervolgd wordt. Hongarije wordt pas in maart 1944 bezet door de Duitsers. Anna lijkt de oorlog niet bewust te beleven. Ze gaat werken voor Raoul Wallenberg en helpt joden met beschermingspassen en voedsel. Ze wordt gearresteerd en weet door brutaliteit haar leven te redden. “Wanneer Anna, toen ze al veel ouder was, terugdacht aan de laatste, chaotische oorlogsmaanden in Boedapest, leek het alsof er een acute mist opkwam in haar hoofd. Er doemden alleen flarden van verhalen op, zelden kreeg ze haar herinneringen scherp. Ze had na de oorlog een ‘rolgordijn’ neergelaten – alsof het mogelijk was met één enkel armgebaar alle herinneringen voorgoed in een donkere kamer weg te stoppen.” (p.84)

De mannen in haar leven

Tijdens de oorlog heeft ze een relatie met Géza, maar dat verwatert nadat ze zwanger wordt en een abortus ondergaat. Ook heeft ze iets met Otto Gratz, een aan opium verslaafde arts. In 1946, nog steeds in Boedapest, ontmoet ze Robert Faure, een Franse diplomaat. “Ze viel op zijn positie, zijn macht, zijn kennis; naast hem leek het of ze er zelf ineens ook meer toe deed.” (p. 129) Met zijn auto reist ze heel Europa door. “Toch was het vreemd. Hoewel ze steeds het avontuur zocht, had ze vaak het gevoel dat ze innerlijk niets meemaakte. Het was allemaal leuk en gezellig wat ze deed. Maar het drong niet echt tot haar door; het raakte haar niet.” (p. 147) In 1951 gaat ze skiën en tijdens die skitrip ontmoet ze Harry Keller, een Zwitserse ingenieur. Er waren al trouwplannen maar ze verbreekt de verloving met Faure. Ze vlucht in een huwelijk met Harry, of ze die werkelijk lief heeft weet ze niet. Ze woont met hem in een Zwitserse kolonie in Perambur, in India. Het is ronduit saai voor haar. In het voorjaar van 1957 gaan ze terug naar Europa en Anna ontmoet Jan van Oldenborgh, hij werkt bij de KLM. Ze krijgen een verhouding. Pas in 1967 heeft ze de moed Harry te verlaten. In 1968 trouwt ze met Jan. Ze gaan in Portugal wonen. Jan overlijdt in 1999, Anna is in 2017 overleden. Ik ben hier niet echt tevreden over het verhaal. Het is wat vaag allemaal. Er komt niet echt uit waarom ze met Faure wil trouwen en vervolgens vlucht in een huwelijk met Harry. En ze is gelukkig met Jan, maar waarom? Geen idee.

Haar verhaal

Ze vertelt Jan van haar oorlogsavonturen, ze heeft brieven en getuigenissen van mensen die ze heeft geholpen. Zelf is ze het eigenlijk grotendeels vergeten. En hij hoort de verklaring voor een terugkerende droom van haar, waarin ze om een revolver gilt. Ze blijkt een Russische soldaat te hebben gedood, die een meisje verkrachtte. Begin jaren negentig komt ze in het nieuws met haar verhaal, onder andere in een talkshow met Karel van de Graaf. In 1995 wordt ze geëerd voor haar werk tijdens de oorlog. In 1999 overlijdt Jan. Ze reist veel, en ontmoet de dochter van Géza die ze ook vertelt dat zij een verhouding had met haar vader. Het boek is in 2008 gepubliceerd.

Leeservaring

Ik had veel van dit boek verwacht gezien het levensverhaal van deze dame, want dat leek me echt wel de moeite waard. Haar verhaal tijdens de oorlog is zeker interessant om te lezen. Ze heeft zeker wel wat meegemaakt, maar haar leven na de oorlog is naar mijn idee niet echt interessant. Ook krijg ik niet echt een beeld van de vrouw Anna, ze blijft abstract. Het raakt me niet, het komt niet bij me binnen. De vrouw Anna blijft ver me van me af staan en komt niet dichterbij. Wellicht was een andere opzet beter geweest, want nu lees je het als een roman, in plaats van een biografie. De schrijfstijl van Judith Koelemeijer helpt voor mij ook niet echt. Het viel dus eigenlijk een beetje tegen en kreeg van mij drie sterren op Goodreads.

Over Judith Koelemeijer

Judith Koelemeijer debuteerde in 2001 met Het zwijgen van Maria Zachea, waarmee ze haar naam als schrijver van literaire non-fictie vestigde. In 2008 verscheen Anna Boom, dat boek is ook in het Duits vertaald.

Anna Boom / Judith Koelemeijer. – Amsterdam: Uitgeverij Atlas, 2008.
ISBN 978-90-5807-321-1

Over batterijen en doorzetten

Geplaatst op door
2

De accu van mijn elektrische fiets heeft het opgegeven, of de oplader, dat is nog niet duidelijk. Ik mag er morgen mee naar Rijswijk en dan gaan ze kijken wat het is.

Batterij

batterijIk had afgelopen week last van mijn eigen batterijen, die nog steeds van slag af zijn. In normale toestand – lees: niet geopereerd aan darmkanker – slaap ik wel eens slecht en red het dan makkelijk tot het einde van de week. Helaas is dat nu niet het geval en als ik dus twee, drie nachten niet goed slaap, heb ik daar meteen last van. Ik had het er met vriendin W over die een maand voor mij een operatie heeft gehad. Zij zei, zie het als een dagelijkse batterij die je met slapen oplaadt, en een reserve batterij die je aanspreekt als je moe bent, even moet doorhalen en/of een partij stress hebt. Die reserve batterij van mij is zo goed als leeg. Mijn oplader, mijn eigen lijf, mist ergens een zekeringetje. Dus die dagelijkse batterij moet elke dag opgeladen worden door goed te slapen, wat ik dus niet doe. Tel daar stress bij op die ik krijg van een cardioloog die mij doorstuurt voor een MRI van mijn hart, omdat daar iets zit wat ze niet goed kon zien en het feest is compleet. Eind november moet ik naar Bronovo voor een MRI, 5 december krijg ik hopelijk een Sint cadeautje van de cardioloog die mij gaat vertellen dat het niets bijzonders is. Ze had het bij het vorige bezoek over een operatie waar ik echt geen zin in heb.

Training

Ik pak het anders aan deze weken. Eenmaal per week ga ik er lekker tegenaan met Pedro en voor de rest plan ik twee andere dagen in voor sport. Op de dag zelf beslis ik dan wat ik doe, en meestal is dat zwemmen. Het streven is per week zo’n 100 baantjes te zwemmen. Met drie keer per week in het zwembad liggen, is dat haalbaar.

Gewicht

Ik heb besloten me gewoon niet meer te gaan wegen tot volgend jaar. Ik vond die 77,4 kg van drie maanden geleden heel mooi als eindresultaat voor 2018. Volgend jaar weer verder

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Oefening: #WOT deel 46

Geplaatst op door
Beantwoorden

ballonnenMatje, check. Timer op mijn telefoon, check. Goede zin, ach die moet ik nog even zoeken. De eerste poging. Ellebogen op de mat, op de tenen, strekken, buikspieren aanspannen en vooruit. Denk ballonnen aan mijn heupen, ballonnen, ballonnen, nee, niet zakken. Hoofd vooruit, ogen dicht. Nee, doe ze nou niet open! Te laat, 28 seconden. Dat is eigenlijk te vroeg om te kijken. Ballonnen, ballonnen, mijn teen doet pijn, ballonnen. Mijn benen beginnen te trillen en ik span ze extra aan. Blik op de timer, 43 seconden. Niet letten op die trillende benen, gewoon doorgaan, denk aan die ballonnen. Heupen in de lucht houden, buikspieren aanspannen, benen aanspannen die nu wel heel erg aan het trillen zijn. Nee! Niet naar de timer kijken, niet doen. Te laat, 1.01, een seconde later laat ik mijn knieën op de mat zakken.

Oefening ~1) Africhting 2) Ascese 3) Bekwaming 4) Betrachting 5) Exercitie 6) Godsdienstige bijeenkomst 7) Het bekwaam maken door herhaling 8) Manoeuvre 9) Opgave 10) Opleiding 11) Repetitie 12) Scholing 13) Schoolopgave 14) Studie 15) test 16) Thema 17) Training 18) Vaardigheidsoefening 19) Werkzaamheid 20) zelflering

Oefening baart kunst

De oefening hierboven was natuurlijk de plank, talloze malen gedaan op de training met personal trainer Pedro en zelfs een keer een uitdaging van gemaakt. Ook ben ik een keer zo gek geweest om een weekend lang elk uur een plank te doen. Het is eigenlijk de enige manier deze oefening onder de knie te krijgen. Gewoon doen, elke dag weer. Dan gaan die twee minuten lukken. En dan heb je nog twee soorten ook, de lage plank, met de ellebogen op de grond en op de tenen en strekken. En je hebt de hoge plank, met je handen op de grond, deze onder je schouders houden en op de tenen. Ik mocht vanochtend een variatie op deze plank doen. Beurtelings met één hand de andere schouder aantikken en dan niet met je heupen schommelen wat je heel makkelijk doet met deze oefening. Nee, buikspieren aanspannen, heupen stilhouden en dan wordt die oefening heel wat minder makkelijk.

Is oefenen leuk?

Daar heb je het over iets. Want ik sport al een paar jaar behoorlijk fanatiek en heb al heel wat oefeningen gedaan. Maar die plank? Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik zoek best wel een uitdaging en dat vind ik hierin, want ik wil hem op twee minuten krijgen en houden. Maar het blijft eigenlijk niet zo’n leuke oefening en dan druk ik me beschaafd uit. Sportende lezers? Is dit jullie meest geliefde oefening? Beken maar.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Ik lees Oorlog en vrede, jij ook?

Geplaatst op door
3

Na het lezen van Anna Karenina, was ik eigenlijk toch wel benieuwd naar het andere meesterwerk van Leo Tolstoj, namelijk Oorlog en Vrede. En ik was ook benieuwd of andere mensen nog zo’n Russische klassieker zouden willen lezen en dacht dus aan een leesactie.

De inhoud

oorlog en vredeHet verhaal draait om de adellijke families Bezoechov, Bolkonski en Rostov en beschrijft het leven van deze families tegen de achtergrond van de oorlogen tegen Frankrijk, eerst onder aanvoering van tsaar Alexander I, later onder aanvoering van maarschalk Michail Koetoezov en zijn generaals Michail Barclay de Tolly en Pjotr Bagration. Het gaat hier om oorlogen die in 1805 en 1812 zijn gevoerd. Het verhaal wisselt beschrijvingen van het leven bij de adellijke families thuis af met uitvoerige beschrijvingen van de veldslagen. De hoofdpersonen zijn graaf Andrej Bolkonski, een officier in het Russische leger. Pierre Bezoechov is een feestbeest en de bastaardzoon van een schatrijke graaf. Natasja Rostova is een jong meisje uit een verarmde familie. Zij verlooft zich met Bolkonski maar wordt verleid door Anatole Koeragin en beëindigt de verloving met Andrej.

Mijn versie

Ik heb nu een Nederlandse vertaling in huis die ik van de bibliotheek heb geleend, een vertaling van Yolanda Bloemen en Marja Wiebes die door Van Oorschot is uitgegeven in de Russische bibliotheek in 2006. Ondertussen heb ik ook de Engelse editie in de vertaling van Richard Pevear en Larissa Volokhonsky. Voor wie denkt, goh, die namen zijn bekend, dat klopt, want ze hebben ook Anna Karenina vertaald.

Leesschema

Het boek is verdeeld in vier delen en heeft twee epilogen. Bij Anna hielden we een schema aan van ongeveer 150 pagina’s per tien dagen. Oorlog en vrede is verdeeld in vier delen die elk rond de 400 pagina’s tellen, behalve het vierde deel, maar samen met de twee epilogen is dat ook ongeveer 400 pagina’s. Ik ben van plan erover te bloggen. Het lijkt me het handigste als er geblogd wordt per deel, maar dan is het ook handig om mensen wat meer tijd te geven. Ook gaf iemand aan wel mee te willen doen, maar niet meteen tijd te hebben. Daarom heb ik het volgende schema bedacht:
15 december: deel 1
29 december: deel 2
12 januari: deel 3
26 januari: deel 4 en epilogen
Voor mij werkt dit, Anna heb ik ook tussendoor gelezen. Als het te optimistisch is kunnen we het aanpassen. Maar de interactie over zo’n boek lijkt me heel leuk, en natuurlijk de onderlinge aanmoedigingen. Een hashtag is makkelijk, namelijk #wijlezenoorlogenvrede. Ik lees Oorlog en vrede, wie doet er mee?