Jaarlijkse archieven: 2009

Boris Starling – Storm

Geplaatst op door
Beantwoorden

Storm is het tweede deel uit een serie thrillers, geschreven door Boris Starling, een Britse schrijver. Messiah was het eerste deel waar inspecteur Kate Beauchamp een rol speelde. In deze roman is ze verhuisd naar Aberdeen met haar zoontje Leo. Hier is ze lid geworden van een amateurtoneelvereniging die een reis maakt naar Noorwegen om daar een serie voorstellingen te doen. Op de terugweg lijdt de veerboot Amphitrite waarop het gezelschap reist, schipbreuk. Kate overleeft de ramp samen met diverse leden van de groep.
Terug in Aberdeen gaat ze meteen weer aan het werk en krijgt de leiding van een moordonderzoek, een jonge vrouw is op gruwelijke wijze vermoord. Twee dagen later wordt een volgende vrouw op dezelfde wijze vermoord. Op hun lichamen is een levende adder vastgebonden. De moordenaar wordt door de politie Blackadder genoemd.
Haar vader Frank met wie ze al jaren geen contact had, is de leider van het onderzoek naar de ramp van de Amphitrite.

Voor iedereen die het boek wil lezen, en dat beveel ik absoluut aan bij deze spannende thriller, laat ik het bij deze korte bespreking.
De toneelconnectie is flinterdun met Kate’s lidmaatschap van een toneelvereniging die maar even wordt genoemd, maar het feit dat een amateurtoneelvereniging een rol speelt in een thriller is te leuk om te laten lopen.

Boris Starling, Storm (Amsterdam: *Mpact, 2001)

Ed McBain – Het doek valt

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ed McBain is het pseudoniem van Evan Hunter, een Amerikaanse schrijver die onder beide namen een indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd. Onder de naam Ed McBain heeft hij de 87th Precinct serie geschreven, waarvan het eerste boek in 1956 verscheen. De politieseries Hill Street Blues en NYPD Blue werden aan zijn plots ontleend. Het pseudoniem Ed McBain gebruikte hij hoofdzakelijk voor misdaadromans. De 87th precinct boeken spelen zich af in Isola, een stad die heel veel lijkt op Manhattan. De hoofdpersonen, onder andere detectives Steve Carella en Meyer Meyer zijn sinds dat eerste boek niet merkbaar in leeftijd veranderd.

Ik heb heel veel boeken van McBain gelezen, het zijn politieromans op een typische manier geschreven. Het doek valt was een onbekende voor me.
Andrew Hale, een 68 jarige gepensioneerde verpleger wordt door zijn dochter dood aangetroffen in zijn appartement. Steve Carella en Meyer Meyer vermoeden dat de man opgehangen is aangetroffen en door zijn dochter op zijn bed is gelegd. De zaak lijkt niet opgelost te worden, tot Carella door een bericht in de krant de dochter in verband kan brengen met de rechten op een toneelstuk dat tot een musical zal worden bewerkt. Hetgeen haar een financieel motief voor moord oplevert. Als het stuk een succes wordt kan daar haar honderdduizenden dollars opleveren.
Toeval is altijd belangrijk in een misdaadroman. Een nieuwe moord op een oude vrouw en een toneelstuk dat in haar bezittingen wordt gevonden, brengt deze moord in verband met dochterlief, aangezien de oude vrouw de oorspronkelijke schrijfster al eerder aanklaagde voor plagiaat.

Ed McBain, Het doek valt (The last dance) (Weert: Van Buuren, 2000)

Theater in romans – Serpent’s gift

Geplaatst op door
Beantwoorden

Naast de serieuze literatuur die compleet over actrices gaat en door actrices geschreven wordt, hebben we ook nog luchtige tussendoortjes. Dit is er één van. Serpent’s gift is een SF-romannetje over een school die in de ruimte is gevestigd, en waar scholieren van allerlei werelden naar toe gaan, om opgeleid te worden tot diplomaat. De centrale figuren in deze roman zijn Serge LaRoche, wiens carrière als musicus teloor is gegaan door het verlies van zijn handen, Heather Farley, een elfjarige tiener die als gave telepathie heeft, en Hing Oun, een van oorsprong Cambodjaanse jonge vrouw. Hing heeft als hobby toneel, ze speelt en is assistent-regisseur. Het stuk dat zijdelings ter sprake komt is They don’t make pennies anymore van Eunice Goldberg. Stuk en schrijver zijn volledig verzonnen, ik heb het nog gegoogled.

A.C. Crispin with Deborah Marshall – Serpent’s gift (Starbridge; book 4) (New York: Ace Books, 1992)

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Sterretje

Geplaatst op door
Beantwoorden

8 ons eraf, in totaal 3,1 kg afgevallen. Die 8 ons is geheel buiten verwachting na anderhalve week rondstrompelen met een enkel die het niet helemaal deed en een kruk die me moest helpen daarbij…..
Ik heb een sterretje op mijn kaart gekregen, doet me denken aan mijn schooltijd toen ik plakplaatjes kreeg in mijn schriften als ik iets goed had gedaan.

Dag 51 – WW

Geplaatst op door
Beantwoorden

Gisteren was het weer weegdag. En er is 2 ons af. W was de grote winnaar want die had er 3,7 kg afgekregen, ze had ook haar active points opgegeten, ongeveer 60 per week …. Pffff

Met de enkel gaat het wel, het is vooral ongemakkelijk en bijzonder vermoeiend. Ik mag gelukkig een paar uur van elke dag afhalen: ziekte-uurtjes zo te zeggen, want anders lig ik echt helemaal voor pampus elke avond.
Het wordt ook alsmaar blauwer, Collega J zegt dat ik blauwe nagellak moet doen, dan gaat het moeiteloos in elkaar over.

Halina Reijn – Prinsesje Nooitgenoeg

Geplaatst op door
Beantwoorden

Een absoluut niet autobiografische roman van actrice Halina Reijn, een actrice die onder andere bekend is geworden van stukken als Drie zusters en Temmen van de feeks. En laat Drie zusters nou net gerepeteerd worden in dit boek.
Hoofdpersoon Anna Verbrugge is actrice en niet gelukkig. Anna wil iets nuttigs doen, iets belangrijks, ergens voor staan, van iets overtuigd zijn, een doel hebben. Ze wil arts zonder grens worden, of ontwikkelingswerker, of vredesbrenger, of terrorist. Ze wil zich verzetten tegen een wereld waarin mensen Jessica Simpson en Nicole Kidman als helden hebben en waarin ‘idealen op de mesthoop liggen’. Ze wil veel, maar doet weinig. Het is een neuzelende muts om het maar heel eerlijk te zeggen.
Smaken verschillen, dat zal altijd zo blijven, een recensent van de Volkskrant vindt Halina Reijn’s boek ‘haar versie van ‘De Avonden’, over de leegte die een jonge volwassene aan kan vliegen bij het besef dat alle menselijke strevingen in banaliteiten verzanden.’
Mij interesseerde het gewoonweg niet genoeg. Het geneuzel van de vrienden onderling, hun besef dat ze toch eigenlijk wel geweldig zijn.
Het boek opent met de jaarlijkse bijeenkomst waarin Anna verhaalt hoe ze met zijn vieren het laatste jaar van de toneelschool haalden.
Het boek gaat wellicht ook verfilmd worden, met als regisseur Halina zelf. Maar dat bericht zingt al een tijdje rond.

Halina Reijn – Prinsesje Nooitgenoeg (Amsterdam: Prometheus, 2005)

Pech

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik had dus gisteren dikke pech toen ik onderweg naar de Fitness First op de verkeerde manier op een randje stapte of er juist vanaf: ik ging onderuit en behoorlijk hard ook. Eerst leek het wel mee te vallen, ik had een geschaafde knie en een pijnlijke enkel, maar die enkel is dus op gaan spelen gedurende de dag. Ik kon hem dus nauwelijks meer bewegen, hij zat helemaal vast, lopen ging helemaal slecht.
Vandaag naar de dokter gehobbeld die gelukkig op loopafstand zit en zij heeft gezegd dat het de enkelbanden zijn.

De afgelopen week was een baalweek, ik had een rotbui en dan ga ik ook eten en de verkeerde dingen drinken, dus ik vrees het ergste voor aanstaande woensdag. Als ik nu op schema blijf en dus geen 23 punten per dag haal, maar 19, haal ik net de overtollige punten eraf voor deze week. Pfffffffffff

De fysiotherapeut heeft me vanmiddag ingetaped en dat moet twee weken blijven zitten. Helaas, de dokter zei dat ik rustig alles kon doen, maar volgens de fysiotherapeut kan ik dat vergeten. Lopen mag ik voorlopig met behulp van een kruk doen.
Het begint al met dat het eigenlijk niet nat mag worden, dus behalve moeilijk douchen, wordt het dus ook niet zwemmen, geen stoomkamer en geen sauna. Sporten, alles wat een beetje inspannend wordt, dus de helft van waar ik mee bezig ben, kan ik dus ook vergeten. Eerst volgende week maar afwachten, want maandag moet ik weer naar de fysio, en dan zien we wel even verder. Ik heb bowlen ook al afgezegd, want dat gaat hem echt ook niet worden. Nanda moet ik nog afbellen.
Zucht…..

Dag 43 – WW

Geplaatst op door
Beantwoorden

En jawel, computer werkt mee. Eerst goeie nieuws: weer 5 ons eraf. Vervolgens nog meer goed nieuws 🙂 vandaag een vrije dag gehad, gewoon voor de leut. En wat doet Ali voor de leut: die gaat naar de Fitness First. Ik had het plan een Body Balance les te volgen, maar dankzij de vakanties was er weer een vervanger en deze had nog nooit Body Balance gegeven en gaf dus gewoon wat ze altijd gaf: Pilates. Ik stond er toch al, had me rot gehaast om op tijd te komen, dus ik heb gewoon meegedaan, maar het is wel heel anders dan Body Balance. Het is heel veel bovenlichaam, heel veel benen, heel veel herhalen. Wel leuk om een keer uit te proberen.

Vervolgens: hoe werkt het dus ook al weer allemaal. Het is net als bowlen: je hebt allemaal van die lekkere dingen en als je die opeet word je dik. Met andere woorden, het zit allemaal tussen je oren. Met die wekelijkse weegavond lijkt het ongeveer of je naar je vonnis toegaat en je haalt opgelucht adem als er iets af is. Dat ging dus niet zo vlot bij mij in het begin, het schoot voor geen meter op om precies te zijn. Dan lijkt het dus of je gestraft wordt voor je goede gedrag. Mopper, mopper, mopper, overal aan gehouden en toch aangekomen.
Met die 5 ons deze week ben ik dik tevreden. Ik merk aan andere dingen dat het goed gaat. Niet aan mijn haar want dat is rommel op dit ogenlijk, ik moet gewoon even wat andere shampoo gebruiken. Wel aan mijn energie, ook aan mijn conditie, die veel beter wordt en volgens mij ook aan mijn lichaam, mijn maten veranderen. Ja, nog steeds een stevig buikje, maar hallo, het is nog steeds 93,5 kg.

Fitness: leuk, ook de afbeulsessies met Nanda omdat ik daar resultaat van begin te merken. Misschien dat ik nog een serie met haar doe. In januari gaat ze een eigen school beginnen, maar ik vind de mogelijkheden bij FF te veelzijdig om over te stappen.
Misschien dat ik daarna iets met een trainer ga doen die als specialiteit afvallen heeft. En dan ga ik bij de beide dames van de BB lessen informeren, die allebei deze specialiteit hebben.

Moraal van het verhaal: het zit tussen je oren. De knop moet om voor je begint, de knop moet om, als je door wilt blijven zetten. En met Weight Watchers geldt toch wel dat je je draai erin moet vinden. Het systeem moet je liggen. Ook die knop moet om, beseffen dat je misschien wel aardig bezig was, maar dat je daar toch van aankomt. En een paar grote zondes (alcohol) daar moet de grote knop voor om die twee kanten uitwerkt.
Genoeg psychologie voor vanavond.

Dag 39 – WW

Geplaatst op door
Beantwoorden

Dankzij een computer die niet mee wilde werken nu pas de melding: afgelopen woensdag 12 ons afgevallen.
Natuurlijk niet overmoedig worden en denken dat het elke week gebeurt, zeker niet als je een maand lang jojo hebt gespeeld. Ik heb het idee dat ik nu iets te makkelijk ben. Het is natuurlijk wel leuk als je (eindelijk) afvalt, maar als het die lijn moet blijven, moet ik ook wel streng voor mezelf blijven. En dat lukt dus even niet.
Ik heb nog vier dagen tot de volgende weegdag, ik kan het nog bijwerken voor mezelf. Gisteravond een stevige portie Nanda, morgen ook weer sporten, waaronder Body Balance. Moet lukken.