Het eerste boek dat ik dit jaar lees voor de Maand van de Surinaamse Literatuur #MSL2019 is een boek dat ik vorig jaar al wilde lezen, namelijk de verhalenbundel van Michiel van Kempen, Voor mij ben je hier. Vorig jaar werd het aangeprezen door Jannie als een goede kennismaking met de Surinaamse literatuur. Dit jaar heb ik het kunnen lenen uit de bibliotheek.
Michiel van Kempen, red., Voor mij ben je hier: verhalen van de jongste generatie Surinaamse schrijvers. – Amsterdam: Meulenhoff, 2010. ISBN 978-90-290-8679-0
Voor mij ben je hier
Van Kempen heeft in deze bundel zestien Surinaamse schrijvers bijeen gebracht, twaalf vrouwen, vier mannen. Schrijvers die veelal in de 21ste eeuw bekend werden. Als je naar de leeftijden gaat kijken ligt het wat genuanceerd, van de zestien schrijvers zijn er twaalf ouder dan ik. Wel zie je dat veel van deze schrijvers hun debuut maken in de 21e eeuw. Eén ervan, Iraida Ooft maakt zelfs haar debuut in deze bundel. Van Kempen maakt er een punt van dat er een schrijversvakschool is geopend in Suriname, Ooft is op het moment van verschijnen van deze bundel student aan deze school.
Wat vond ik ervan?
Het viel me niet mee. Sommige van deze verhalen bevatten zoveel Surinaamse woorden dat het lastig te lezen was. Er zat een verklarende woordenlijst in het boek, maar de hele tijd heen en weer bladeren is niet handig. Ik vond de kwaliteit van de verhalen wisselend. Er zaten maar een paar verhalen tussen die indruk op me maakten. Henna Goudzand Nahar schreef School was mijn wereld, een ontroerend verhaal over de zestienjarige Adil die met zijn vader in Nederland woont. Zijn moeder en zus zijn in de oorlog omgekomen. Guilly Koster, De dominee is vrouwmens, over een Surinaamse journalist die in het katholieke Limburg een protestantse vrouwelijke dominee tegenkomt. Ze is van Surinaamse afkomst. Het is zonder meer een leuk verhaal. Iraida Ooft, High Maintenance, heeft een mooi verhaal geschreven, maar zorgt door een technisch trucje voor afstand. Het verhaal is in tweede persoon geschreven. Joanna Werners heeft met Nestgeuren een mooi verhaal geschreven, over Avinash die naar Suriname reist om zijn moederland weer te zien. Het verhaal is lastig te lezen en verwarrend omdat het wisselt van perspectief en het niet altijd duidelijk is waar dat gebeurt. Voor de rest vond ik de verhalen niet echt goed of gewoon bijzonder lastig te begrijpen.
Maand van de Surinaamse Literatuur
De Maand van de Surinaamse Literatuur #MSL2019 wordt voor de tweede keer georganiseerd. In 2018 door Jannie, dit jaar organiseer ik de maand. Hier kan je lezen wat je kan doen, hier is het verzamelblog van alle boeken die gelezen worden.
Ik ben goed in twijfelen. Doe ik het wel goed? Is de manier waarop ik iets opzet wel goed? Het zit me in de weg, want daardoor ben ik ook erg goed in uitstellen. En dat kan ook een goed woord voor de #WOT zijn. Twijfel dus.
Twijfel ~ 1) onzekerheid, 2) gebrek aan vastheid van wil of besluit, 3) besluiteloosheid: iets in twijfel trekken niet geloven; 4) het lijdt geen twijfel het is zeker.
Twijfel
De #WOT kwam op een goed moment, want ik twijfelde eigenlijk al de hele week, zal ik wel, zal ik niet. En toen kwam het magische moment, ik zal wel. En dat ging niet alleen over deze #WOT maar ook over een geboekte vakantie. Door omstandigheden was het eigenlijk nog niet tot vakantie gekomen. Ik had namelijk een luxe probleem, ik had geen idee wat ik wilde doen, en waarheen ik wilde gaan. Toen kwam er iets voorbij op Instagram wat me leuk leek, maar ik eerst liet lopen. Een yogavakantie. Want natuurlijk twijfelde ik. Is dat wel leuk? De tweede keer dat ik het langs zag komen, besloot ik dat ik er meer van wilde weten. Het resultaat? Ik heb geboekt. Want dat is het namelijk ook met mij, ik kan lang twijfelen, maar als ik daar eenmaal doorheen ben, kan ik heel snel beslissen.
Nogmaals
Toen Martha haar #WOT publiceerde, maakte ik er een geintje over: ik twijfel nog of ik meedoe. Een paar dagen later toen ik het op Twitter had over een blog dat ik nog wilde schrijven, en zij reageerde met: Is dat blog een #WOT toevallig, kwam ik weer met het geintje dat ik er nog over twijfelde. Ik vind de #WOT leuk en goed om te doen als schrijfoefening, maar ik moet wel meteen op een idee komen, anders wordt het niets. Dit keer is het dus gelukt, met een wat langere bewerkingstijd dan anders.
Iedere donderdag publiceert @itsMarthaP een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier. Afbeelding van AndiP via Pixabay
Ik had een prachtige theewijsheid aan een theezakje deze week. Normaal zijn het vragen die ik niet eens wil beantwoorden. Nu was het: wat motiveert je? Nou, afvallen dus. Later realiseerde ik me dat het eigenlijk wel dubbel is. Want mijn doel is afvallen. Ik zit al maanden hardnekkig boven de 85 kg en ik wil omlaag. Als mijn doel dus is af te vallen en gewichtsverlies motiveert me, dan kom ik in een lastig parket als ik niet afval. Nu val ik af en kan ik daar mijn motivatie uithalen.
Motivatie
Motivatie is een raar ding. Je hebt het nodig om iets te bereiken, zonder motivatie geen einddoel. En je kan het ook zomaar verliezen, als het tegenzit bijvoorbeeld. Soms heb je hulpmiddelen nodig. Myfitnesspal bijvoorbeeld. Die app helpt mij om in kaart te krijgen wat ik nou eigenlijk naar binnen krijg. Het vreemde daarbij is wel dat het me nu helpt, maar dat ik een paar jaar terug binnen drie dagen de app weer van mijn telefoon heb gegooid omdat ik er gek van werd. Nu lukt het dus wel. Maar wel met restricties. Ik ga niet iedere hap honing in mijn kwark en mijn thee tellen. In het weekend sla ik wel eens een dag over, dan tel ik gewoon niet. En ik ben wel eens wat minder streng. Die 1280 calorieën per dag overschrijd ik dan heel makkelijk. Morgen is er weer een dag denk ik dan.
Het lukt wel geloof ik
Langzaam maar zeker gaat het omlaag. De ene week een pond en de andere week acht ons. Ik voel me er lekker bij. Ik krijg er energie van, ook van de training. Het is hard werken, maar wel lekker.
Het is 1 september 2019. We gaan beginnen met de Maand van de Surinaamse Literatuur!
Voor inspiratie verwijs ik jullie niet alleen naar de hieronder genoemde blog, waarin de tips van Janny worden genoemd, maar ook naar deze blog van Janny, waarin ze de Maand van de Surinaamse Literatuur 2018 samenvat.
Boek uit? Laat het weten in de reacties op de blog Het licht op Suriname: wie doet ermee? Laat daar auteur, titel, je naam (zoals je die hier vermeld wilt zien) en link naar je bespreking achter. Als je geen blog hebt, kun je daar een korte bespreking achter laten. Ik ga de titels hier verzamelen op volgorde van binnenkomst.
https://www.flickr.com/photos/alyda/48654268686/
Hier is de lijst
De recensies staan op volgorde van binnenkomst. Het gaat dit jaar alleen maar om de eer, want ik heb niet zoals Janny een aantal boeken die verloot kunnen worden. Het is een beetje jammer dat er dit jaar niet zoveel bloggers hebben meegedaan. Het resultaat is helaas mager.
Scheurbuik van Annette de Vries, een bespreking van Sue.
Voor mij ben je hier, onder red. van Michiel van Kempen, een bespreking van Ali.
De Zwarte Lord, van Rihana Jamaludin, een bespreking van Ali.
Vorig jaar begon boekenblogster Janny ermee: het zoeklicht op Suriname. Het land dat ooit deel uitmaakte van het Koninkrijk, het land waarvan vele inwoners naar Nederland zijn getrokken. Veel inwoners zijn van Nederlandse afkomst. Vorig jaar deed ik mee omdat ik nog nooit een boek van een auteur uit die contreien had gelezen. Het werd hoog tijd dat ik daar verandering in bracht en leverde een interessante leeservaring op. Dit jaar kan Janny de maand door omstandigheden niet organiseren en heb ik aangeboden het over te nemen.
Maand van de Surinaamse Literatuur: september
Vorig jaar heb ik een paar prachtige romans gelezen, dit jaar hoop ik er nog meer te vinden. September wordt weer de Maand van de Surinaamse Literatuur, met de hashtag #MSL2019. Vat het thema ruim op. Niet alleen Suriname kent prachtige auteurs, ook over de Nederlandse Antillen is voldoende geschreven door auteurs van de eilanden. Hieronder kan je in de reacties de titel en de naam van de auteur met eventueel een link naar je bespreking op je eigen blog of op Goodreads achterlaten. Heb je geen blog of Goodreads account? Bespreek het hieronder kort. Ook dit jaar zullen de titels in een apart blog verzameld worden. Dat blog zal ik op 1 september publiceren.
Tips voor het lezen
Janny heeft vorig jaar in een apart blog leestips verzameld. Dat ga ik niet herhalen, hier vind je dus de link naar de tips van Janny. Het enige dat ik heb gedaan is het controleren van de links en die kloppen allemaal nog. Wil je inspiratie uit wat vorig jaar gelezen is? Kijk dan hier voor de complete lijst. Een aanvulling op de tips: over de geschiedenis van Suriname kan ik doorverwijzen naar ‘Suriname in kaart gebracht‘ van het Geheugen van Nederland.
Wie doet er mee?
Ik heb al een aantal boeken uit de bibliotheek gehaald, namelijk van Karin Amatmoekrim, Het knipperleven en van Annette de Vries, Drijfhout. De minibieb hier in de buurt had een tijdje terug Astrid Roemer, Over de gekte van een vrouw in voorraad. Dus ik amuseer me wel. Als iemand mee wil doen, is dat natuurlijk heel erg leuk. Laat vooral een reactie achter. Veel plezier bij het lezen.
Hans Boland heeft een boek geschreven over de vertaling van Misdaad en straf, namelijk Van mensen die geen enge grenzen erkennen: Dostojevski leren lezen. Dat boek had ik laten liggen, want mijn plan was dat na de roman te lezen. Dat bleek dus enigszins fout te zijn, aangezien Boland aanbeveelt na lezing van een hoofdstuk van de roman het bijbehorende hoofdstukje uit zijn boek erbij te pakken. Helaas dus. Het boek heb ik na de roman gelezen. Toch heb ik er geen spijt van gehad.
De inhoud
Laat ik maar met het nuttigste beginnen: de kaarten. Want Boland heeft twee kaarten opgenomen, namelijk één van Petersburg, en een detailkaart van het gedeelte waar Misdaad en straf zich afspeelt. Dat was inderdaad makkelijker geweest bij het lezen. in de roman vind je al een opmerking dat Petersburg nauwelijks is veranderd en dat je ook in deze tijd de wandelingen van Raskolnikov zou kunnen maken. Verder is de opzet anders dan het ‘vorstendommetje‘. Dit boek is per deel van de roman bespreken en per deel vertelt Boland wat hem opviel met vertalen. Dat is naar mijn idee met meer detail besproken dan voor Anna. En heel eerlijk, zoveel interesseert me dat niet. Het zou me meer interesseren als ik de taal las. Maar daarom heb ik de vertaling van Boland gelezen, mijn Russisch is veel te slecht en bijna niet bestaand.
Het detail
Boland gaat vooral in op het detail. De roman zelf telt ruim 600 pagina’s, die hij meerdere malen heeft gelezen. Daarmee loopt hij op mij voor. Dat is een voordeel, maar ook een nadeel. Hem vallen dingen op die mij niet opvallen of ik gewoon ben vergeten. Ik heb mezelf voorgenomen het boek nogmaals te lezen, misschien zelfs in het Engels. Boland is een bewonderaar, dat kan je duidelijk merken, bijvoorbeeld in dit citaat: “Van het Reve moest, of hij wilde of niet, gebruikmaken van wat zonder twijfel de meest miereneukerige taal is ter wereld (en daar mogen we trots op zijn, daar gaat het niet om), terwijl Dostojevski, of hij wilde of niet, gebonden was aan een taal die totaal ongeschikt is voor juristerij, systematische wijsbegeerte en gebruiksaanwijzingen voor auto’s en wasmachines: de meest alcoholische taal ter wereld, en een taal die waanzinnig geschikt is om ongeremde zielenroerselen en kosmisch breinstormen te verwoorden. Dat was wat Dostojevski kon, en wat ik aan de hand van zijn beroemdste, meest gelezen en invloedrijkste roman wil toelichten.” (p. 17) Humor heeft hij ook. De hier genoemde Van het Reve is trouwens Karel van het Reve die een “allergie, zo niet fobie voor Dostojevski” had (p. 12)
In zijn bespreking van de verhouding tussen deze twee raakt Boland bij mij iets. Want het is een interpretatie van zijn biecht tegenover Sonja die ik er niet uitgehaald had, maar wel de waarheid is. “Het werkelijke doel van zijn schuldbekentenis is te ontkomen aan de totale, absolute eenzaamheid. Hij móét iemand laten weten wat hij gedaan heeft, anders rest er geen ander leven dat het voortvegeteren op een kale rots van anderhalve vierkante meter in de oneindige kosmos.” (p. 99) Ik zag de bekentenis meer als iets waaraan niet te ontkomen was, niet alleen door zijn eigen geweten, maar ook door het eerdere gesprek met de politieman Porfiri.
Dit was een korte bespreking van dit boek van Hans Boland. Mijn bespreking van Misdaad en straf in twee delen: deel een en deel twee.
Het gaat naar beneden met mijn gewicht, maar dat is eigenlijk de verkeerde kant op, want ik zit boven de 86 kg. Afvallen lukt niet op het moment, ik ben aan het schommelen sinds maart. Toen begon ik weer actief naar mijn gewicht te kijken.
Calorieën tellen
Na veel aarzelen heb ik MyfitnessPal weer gedownload en op mijn telefoon gezet. Veel aarzeling omdat ik het al eerder had gedaan en gek werd van alle aanwijzingen die ik kreeg. Die ga ik ditmaal negeren en alleen kijken naar wat ik per dag naar binnenwerk. Het Voedingscentrum heeft een heel mooie tabel met het aantal calorieën dat je per dag nodig hebt. Ik vind dat ik best wel een actieve levensstijl heb en daarvoor zegt het Voedingscentrum 2000 calorieën per dag. MyFitnessPal zegt dat als ik een pond per week wil afvallen, ik rond de 1280 calorieën per dag moet zitten. Dat moet te doen zijn.
Evaluatie na twee weken
Het is te doen, inderdaad. Het lijkt niet weinig, 1280 calorieën, maar het is genoeg voor wat je normaal eet. Waar het geen rekening mee houdt, zijn de extraatjes. Neem één banaan die ik in de gezonde snacks rangschik, en je bent 120 calorieën verder. Ga een gezellige zaterdagavond bij een vriendin films kijken, neem een paar wijntjes en je bent er zo overheen. Krijg ’s avonds trek in iets, neem een plak kaas en hop, daar ga je. Het geeft inzicht die fitnesspal, maar het geeft je geen discipline, die moet je er zelf bij verzinnen. Ik app dus met een grote zucht het bonnetje van de weegschaal van Health City naar Pedro die op vakantie is. Gaf 1,8 kg verschil met vorige week, de verkeerde kant op. Tijd om ergens wat discipline vandaan te vissen.
Het mag, het moet niet
Het viel me op dat ik wel heel veel moet van mezelf. Dat mag een beetje omlaag. Dingen als de afwas moeten nog wel, zeker als mijn werkster op vakantie is. Geen ellenlange to do lijstjes meer, die in het weekend moeten gebeuren. Voor de rest mag het allemaal. Als ik dus op zondag nergens zin in heb, is dat mooi. Rust en zo.
Het smult, vind ik. Het is een weergaloos verhaal. De enige reden dat ik deze roman van Dostojevski niet met vijf sterren kan belonen op Goodreads is dat het wel wat lang is. Een vuistdikke roman van 640 pagina’s met een dubbele moord en vervolgens alle verwikkelingen die je maar kan bedenken. Was het tot Raskolnikov beperkt dan waren we in een dun deeltje van pak hem beet 150 pagina’s beland. Nu, met de familie en vrienden erbij, zijn het er dus 640 geworden.
De mannen in het verhaal
Ik realiseerde me bij het lezen van de tweede helft van deze roman dat ik één persoon was vergeten te noemen die wel een belangrijke rol speelt. Dat is Dimitri Prokovjevitsj Razoemichin. Deze jongeman is de enige vriend van Raskolnikov en blijft hem ook steunen. Hij speelt een belangrijke rol in het geheel. Hij is gecharmeerd van Doenja. En dan zijn er nog twee andere mannen die een rol spelen in het leven van Doenja, namelijk Loezjin en Svidrigailov. Doenja is een jonge vrouw die weet wat ze wil en niet over zich heen laat lopen. Het komt tot een heftig woordengevecht tussen haar, Loezjin en Raskolnikov. Het eindigt ermee dat de deftige pompeuze Loezjin de deur wordt uitgezet en het huwelijk niet doorgaat. Een citaat over hem is te mooi om over te slaan: “Zijn zelfingenomenheid en eigendunk grensden aan zelfverheerlijking: als omhooggevallen nulliteit was hij eraan gewend geraakt zichzelf bijna obsessief te bewonderen, zijn intelligentie en zijn capaciteiten hemelhoog aan te slaan en zelfs bij tijd en wijle, als hij zich onbespied wist, met verliefde ogen zijn eigen gezicht in de spiegel te bestuderen.” (p. 352) Loezjin wil een onderdanige bruid, maar dat kan hij met Doenja wel vergeten. Hij keert later in het verhaal nog terug, in een bedenkelijke scène waarin hij Sonja van diefstal beschuldigt. Arkadi Svidrigailov is niet zo’n lieverdje. Niet alleen heeft hij Doenja in een kwaad daglicht gesteld, hij wordt ook verdacht van een aantal moorden, waaronder die op zijn vrouw. Ik vind zijn personage lastig in dit verhaal. Aan de ene kant kan hij als een vrijgevige heer uit de hoek komen met zijn liefdadigheid voor de kinderen van Marmeladov bijvoorbeeld. Aan de andere kant is hij een en al valsheid. Hij heeft de bekentenis van Raskolnikov tegenover Sonja aangehoord vanuit de naburige kamer en chanteert hem daarmee. Zijn zelfmoord verraste me.
Raskolnikov de moordenaar
Porfiri Petrovitsj, de politieman is slimmer dan Raskolnikov gedacht had. Hij heeft al vrij snel een vermoeden dat de student de dubbele moord heeft gepleegd. Raskolnikov spreekt dat zelfs uit na een langdurige monoloog van Porfiri, Razoemichin is daarbij. Maar de mannen worden onderbroken door Mikola die de moorden op de vrouwen bekent. Dat is een verrassing voor Raskolnikov. Maar het is uitstel, want hij beseft wel degelijk dat als het gesprek met Porfiri iets langer had geduurd, hij zichzelf had uitgeleverd. Het wordt duidelijker voor hem, hij kan er niet aan ontkomen. Sonja raadt wat er gebeurd is. “Er verstreek een gruwzame minuut. Hun ogen zogen zich vast. ‘Kun je het nu nog niet raden?’ Hij vuurde zijn vraag af alsof hij van een toren sprong. ‘N-nee,’ stotterde Sonja heel stilletjes. ‘Kijk dan nog maar eens goed.'” (p. 473) En hij vertelt haar over zijn motivatie “Ik heb gewoon een luis geplet, Sonja, een nutteloos, vies, schadelijk gedrocht.” (p. 480) Later wordt hij filosofisch en vraagt zich af of hij net als iedereen een luis is of toch een mens. Hij is een neuroot, maar hier in zijn verhaal tegen Sonja klinkt hij rationeel, meer dan hij in het hele boek is geweest.
Conclusie
Een boek in zes delen, waarbij het hoogtepunt, de moord, al in het begin wordt beschreven. Alle gebeurtenissen daarna verbinden Raskolnikov met die moorden. Daarbij kan je klagen over de hoeveelheid personages – heb ik gedaan – maar het klikt in elkaar. Het loopt tot het volgende onvermijdelijke hoogtepunt, namelijk zijn bekentenis. Hij ontkomt daar niet aan. Het zorgt voor zijn veroordeling tot acht jaar in een strafkamp in Siberië. Het meest opmerkelijke vind ik wel dat hij veroordeeld en wel in Siberië, geen berouw toont. Sonja is met hem meegegaan en wordt aanbeden door de andere gevangenen. Zij zorgt voor pasteitjes met de Kerst, schrijft brieven voor ze en wordt als moedertje van allen beschouwd. Hij behandelt haar in eerste instantie wreed, maar er volgt een ommekeer. Hij beseft dat hij van haar houdt. Ik vond het een goed boek, door de vertaling van Hans Boland vlot te lezen. Maar het had wel wat nadelen, want door de hoeveelheid personages, vond ik het vrij lastig lezen. Onthou maar eens wie er op bladzijde 1 is beschreven en op bladzijde 461 nog een keer wordt aangehaald. En dan nog iets: was die epiloog nodig? Het lijkt iets Russisch te wezen, want bij Anna Karenina was er ook zo’n epiloog. Antoinette is zelfs enigszins ontgoocheld door die epiloog. Eerst de theorie van de Übermensch weer, vervolgens de bijna simpele omslag. Wat mij betreft had het boek mogen sluiten met de bekentenis van Raskolnikov en de epiloog mogen overslaan. Maar dat was dan ingegaan tegen de titel van het boek, Misdaad en straf. Ik ga het nog een keer lezen, zonder de druk van aantekeningen maken en een bibliotheekboete in het achterhoofd. Wellicht dat het dan voor mij meer klopt, aangezien ik nu het gevoel heb dat ik dingen gemist heb.
Het eerste deel van mijn bespreking van Misdaad en straf vind je hier. Verzamelde werken deel 5: Misdaad en straf / F.M. Dostojevski; vert. Hans Boland. – Amsterdam: Van Oorschot, 2019. (Russische Bibliotheek) Eerste uitgave 1866 ISBN 978-90-28282223
De eerste zondag in augustus en de boekenmarkt in Deventer lokt. Vorig jaar lukte het niet omdat ik toen volop in herstelmodus van een operatie was. Dit jaar wilde ik eigenlijk wel graag gaan. Niet omdat ik boeken nodig heb – kijkt met een schuin oog naar een ongelezen stapel – maar omdat de boekenmarkt in Deventer fijn is. Augustus, dus meestal mooi weer, hoewel ik er ook wel eens met regen heb gelopen. En het is een grote markt die zich door half Deventer door slingert. Gespecialiseerde kramen, waaronder heel veel met SF en fantasy, en goed georganiseerd. Het eerste boekje dat ik daar koop is de gids die je voor 2 euro al bij het station kan kopen.
De oogst van de boekenmarkt
Ik ging zonder titels in mijn hoofd de deur uit en kwam met dertien boeken terug, twaalf Engelstalig, één Nederlandstalig.
Alistair Maclean, nostalgie uit mijn jeugd, South by Java Head, die ik al in het Nederlands bleek te hebben, en River of Death, eentje die ik niet ken.
Mary Stewart, Thornyhold, vaag ging er een belletje rinkelen bij mij. Dat belletje was voor haar Arthurian saga, waarvan ik volgens mij het eerste deel ooit heb gelezen. Dit boek trok me aan vanwege de huiselijke omslag, de inhoud (magie) en het feit dat het boek blijkbaar nooit was open geslagen. Zo mooi was het nog.
Laurie R. King, Locked Rooms, had ook een mooie omslag. Wel een beetje jammer dat ik er nu pas achter kom dat het deel 8 is van een serie over Sherlock Holmes en zijn vrouw Mary Russell.
Arthur Hailey, Hotel, ook nostalgie. Ik vond het jaren geleden al fascinerend over de dagelijkse gang van zaken in een hotel te lezen. Het is geschreven in 1964, het jaar van mijn geboorte, het boek is gedateerd, ik niet.
Brian Callison, A Web of Salvage. Storm! Scheepsramp! Redders aan de horizon! Het bleek na lezing een thriller te zijn die zich volledig in de Middellandse zee afspeelde. Een schip dat opzettelijk de kust van Algerije invaart en het reddingsschip van onze hoofdpersoon, kapitein Peter Ross dat het schip wil bergen. Ondertussen blijft die vraag: waarom is dat schip opzettelijk de kust ingevaren? Callison’s schrijfstijl lijkt trouwens ontzettend veel op die van Alistair McLean.
Poul Anderson, Kruistocht in de ruimte. Poul Anderson was in zijn tijd een geweldige SF schrijver. Dit verhaal trok me aan vanwege het tijdreisgehalte. Een 14e eeuwse Engelse ridder gebruikt een plotseling uit de lucht gevallen ruimteschip om de Fransen te verslaan.
Marianne de Pierres, Dark Space, helaas wel deel 1 van een serie. Dat probeer ik meestal te vermijden of ik moet meteen meerdere boeken tegenkomen van die serie. Zoals bij de volgende boeken.
Boodschappen doen is tegenwoordig een expeditie op zich. Want het begint met verzamelen. De lege flessen gooi ik standaard in mijn fietstas. Die wordt vervolgens verder gevuld met het plastic dat ik gedurende de week verzamel. Dat is veel, plastic om tijdschriften, bakjes van de kwark, emmertjes van tomaten en bessen, het loopt aardig op. Ook neem ik vaak papier mee. Dat wordt namelijk eens in de maand opgehaald en dat vergeet ik dus consequent. Ik heb een zakje lege batterijen liggen en dat ligt er vaak maanden aangezien ik die ook vergeet. Vervolgens vertrek ik naar de winkel en de recycling containers met in mijn tas de herbruikbare zakjes voor groente. Ik heb het er maar druk mee.
Reclycling
Het valt niet meer te ontkennen. We maken een zootje van deze wereld. En we zijn er heel goed in vervolgens niets te doen om de wereld te verbeteren. Maatregelen als statiegeld voor plastic flessen wordt tegengehouden, want kost teveel geld en moeite. Onze kostbare vliegvakanties moeten niet tegen gehouden worden, want het is toch ons goed recht voor een tientje naar Verweggistan te vliegen. Ik volg op Twitter de Zwerfinator, een man die er zijn levenswerk van heeft gemaakt zwerfafval te verzamelen. Het is werkelijk schokkend als je ziet hoeveel zwerfafval de man verzamelt.
Maken we er wat van?
Is het een keuze om niets te doen? Vind ik niet. Terwijl ik dit stukje schrijf zie ik op het nieuws een dam in Engeland die op het punt staat door te breken door extreme regenval. Groenland heeft een hittegolf. Waar het normaal zo’n 10 graden is in de zomer, is het daar nu 20 tot 25 graden, met als gevolg dat het ijs in versneld tempo smelt. Dus ik ga door met plastic, glas en papier meenemen: een betere wereld begint bij jezelf.
Recycling ~ 1) Hergebruik 2) Herwinning 3) Kringloop 4) Recirculatie 5) Recuperatie 6) Regeneratie 7) Terugwinning van stoffen uit afval
Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier. Afbeelding van RitaE via Pixabay
