Het is 5 december, het feest van de Goedheiligman. Meer nog dan in andere jaren is het feest dit jaar beheerst door discussies over tradities. Discussies waar ik zo moe van ben dat ik het er echt niet meer over ga hebben.
Sinterklaas
Het schijnt een kinderfeest te zijn. En natuurlijk is het ook een feest dat je als volwassenen onder elkaar kunt vieren. Met surprises, gedichten, chocoladeletters en pepernoten. Jarenlang heb ik dat gedaan, eerst met vrienden die kinderen hebben. Later met twee vriendinnen. Dit jaar vier ik voor het eerst sinds jaren de blijde verjaardag van de oude baas niet. Het lukte niet de agenda’s van vriendinnen en ik recht te trekken. Vanmiddag heeft Sint dus een cadeautje bij hen in de bus gegooid. Het enige dat overblijft is de grote hit van Henk en Henk, Sinterklaas, wie kent hem niet. Geniet ervan, feestvierende medebloggers en lezers van dit verhaal, maak er een mooi feest van.
Sinterklaas ~ 1) Bisschop van Myra 2) Feest op vijf december 3) Fictief persoon 4) Goedheiligman 5) Gulle bisschop 6) Kinderfeest 7) Kindervriend 8) Nationale figuur 9) Schijnheilige 10) Sint 11) Sint Nicolaas 12) Sinterklaasfeest 13) Winters persoon.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.
Ze stond te geeuwen in de keuken. Het was laat geworden de vorige avond, Joris was pas om half een weggegaan. En nu was ze laat, ze moest heel snel wegwezen. Om 8.30 een vergadering, waarom had ze daarin toegestemd? Gehaast maakte ze haar lunch klaar en had drie happen van haar ontbijt binnen voor ze op de klok keek en de beker afsloot en in haar rugzak stopte. Ze stond al voor de deur van haar fietsenhok voor ze doorhad dat ze de accu van haar fiets was vergeten. Zuchtend fietste ze naar haar huis, rende naar binnen, haalde de accu en fietste door. Bij het park moest ze zeker vijf minuten wachten, er was een ongeluk gebeurd, en de politie stond de situatie op te nemen. Ondanks de haast stond ze toch nieuwsgierig te kijken. Ze keek op haar horloge, ze kon het nog halen als ze zich haastte. Ze hoorde haar telefoon piepen en keek. Een appje van Joris, “Lieve Dineke, je leest dit pas als je op je werk bent, want onderweg hoor je die telefoon niet, maar ik wens je een dag met heel veel energie toe. Kus, Joris.” Ze giechelde en appte terug: “Ik sta stil. Kus, Dineke.” De smiley met de zonnebril deed ze er ook bij. Ah, ze mocht doorrijden.
Onderweg
Dineke fietste snel door. Normaal was ze onderweg nog wel bezig met om zich heen te kijken, nu nam ze daar geen tijd voor. Het was druk onderweg en op diverse plekken werd ze opgehouden door het verkeer. Mopperend pakte ze hier en daar een rood licht en dat kwam haar duur te staan. Bij het derde rode licht zag ze de agent niet aan de andere kant van de weg. Zwijgend wees die waar ze aan de kant kon staan. Zuchtend stond ze naast haar fiets. Ja agent, ik weet het, ik moet niet door rood rijden, geef me nou maar een bon, dan kan ik verder. Het volgende licht wachtte ze keurig op groen, want ze was nog in zijn gezichtsveld, maar daarna was ze weer burgerlijk ongehoorzaam. Ze kon het nog halen en dat bleef ze denken tot ze in Voorburg voor de brug stond en niet verder kon. Het ding stond omhoog. Dat was het. Mislukt. Ze keek omhoog naar de punt van de brug en haalde haar telefoon tevoorschijn. Appje 1 ging richting de collega van de vergadering van 8.30 die ze dus om 8.29 appte dat ze onderweg was, maar het helaas niet ging halen, want de brug was dicht of open. Het tweede appje was richting de collega die meestal naast haar zat of hij haar flexbureau voor haar kon reserveren, want ze was onderweg maar het ging wat later worden. Appje 3 was naar Joris, dat ze onderweg was, maar nu toch vette pech had omdat ze opgehouden werd door de open of dichte brug.
Stilstaan
Ze stond naast haar fiets en had haar telefoon weer opgeborgen. Ze genoot van het koude windje en de rust. Vanaf het moment dat ze wakker was geworden, had ze moeten rennen. Dit moment van rust was wat ze nodig had. Het was de laatste tijd alleen maar rennen geweest. Er was een tijd geweest dat ze onderweg haar tijd nam en zich uit liet waaien, maar ergens was ze dat kwijt geraakt. En nu stond ze hier bij de open of dichte brug en liet alles over zich heen komen. Ze hoorde haar telefoon piepen en liet hem gaan. Hoogstwaarschijnlijk de collega van de vergadering. Hij mocht boos worden als ze op kantoor was. Nog een piepje. Joris met een kus, vermoedde ze en lachte. Als ze op haar werk was, zou ze hem appen dat hij maar weer moest komen die avond. Het gesprek van de vorige avond was nog lang niet voorbij.
Onderweg ~ 1) Bijwoord 2) In aantocht 3) Op pad 4) Op weg 5) Reeds vertrokken 6) Reizend 7) Terwijl men ergens naar toe is 8) Terwijl men op weg is 9 Tijdens de verplaatsing 10) Zwanger.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.
Een vrije dag. Eigenlijk bedoeld om wat dingen te doen, te gaan sporten, kortom een actief dagje. Maar voor ik uit bed kwam, was het al laat en voor ik enigszins actief werd, was het nog later. Mijn schuldgevoel werd ingeperkt door een Twitter-conversatie.
Het eindresultaat van de donderdag? Een heerlijk slome dag met veel lezen en veel Star Trek Deep Space Nine bingen op Netflix.
Vrijdag
Activiiteit! Want op vrijdag is het tijd voor mijn afspraak met Pedro en die was gevuld met herhalingen. Een deadlift van 45 kg vijftien keer en vervolgens ook vijftien keer een blok op en af, twaalf keer deadlift, twaalf keer het blok. Je snapt het. Vervolgens shoulderpress met twee gewichten van zes kg en burpees waarbij ik over een stang mocht springen. Weer met herhalingen. Mijn springvaardigheden zijn niets waard trouwens, want na drie rondjes mocht ik gewoon over de stang heen stappen. Pedro was bang dat ik het niet zou halen. De middag was voor de boodschappen en daarna was het tijd voor DS9.
Zaterdag
De papieren zaterdag-Volkskrant. Eerst het magazine, vervolgens de krant zelf en de zaterdagbijlage. Tussendoor was het tijd om linzensoep te maken. Daarna nog meer DS9, het zijn tenslotte zeven seizoenen, daar doe je even over. ’s Avonds was het tijd voor het feestje van een vriendin, haar Winter Welcome. Doet ze al voor de vijftiende keer, en ik ben er elke keer bij geweest. Een reuze gezellige avond met vrienden en het werd laat.
Zondag
Laat naar bed, laat eruit. De boekenbijlage en de wetenschapsbijlage van de Volkskrant lagen er nog. Daarna even de stad in geweest voor wat dingen en vervolgens weer DS9. En heel merkwaardig, want ik ben er goed in: nog steeds geen schuldgevoel. Van me afgezet. Vier hele dagen doorgebracht in bijna ledigheid. En ik moet zeggen: het was heerlijk. Verdient navolging. Kan jij dat ook?
Twee weken geleden was het groot feest geweest als ik goed had genummerd. Ik nummer namelijk de trainingen die ik met Pedro heb en deze week kwam ik met wat verbeteringen op 101 uit. Dat is dus het aantal keren dat ik met Pedro heb getraind sinds we in Sky Health zitten. Sinds 12 mei 2017 train ik elke vrijdag met hem en het gaat nog steeds lekker. Door ziekte (bijholten ontsteking) konden we deze week pas het feestje vieren en dat viel niet mee na twee weken niets doen. Het was gewoon hard werken.
Gewicht
Ik kon het aan mijn lijf merken, ik jojo nog steeds. Al sinds ik tegen mezelf heb gezegd dat het eigenlijk omlaag moet, en dat was begin dit jaar, gaat het dus niet omlaag. Ik blijf hangen tussen de 83 en 87 kg. Mijn ideaal zit toch onder die 80 kg, maar de bezieling is er duidelijk niet, anders was het wel gelukt.
Yogavakantie
Van 29 september tot en met 6 oktober heb ik in Corfu een yogavakantie gehad. Ik zag op Instagram een advertentie van Jojamis yogavakanties en heb in een opwelling geboekt. En het was heerlijk. Corfu begin oktober heeft een heerlijke temperatuur, namelijk rond de 25 graden en twee keer per dag yoga kan je best aan wennen. Ook was er voldoende ruimte in het rooster om dingen op het eiland te bekijken. Dus ben ik onder andere in het vakantiepaleis van Sissi geweest.
Training
Ik ben niet zo sportminded op het moment. Dat is niet erg, maar als je wilt afvallen is het misschien niet handig. Ik doe yoga één keer in de week, sport bij Pedro en vaak blijft het daarbij. Ik moet weer een ritme vinden. Uitdagingen zoals die plank? Lukt niet. Thuis af en toe wat doen? Lukt ook niet. Afgelopen week ben ik ziek geweest, en heb zelfs niet gefietst. Zo schiet het natuurlijk niet op. Ik laat het allemaal maar op me af komen.
Op de radio komt met enige regelmaat Diggy Dex langs. Ik ben geen rap-fan, maar de man kan wel teksten schrijven. Vooral de eerste regels van “De zon op” vind ik mooi, het zegt iets over deze man.
Wat is een leven zonder lied Enkele akkoorden of een gekke melodie Zo’n twintig jaar geleden had ik pen en een papier Om gedachten van me af te schrijven als de enige manier
Een strofe verder is het weer raak:
Hoe zou het zijn als ik dat niet had gehad Hoe zou het zijn zonder krabbels op een blad Ik volg de muziek, zodat we doorgaan Op de route onderweg naar de kern van mijn hart
Papier
Papier om je gedachten op te uiten. Diggy Dex gebruikt pen en papier om op te schrijven, te krabbelen en het loopt uit op muziek, een song die zijn gevoel weergeeft. Ik heb mijn blog. Twee plekken om mijn gedachten te uiten, vaak over papier, zie bijvoorbeeld de boekbesprekingen hier, maar vaker niet over papier, getuige mijn fitness/eten/gezondheidsblog. Daarnaast heb ik notitieboekjes, en dat is een beetje een tic, want ze zijn zo leuk. Ze dienen ook verschillende doelen. Eentje heb ik vol gepend met alles over mijn ziekte van vorig jaar. Een ander boek dient voor inspiratie-aanvallen voor beide blogs. Een derde heb ik voor kladjes, weer een ander notitieboek is voor studiedoeleinden. Dit blog schrijf ik rechtstreeks in WordPress en dat levert een ander verhaal op dan het eerst in kladjes te schrijven. Pen en papier geeft je toch meer de gelegenheid over woorden na te denken, te schrappen, nieuwe woorden op te schrijven, en weer te schrappen.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.
Elke dag fiets ik naar mijn werk. Ik woon in Den Haag, bij ziekenhuis Leyenburg en moet naar Nootdorp. Den Haag is fietspadrijk. Ik begin met door het Zuiderpark te fietsen, en ga langs NS station Moerwijk. Vervolgens ga ik door het Laakkwartier en fiets langs de Trekvliet Rijswijk in. Dan moet ik over de Geestbrug en fiets Voorburg door. Ik bereik Den Haag weer, fiets langs NS station Ypenburg en ga Nootdorp in. Dertien kilometer fietsen en dat doe ik al vijf jaar. Deze week viel het me voor het eerst op dat er een minibieb op mijn route staat. Vanmiddag was ik vrij vroeg en had ik tijd en licht om foto’s te maken. Het was wel even een discussiepuntje voor me, want ik was er niet helemaal zeker van of de Cromvlietkade nou bij Rijswijk hoort of bij Den Haag. Het is ook verwarrend, want aan de andere kant van de Trekvliet ligt de Binckhorst die Haags is. Maar ik maak dus een uitstapje naar Rijswijk.
Minibieb Cromvlietkade
De minibieb ligt aan de Cromvlietkade, naast de Cromvlietkade loopt de Trekvliet, vlakbij het punt waar de kade op de Geestbrugweg uitkomt, ligt de minibieb. Deze is best wel breed en in een kleur geschilderd waar je discussie over kan krijgen, want is het nou groen of blauw? Er zijn bloemen op geschilderd. Vanaf het fietspad kan je alleen de achterkant zien. Het kastje is van metaal en staat op een dikke boomstam. De binnenkant is heel anders dan bij andere minibiebs. De schuifdeurtjes en de plank zijn van glas. Je kan op de foto heel duidelijk zien dat het vanmiddag warm genoeg was om alleen een vest te dragen. De verdeling is wat ongelijk, want in het onderste gedeelte kunnen alleen boeken liggen. Bovenin is het een allegaartje. Zo hoort het ook eigenlijk bij minibiebs vind ik. Rijp en groen door elkaar. Hier vond ik wat nostalgie terug, want de boeken van Irmgard Smits en Hans de Groot-Canté heb iok vroeger allemaal gelezen. Ook Jos van Manen-Pieters met haar Tuinfluitertrilogie hoorde bij mijn leesopvoeding. Ik heb alles dit keer laten staan. Twee redenen, ik heb namelijk al een enorme stapel boeken die ik nog wil lezen, en ik had geen ruil, want dat moet van mezelf. Iemand anders mag gaan genieten van deze boeken.
Tips voor leuke minibiebs in Den Haag zijn welkom. Ik heb meerdere foto’s gemaakt die in mijn Flickr photostream staan. Ik heb ze gemaakt op woensdag 23 oktober 2019. Deel 1 van de serie kan je hier vinden. Deel 2 kan je hier vinden.
“Je moet jezelf eens serieus nemen”, zei ik vanochtend tegen mezelf toen ik op de weegschaal stond. Het was niet alleen het getal, 86,5 kg, maar ook het verschil met vorige keer, 1,8 kg. Dat woog ik vorige week minder. Het is bij mij een voortdurend gevecht met het gewicht. Maar dat komt ook een beetje door mezelf. Want het moment dat ik denk dat het goed gaat, laat ik de teugels weer vieren. En dan krijg je dit jojo effect. Tel daarbij op dat ik al vanaf februari zeg dat ik onder de 80 kg wil komen en het laagste dat ik tot nu toe heb gehaald is 83,2, dan weet je het wel. Vandaar deze verzuchting.
Mezelf serieus nemen en mijn eigen wens navolgen. Namelijk dat ik afval, serieus afval, onder die beruchte 80 kg komen, waarvoor ik gewoon hard moet werken en niet te lui moet zijn. Zucht. Een advies aan mezelf dus, dat ik eerst naast me heb neergelegd en nu toch wat mee wil doen. De stok achter de deur? Die twee spijkerbroeken die ik deze week niet dicht kreeg. Die zwembandjes die bij het zwemmen misschien handig zijn, maar bij yoga ordinair in de weg zitten. Het middel? Wellicht toch weer calorieën tellen, hetgeen toch wel redelijk heeft geholpen, vooral bij inzichten geven.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.
Een nieuw boek voor #MSL2019 en het is een historische roman. Ik heb namelijk De Zwarte Lord van Rihana Jamaludin gelezen. Meer nog dan in bijvoorbeeld Hoe duur was de suiker is het hoofdonderwerp de slavernij in Suriname.
Het verhaal
Regina Winter, een jonge gouvernante, neemt een baan aan in Suriname. Ze moet Walther Blackwell lesgeven. Deze jongeman is de zoon van een blanke planter en een zwarte slavin. Zijn blanke vader heeft hem erkend en zijn bezittingen nagelaten. Regina’s ouders zijn beiden overleden. Haar vader is naar Suriname gegaan en heeft daar haar moeder ontmoet. Haar moeder is bij de bevalling overleden, haar vader is met zijn dochter naar Nederland teruggegaan en heeft het kind bij zijn zus achter gelaten. Hij overlijdt een paar jaar later. Regina moet in Suriname Walther in de gaten houden, omdat hij volgens Frederik van Roepel, een werknemer van Walther, gek doet. Pas later komt ze erachter dat Van Roepel haar voor de gek heeft gehouden en wil ze Walther helpen. Hij heeft zijn ideeën over slavernij. “Vrijheid is in de meest letterlijke zin, je voeten te kunnen zetten waar je hoofd heen wil gaan.” (p. 244) Ze ontmoet Reiner Campenaar, een jonge blanke Nederlander en verlooft zich met hem. Ook ontmoet ze diens vriend James Miller, een Engelsman die door een zwarte slavin is opgevoed. 1848 is een revolutiejaar met allerlei gebeurtenissen in de wereld die tot in Suriname door klinken. Voor Regina wordt het leven moeilijker als duidelijk wordt dat ze een mesties is, voor een achtste zwart, haar moeder was een slavin. Die feiten vallen moeilijk te controleren omdat haar beide ouders zijn overleden. Hierdoor verandert haar hele leven. Wettelijk gezien is ze zelf waarschijnlijk slavin. Reiner ziet het niet zitten met haar en zet haar aan de kant op een schrijnende manier: “Hoe denk je dat ik terug zou kunnen naar Nederland, met een zwarte vrouw? Ik zou voor gek staan! En mijn kinderen, die zouden geen toekomst hebben. Nee, mijn nakomelingen moeten zuiver zijn, ik kan me geen smet permitteren. Dat ben ik aan mijn familie verplicht. Het spijt me, Regina, maar hiermee houdt het op.” (p. 386)
Rihana Jamaludin, De Zwarte Lord. – 2e dr. – Amsterdam: KIT Publishers, 2010. – 523 p. ISBN 978-94-6022-034-0
De slavernij in Suriname
Het Suriname van halverwege de negentiende eeuw is een rangen en standen maatschappij, waarbij de slaven op de laagste ladder staan. Kleurlingen en vrije zwarten stonden daar maar net boven. Joden vormen een tweederangsgroep. De blanke mannen konden wel een verhouding aangaan met slavinnen en kinderen maken, maar die kinderen waren dan evengoed slaven. Het verhaal van de zwarte lord speelt van 1846 tot 1848. In 1848 werd in Frans Guyana de slavernij afgeschaft. Dat was in Brits Guyana al vijftien jaar eerder gebeurd. In Suriname duurde het tot 1863 voordat de slaven werden “geëmancipeerd”. Daarbij betaalde de Nederlandse regering 300 gulden per slaaf aan de eigenaar ter compensatie van het verloren eigendom. Bovendien werden de voormalige slaven tien jaar onder staatstoezicht geplaatst, hetgeen erop neer kwam dat ze op dezelfde plantages bleven werken. Maar daar was in dit boek nog geen sprake van. Naast die slavernij was er het probleem dat men van mening was dat het bestuur van de kolonie uitsluitend in het voordeel van Nederland besluiten nam. Nederland wilde niets investeren, enkel winsten en belasting innen.
Theater in romans
De toegift van dit boek: de Franse theatergroep, La Troupe Rouge die in Paramaribo optreedt. De groep bestaat uit blanken, zwarten en mulatten. Regina krijgt ook met de groep te maken. Ze kan haar schrijftalenten inzetten en schrijft een toneelstuk. Het is geen onverdeeld succes. Van haar eerste stuk De bruid van de wind, maakt de groep een dubbelzinnige klucht.
Wat vond ik ervan?
Was het interessant? Ja, absoluut. Ik vond het heel interessant om meer te lezen over de slavernij in Suriname en ben zeker van plan me er verder in te verdiepen. En het dagelijks leven in Suriname was beklemmend door de rangen en standen, maar leuk om over te lezen. Het was goed genoeg om door alle 523 pagina’s heen te ploegen. Maar hier en daar had het wat ingekort mogen worden. En ondanks de vorm, de ik-persoon was Regina, kreeg ik niet echt een band met haar. Die ik-vorm zorgde er ook voor de rest van de personages op afstand bleef. Walther, de zwarte lord is eigenlijk de hoofdpersoon, maar deze jongeman leerde ik niet echt kennen. Ik merk nu wel dat ik een beetje negatief ben terwijl het eigenlijk een positieve leeservaring was. Het boek krijgt daarom wel vier sterren van me op Goodreads
Maand van de Surinaamse Literatuur
De Maand van de Surinaamse Literatuur #MSL2019 wordt voor de tweede keer georganiseerd. In 2018 door Jannie, dit jaar organiseer ik de maand. Hier kan je lezen wat je kan doen, hier is het verzamelblog van alle boeken die gelezen worden.
Ik hou wel van routine. Vind ik helemaal niet erg. Gooi mij een middagje aan routineus werk toe en dat lukt allemaal prima. Ik kan er helemaal in opgaan en de herrie in de kantoortuin van mijn werk niet meer horen. We hebben flexplekken op het werk. Ik kan daar niet goed tegen. Eigenlijk vind ik het vreselijk, dus ik heb na lang gedoe een vaste plek. Iedereen kan me daar makkelijk vinden en het is dicht bij de bibliotheek en de kast met mijn bibliotheekspullen.
Zwemmen
Met zwemmen is het juist wel flex. Het zwembad in de sportschool heeft drie banen. Ik zwem graag. En iedere keer als ik de trap oploop, klopt vol verwachting mijn hart want wat is er vrij? De eerste baan is niet handig, want daar zit ook de trap in, in de derde baan moet je vaak langs de muur zwemmen. Vind ik niet fijn. De tweede baan is het fijnste. Helaas vindt iedereen dat. Het is totaal feest overigens als ik boven aan de trap sta en er ligt niemand in het zwembad. Tweede baan! Hop! Middenin zwemmen! Een zee van rust, mooi rustig water en stilte. Alleen gelaten met mijn gedachten, baantjes tellen, rekensommetjes maken om me te herinneren aan mijn telling. Routine. Dat wordt minder routine als het drukker is, dan begin ik in de eerste baan en ruk op naar de tweede of de derde baan als het enigszins mogelijk is. Maar het plezier in het zwemmen is toch eigenlijk het grootste als ik de hele tijd in mijn eentje in die tweede baan kan blijven.
Deze foto heb ik eerder gebruikt op mijn andere blog, namelijk voor het eerst hier, in een #WOT over alleen zijn en voor de tweede keer hier, in een #WOT over het zwembad.Ook heb ik hem hier gebruikt, in een #WOT over water. De Afbeelding is van Stefan Kuhn via Pixabay.
Flex? Nee
Ik kwam op dit stukje omdat ik vandaag een blog van Elja zat te lezen over disruptie van je routine. Het is zoals Elja zegt, hoe ouder je bent, hoe meer vastgeroeste dingen je kan hebben. Ik ben daar goed in, zie het vaste bureau, zie die tweede baan in het zwembad, zie de routine klussen. Het gevaar daarvan is, en daar ben ik me best wel van bewust, is dat je erin blijft hangen. Dat je niet eens op het idee komt om dingen anders te doen, omdat het goed gaat zo. Dat je dingen met de hand zit te doen, terwijl je enorm veel tijd kan winnen door het te automatiseren. En daar moet ik dus eigenlijk op letten, dat ik, ouwe rot in het vak, routineus als ik ben, toch flexibel blijf. Af en toe moet ik dus eigenlijk wisselen van bureau.
Ik nam net een slok thee toen ik op Twitter de #WOT zag langskomen. Automatisch trok ik mijn notitieboek uit mijn tas om het woord van de dag te noteren. Op dat moment kwam een collega voorbij die Martha’s blog op mijn telefoon zag. Ze vroeg zich af wat #WOT was. En ik legde haar uit dat het Write on Thursday betekende en dat ik over thee wilde schrijven op mijn blog. Zij had meer met #WOD zei ze. En ik kon me wel voorstellen dat mijn fitness gekke collega meer had met Workout of the Day.
Thee ~ 1) Aftreksel 2) Alcoholvrije drank 3) Amberkleurige drank 4) Aromatisch aftreksel 5) Dagelijkse drank 6) Drank 7) Genotmiddel 8) Geurige drank 9) Gezondheidsdrankje 10) Hete drank 11) Kruidendrank 12) Maté 13) Middagdrank 14) Nationale drank van china 15) Nationale drank van de Engelsen 16) Natuurproduct 17) Ochtenddrank 18) Plant 19) Plantenaftreksel.
Thee is het woord
Ik hou van thee. Ik drink dagelijks, veel, heel veel thee. De dag begint voor mij met koffie voor het wakker worden, op mijn werk gaat er nog een koffie doorheen, maar daarna drink ik thee. Standaard is dat eigenlijk altijd groene thee, waarvan ik dan het zakje vergeet, zodat het een donkere onbestemde kleur heeft en lauw wordt. Maar dat vind ik juist lekker. Soms vind ik melanges losse thee ook heerlijk en ga ik daar weer een tijdje mee experimenteren. Verse muntthee met honing? Heerlijk. De koffie- en theerondes van Irene herken ik wel van mijn vorige baan waar ze die rondes ook hadden. Had niet het lef ’s middags om koffie te vragen, dat kon niet. Iedereen was erg blij toen de automaten kwamen. Op mijn huidige werk heeft een collega een glazen waterkoker meegenomen als vervanging voor het hete water van de automaat. Een blits ding dat op lijkt te stijgen door de blauwe lichtjes . Het zorgt nogal eens voor gesprekken want dan staan we weer met zijn vieren te wachten tot het water kookt. En met verbazing te kijken naar de theemok van een collega: een soepkom.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier. De afbeelding is van Couleur via Pixabay
