Over UDC en andere dingen die voorbij gaan

Ik heb mijn opleiding genoten in een grijs verleden. Mijn opleiding was de Bibliotheek- en Documentatie Academie (BDA) in Den Haag, P.A. Tiele Academie geheten. Daar heb ik de tweejarige opleiding tot Assistent-Bibliothecaris (AB) gevolgd en daarna de vervolgopleiding Functionaris in Wetenschappelijke Bibliotheken (FWB). Allemaal afkortingen die niet meer bestaan. In het jaar nadat ik afgestudeerd was, werd het een ongedeelde vierjarige opleiding. Ik heb daar les gehad in dingen die de huidige informatiespecialist zich niet meer kan voorstellen. Niet alleen in alfabetiseren – twee systemen die ik nog altijd door elkaar haal – maar ook in titelbeschrijven. Die beschrijvingen van boeken, waardoor ze op een uniforme manier in de kaartcatalogus kwamen: ik kon en kan ze uitschrijven, met puntjes, komma’s, streepjes en spaties waar ze horen. Verder kregen we les in SISO, Schema voor de Indeling van de Systematische catalogus in Openbare bibliotheken – ik geef toe, ik moest de afkorting opzoeken. Ook UDC hoorde bij het vakkenpakket. UDC staat voor Universele Decimale Classificatie, een systeem bedacht door Paul Otlet en Henri La Fontaine aan het begin van de 20ste eeuw. De Dewey Decimale Classificatie staat aan de wieg van deze UDC. Het wordt gebruikt om boeken en tijdschriftartikelen te ontsluiten. Je kan er alles mee ontsluiten en vanuit verschillende gezichtspunten. Dat bewees de docent die het vak gaf op de Tiele Academie: hij ontsloot er zijn collectie treinkaartjes mee.

De bibliotheek waar ik kwam te werken na mijn afstuderen, had een kaartcatalogus en gebruikte UDC voor de ontsluiting van boeken en tijdschriftartikelen. Ik had veel plezier van mijn titelbeschrijflessen, van alfabetiseren en van mijn UDC-lessen. De boeken in die bibliotheek – toentertijd zo’n 15.000 – werden ook volgens het UDC-systeem geplaatst. En dan werd niet alleen de systematische code gebruikt, maar ook de geografische codes. Enigszins begrijpelijk, dit was namelijk de bibliotheek van Instituut Clingendael, gespecialiseerd in internationale politiek, maar ook enigszins vreselijk. Kast na kast op de systematische code 327 (internationale politiek) met een geografische code, waarbij de Verenigde Staten (73) en de Sovjet Unie (47) oververtegenwoordigd waren. Maar de relatie tussen beide landen werd ook op de boeksticker geplaatst (73:47) of (47:73) waarbij ik met droge ogen niet meer kan navertellen waarom het ene land voor het andere ging. Omdat de plaatsing op onderwerp was, moest er nogal eens doorgeschoven worden. Als je dan verkeerd inschatte hoeveel ruimte een rubriek nodig had, kon je overnieuw beginnen. Om de verwarring compleet te maken: de collectie bestond uit twee bibliotheken die waren samengevoegd, maar fysiek gezien nog niet. Er waren dus twee kaartcatalogi en de UDC-plaatsing begon ergens midden in de bibliotheek overnieuw. Oh, en die tweede collectie gebruikte geen geografische codes bij de plaatsing. Iedereen was erg blij toen we gingen automatiseren en – door voortdurend ruimtegebrek gedwongen – op een magazijnplaatsing overgingen.

Aan alles komt een einde, dus ook aan mijn carrière bij Clingendael. Na wat omzwervingen kwam ik in een bedrijfsbibliotheek terecht die niet alleen voor de ontsluiting, maar – tot mijn minder grote vreugde – ook voor de plaatsing UDC gebruikte.
Gelukkig wat pragmatischer, dus vrijwel zonder geografische codes. Ook waren sommige codes voor de plaatsing wat aangepast, waardoor het allemaal wat leesbaarder werd.
Is dat nou bruikbaar? Ik hoor het mensen zeggen. Natuurlijk is het bruikbaar, voor een grote bibliotheek die van alles wat heeft, want zoals mijn docent dertig jaar geleden al zei: je kan er alles mee ontsluiten.
Maar ja, ik werk in een bedrijfsbibliotheek die gespecialiseerd is in geotechniek en geologie en dan werk je met een klein gedeelte van de UDC en gebruik je een beperkt aantal codes. Ik gebruik hoofdzakelijk twee rubrieken, namelijk rubriek 5, en daarin voornamelijk 55 (geologie), en in rubriek 6 voornamelijk 62 (ingenieurswezen) en specifiek 623 (civiele techniek) en in mindere mate de andere sub-rubrieken.

Voor plaatsing van boeken is dat eigenlijk totaal ongeschikt. Codes van negen cijfers voor plaatsing, om de drie cijfers gescheiden door punten en soms – door specifieke aanpassingen – door komma’s.

Alleen in de geologie-rubriek worden geografische codes gebruikt en dat is voor de gebruikers vaak ook niet te volgen omdat het soms codes van vijf cijfers zijn: Noordzee (261.26). Ik werk er dagelijks mee, en zelfs ik kan soms boeken niet vinden.
Daar komt nog bij dat de UDC al jaren wordt gebruikt en er wijzigingen zijn doorgevoerd, maar oude codes niet zijn verwijderd in de plaatsing van boeken. Er is niet terug te vinden hoe dat zat. Opzoeken is wat lastig, die oude UDC-map heb ik tijdens mijn opleiding al weggedaan en mis ik nu eigenlijk wel.
Daar komt mijn vraag dus, is er ergens een bibliotheek die UDC nog gebruikt en mij de rubrieken 5 en 6 kan sturen? Of heeft iemand die map nog? Hoeft niet eens een nieuwe editie te zijn, omdat ik juist de oude codes wil zien.

UPDATE 9 september: met hulp van een oud-Tieliaan voorzien van een Engelstalige UDC, wat helemaal niet erg is, omdat de voertaal op mijn werk Engels is. Dank!

Eind van de week

Twee keer in de week bloggen, in plaats van zeven keer in de week. Kan dat? Natuurlijk kan dat.

Het grote nieuws van de week: de teller stond vrijdag op 85,2 kg. P en ik hebben het er gelijk eens over gehad waar ik wil eindigen. Jaren geleden – en dan hebben we het over twintig jaar geleden – woog ik 63 kg. Redelijk stabiel, het zal een kilootje hier en daar gescheeld hebben, maar meer was het niet. Dat ga ik niet meer halen en wil ik ook niet meer halen. Als ik foto’s zie uit die tijd, ben ik redelijk mager eigenlijk.
Het streven wordt dus tussen de 70 en 75 kg. Maar eerst even die mijlpaal van 85 kg halen en ik hoop dat het komende week gaat lukken.

Totaal: 84 dagen

Summertime!!!

Zegt zij op de eerste dag van de meteorologische Herfst. Het was genieten vanmiddag op de fiets. Zonnetje erbij, stevige wind, dat wel, maar heerlijk fietsen.
Het was minder genieten met mijn hoofd. Met hoofdpijn wakker geworden en daar eigenlijk de hele dag niet van bij gekomen. Ik heb ’s middags besloten de training vanavond over te slaan. Ik ga donderdag wel. De boog kan niet altijd gespannen zijn.

Geen enerverende dingen te melden op etensgebied. De pastasalade op maandag is uitstekend bevallen en is voor herhaling vatbaar. Zo´n salade is ook erg makkelijk te maken en ook voor te bereiden. Verder is ouderwetse salade met geitenkaas ook erg lekker. Vanavond heb ik ook aan etensvoorbereiding gedaan, namelijk een pond sperziebonen en een pond snijbonen gedopt en geblancheerd. Anders had ik het hele zootje weg kunnen gooien. Nu heb ik een paar keer een makkelijke maaltijd.

Totaal: 79 dagen

#50books vraag 34: What’s in a name

Vraag 34:
Hoe zou jij het vinden wanneer het boek van jouw favoriete auteur niet (compleet) door haar/hem zelf is geschreven?

Een boekenvraag die wel wat verwant is aan de vorige vraag: heeft een anoniem boek overlevingskansen? Volgens mijn niet uitgewerkte idee eigenlijk niet. Een naam verkoopt. Daarom is voor een uitgever de naam van een schrijver belangrijk. De volgende vraag is of die naam voor mij belangrijk is.

In mijn jeugd las ik alles wat los en vast zat, dus ook de beroemde Kameleonboeken. Dat waren geloof ik officieel wel jongensboeken, maar daar gaf ik niet echt om. Deze boeken werden geschreven door H. (Hotze) de Roos. Hij heeft zestig titels geschreven over de tweeling en hun schip, toen werd het stokje doorgegeven aan P. de Roos, waarvan ik altijd dacht dat het zijn zoon was. Nee dus, Wikipedia maakt mij wat wijzer, het was namelijk Piero Stanco, de directeur van Uitgeverij Kluitman. Maakt het wat uit? Weet ik niet zeker, toen las ik de boeken al niet meer.

arendsoogNog zo’n voorbeeld: wie heeft de Arendsoogboeken niet gelezen in zijn jeugd? Jan Nowee schreef negentien delen over de cowboy en zijn Indiaanse vriend. Reuze spannend, en ik heb ze allemaal gelezen tot en met de delen die door zijn zoon Paul Nowee werden geschreven. Maakte het wat uit? Nee, het was namelijk wel ongeveer dezelfde schrijfstijl.

Een voorbeeld dat niet uit de grijze oudheid stamt. Mijn lievelingsschrijver David Eddings die onder andere de ‘Belgariad’ en de ‘Malloreon’ heeft geschreven. In ‘Belgarath the Sorcerer’ werd een ‘worst kept secret’ onthuld. Eddings’ vrouw Leigh werd erkend als medeauteur van alle boeken.
Bij het lezen van deze notitie moest ik wel grinniken. Met mijn levendige fantasie kon ik me wel aardige ruzies voorstellen tussen het echtpaar die echt niet over de koffie gingen die zij tijdens het schrijven had gezet. Na tien boeken eindelijk haar naam ook op de omslag. Dat is daarna een flesje champagne geworden denk ik.

Wat vind ik er dus van? Ik vind het niet zo erg. Mij gaat het meer om de inhoud. Bij de Eddingsboeken bijvoorbeeld was ik allang gewend aan de stijl en de inhoud en maakte die extra naam niet uit.

#50books is in 2013 begonnen door @petepel, in 2014 voortgezet door @drspee en in 2015 weer overgenomen door @petepel

We gaan gewoon door

Maar vandaag even wat minder dan anders. Niet alleen was ik idioot laat uit bed (half 12) maar het was ook nog eens idioot warm in de sportschool. Het is vandaag een heerlijke dag, maar te warm voor sport. Het programma vandaag was dus ultrakort. Het verblijf in het zwembad ook, nog nooit meegemaakt dat alle drie banen bevolkt werden door minimaal drie mensen elk. Zes baantjes gezwommen, genoeg om nat te worden, toen vond ik het wel goed.
Thuis lekker rustig aan gedaan en wat voorbereidingen gedaan voor de lunch morgen, ik wil een pastasalade meenemen. Even wat anders dan de sla die ik gelukkig nog niet zat ben, maar wel voor de broodnodige variatie. Het Weight Watch kookboek biedt een recept met tomaat, garnalen, een beetje veldsla en appel. Weight Watchen doe ik niet meer, maar de kookboeken die ik heb, bieden wel leuke recepten. Er is ook nog een eenvoudige variant met cottage cheese en tomaat.
Het sportschema voor deze week staat ook al in mijn agenda. Dinsdag ga ik weer voor mezelf trainen, vrijdag is de training met P weer aan de beurt.

Totaal: 77 dagen

Dag 0

Ok, in laten zinken: 86 kg. Dat is dus 0,9 kg minder dan 25 dagen geleden.

Ben ik tevreden? Ja en nee. Ik had best wel onder die 85 kg willen zitten. Maar op de één of andere manier ben ik toch minder streng geweest voor mezelf. En ik merkte vandaag bij de training met P dat mijn eigen trainingen toch echt minder zwaar waren. Ik voel absoluut dat ik spieren heb en ik denk dat ik dat morgen ook wel voel. P was wel tevreden, die vond het al mooi dat ik nog steeds afval.

We hadden het er nog over. Ik ben nu zo lang bezig dat de andere manier van eten etensroutine is geworden. En dan kan ik af en toe zondigen, maar ik stap rustig weer terug in de routine en dat is mooi natuurlijk.

Ik ga gewoon fijn verder. Het volgende streven: 85 kg. De mijlpaal daarna: het laagste gewicht bij de Weight Watchers. Die 82,1 kg van augustus 2010.

Totaal: 75 dagen

#geefmezelfschop

Nog twee dagen op de teller. Het is een rustige, maar vochtige week, het is druilerig. Mijn stemming wordt daar ook druilerig van.
Ben wat wantrouwend over mijn lijf, het voelt wat bol aan. Bovendien heb ik mega vreetbuien gehad met ladingen pinda´s en dergelijke. Ik weet het niet voor vrijdag. Of probeer ik mezelf in te dekken?
#geefmezelfschop

Ik heb maandag nog getraind, zelfs met een core-kwartiertje erbij. Leuk, buikspieren. Morgenavond ga ik nog sporten. Het is niet dat ik niet goed eet. Ik eet prima. Ik mag alleen van de pinda’s afblijven.

Totaal: 73 dagen

Dit wordt een saai stukje

Je hebt wel eens van die dagen, dan heb je gewoon niets te melden. En dat is dus deze week. Alles gaat gewoon zijn gangetje, het is heerlijk weer, ik heb lekker gewerkt deze week. En natuurlijk ook lekker getraind. Door de vakantie van P kan ik op vrijdagmiddag meedoen aan de Body Balance les. Normaal heb ik dan al met P getraind en loop ik met mijn tong op mijn schoenen.

Het weekend is bijzonder rustig, wat wel prettig is. Je kan zomaar tweets de wereld ingooien dat je even nergens zin in hebt, en dat mag ook van de mensen uit je tijdlijn.
Ik ben op tv bezig met een overdosis ‘Waking the Dead’, een Britse detective-serie over een Cold Case politieteam. Mooie verhaallijnen, goede acteerprestaties, een genot om naar te kijken.

De zondag is wat minder leuk, ik besluit mijn training door te schuiven naar de maandagavond. Ik heb last van mijn buik en het is even niet handig te gaan trainen. Dan maar wat in huis doen.

Oh, en die 0 is van de 5 af: nog maar 5 dagen.

Totaal 70 dagen

Nog tien dagen

Om maar met een cliché in huis te vallen: wat gaat de tijd snel. Zo zit ik te bloggen over een crisis en dat het 25 dagen gaat duren voor ik mijn trainer weer zie. Zo is ruim de helft van die tijd al voorbij.

Lastig?

Nee, valt wel mee. Op de één of andere manier lijkt het sporten en afvallen wel een beetje verder weg te komen. Ik moest echt even opzoeken hoeveel ik ook al weer woog bij de laatste keer (86,9 kg).

Eten?

Ok, af en toe te veel. Beetje te veel pinda’s, beetje te veel lekkere dingen, beetje te veel eten in het algemeen. Dat ‘te’ is een lastig woordje.

Het weer?

Ja, bummer. Echt een Nederlandse zomer: regen dus, het gewoon koud hebben, fijn met een regenjas fietsen. Regenbroek mee. Zucht. Het weerbericht voorspelt gelukkig vanaf vrijdag – vrije dag! – weer mooi weer. Nu maar hopen dat ze gelijk hebben.

Trainen?

Zondag geweest, donderdag staat het weer in de planning, ik denk krachttraining gecombineerd met cardio. Vrijdag ga ik ook trainen, dan wil ik de circuittraining van P doen en daarna Body Balance.

En vrijdag over een week?

Weer wegen.

Totaal: 65 dagen

Hard werken

Het is zaterdag. Ik blijf te makkelijk voor mezelf. Vrijdagavond een zeer gezellige avond bij een bevriende toneelvereniging: een paar wijntjes, hapjes die daar overvloedig op de bar worden gezet. Allemaal erg lekker, maar ik ben weer genoeg uit de band gesprongen.
De teller in de agenda geeft aan dat ik over 10 dagen een afspraak heb met een zekere P die waarschijnlijk wat weifelend gaat kijken als de weegschaal niet onder de 85 kg gaat aangeven. De bestraffende blik ga ik mezelf geven.

Ik had het al eerder gezegd en ik blijf het zeggen: ik moet het zelf doen. Maar toch, het stemmetje blijft. Qua trainen lukt het wel, ik zit op drie keer in de week, gebruik de schema’s die ik al eerder heb gehad van P en werk me in het zweet. Eeuwige twijfelkont die ik er ben.

Op deze dag heb ik een afspraak met de schoonheidsspecialiste en daarna met goede vriendin W voor de verbouwing van haar keuken. Als ik daar aankom zijn vier mannen en twee vrouwen mega druk bezig met de laatste loodjes. Er is een groot gat waar de keuken is geweest. De restanten liggen in de container beneden. Ik geef geestelijke bijstand, knuffels met ontzettend schone wangen en kaas en worst voor voedering van de hongerige arbeiders. De zaterdag word afgesloten met pannenkoeken – ik kan maar niet aan die spelling wennen – en twee glaasjes rosé. Gelukkig houd ik niet van dessertwijn, dat betekent een verleiding minder, geef mij maar droge wijn.

Zondag is weer een trainings-dag, en ondanks het feit dat ik ontzettend diep en lang heb geslapen en me niet helemaal lekker voel, ga ik naar de sportschool. Wel een aangepast schema, want ik voel me nog steeds niet top.

De weg naar huis is duur. Sportschool is op de derde verdieping van een gebouw waar ook een C&A is gevestigd en ik besluit zuchtend maar even naar een spijkerbroek te kijken. De oude wordt wat vaal en dun hier en daar. Tot mijn vreugde pas ik zonder al te veel moeite in een maat 42! Uit pure blijdschap koop ik ook nog een ontzettend leuk, suède-achtig kort blauw jasje.
Het is een mooie dag…

Totaal 63 dagen