Categorie archieven: Boeken

#50books: wat zijn jouw ideale leesomstandigheden

Geplaatst op door
Beantwoorden

Wegdromend op de bank kom ik er achter dat het misschien wel tijd is voor vakantie, ik droom letterlijk weg en zit op het strand…
Met een rots als rugleuning, zittend op een badhanddoek, petje tegen het verbranden, zonnebril op mijn neus, e-reader op schoot, met de hele voorraad boeken die ik heb bewaard voor de vakantie. Af en toe heen en weer lopen en kijken of er ergens nog visjes zwemmen in een poel tussen de rotsen. Boodschappen in een megagrote Franse supermarkt, lekkere dingetjes voor het eten aanschaffen. Elke avond rummikubben of is het rummikuppen? Verder ook nog lezen en mijn eigen voorraad opmaken. Wat is het leven een stuk rustiger geworden met een e-reader. Vroeger was mijn grootste probleem tijdens de vakantie, hoe neem ik voldoende boeken mee, en zijn het er echt wel voldoende? Paniek! Dat maakt de omstandigheden wat minder.
Nee, de ideale leesomstandigheden weet ik wel, Quiberon, strand, zonnetje, windje erbij, af en toe golfjes kijken.

Ik maak mezelf wakker met mijn snurken, nog even…

kaart Frankrijk

PS: we gaan met de auto 🙂

#50Books was een initiatief van Peter Pellenaars wat dit jaar is overgenomen door @drspee. Vraag 9 uit deze #50books-serie staat hier.

#50books: van welk boek moest je huilen?

Geplaatst op door
4

#50books: van welk boek moest je huilen?

Mijn eerste reactie: daar heb ik er wel een paar van. Ik kan best wel meeleven met droevige verhalen. Met film is het ook erg. Als er iemand gaat huilen op het scherm, ga ik meedoen.

Eén boek staat voor mij met stip bovenaan en dat is Schoolidyllen van Top Naeff. Het is een boek dat in 1900 voor het eerst werd gepubliceerd. Ik heb een redelijk nieuwe druk, maar de tekst op DBNL laat zien dat taal verandert in de loop van de tijd.
Jet van Marle heeft geen ouders meer, alleen een broer. Ze woont bij haar oom en tante. Ze is dik bevriend met Jeanne, de zusjes Lien en Noes en Maud. Het leven van vijf meisjes van rond de 16 jaar oud is 114 jaar geleden heel anders dan tegenwoordig. Top Naeff beschrijft het dagelijks leven op school en thuis met veel humor.
Het huilmoment? Is het een grote spoiler als ik van een boek van 114 jaar oud vertel wat er gebeurt met Jet? Zijn er nog mensen die dit boek niet gelezen hebben? Stoppen met lezen dan.Top Naeff - Schoolidyllen
Jet wordt ziek. Wat ze heeft is me na tig keer lezen nog niet duidelijk geworden. Het is wel duidelijk dat ze hard ziek is en tenslotte ook overlijdt. Het huilmoment? Wanneer haar vriendinnen voor de laatste keer afscheid van haar nemen. Ze overlijdt op haar verjaardag, 2 december, 17 jaar oud.

#50Books was een initiatief van Peter Pellenaars wat dit jaar is overgenomen door http://www.drspee.nl/. Vraag 8 uit deze #50books-serie staat daar.

#50books: meerdere boeken tegelijk lezen

Geplaatst op door
1

#50books: Meerdere boeken door elkaar lezen: doen of niet doen?

Zolang ik kan lezen, ben ik in meerdere boeken tegelijk bezig. Iets waar een vriendin van me ongelooflijk verbaasd over is, elke keer als ze de stapels boeken in mijn huis ziet. Maar ja, wat ik wil lezen hangt ook heel erg af van de stemming waarin ik ben. Soms heb ik het gewoon nodig om in een boek gesleurd te worden, en dat lukt niet met elk boek. Wat het dit jaar een beetje gecompliceerd maakt, komt door twee dingen. Het eerste is dat ik besloten had om in ieder geval naast fictie ook non-fictie te lezen. Dat leest wat minder snel, maar ook de niet gelezen non-fictie groeide de pan uit in mijn boekenkast. Goodreads was de tweede factor, ik kwam erachter dat er een reading challenge was. Vermoedelijk al voor de zoveelste keer, maar voor mij was het nieuw. Ik heb mijn reading challenge voor 2014 op 50 boeken gezet, velen vonden dat ambitieus, maar met mijn leespatroon moet het te doen zijn.

Als ik nu mijn woonkamer in kijk, zie ik in de vensterbank twee boeken liggen. Eén van Eileen Wilks, een boek uit een serie waar ik verslingerd aan ben en dus meteen aan ben begonnen toen het binnen kwam. Het andere boek is van Ken Follett, The Pillars of the Earth, een boek waarvan ik al jaren vind dat ik het een keer moet lezen. Ik ben in beide boeken bezig. Enigszins verstopt in de stapel ligt een boek dat al weken met me is meegegaan in de trein, namelijk Great House van Nicole Krauss. Dat is een lastige, het is namelijk eigenlijk wel een mooi boek, maar je moet redelijk geconcentreerd zijn om het te lezen en ik heb de neiging een treinboek in mijn tas te laten en het alleen in de trein te lezen. Als ik dan een tijdje niet reis, ben ik de helft vergeten. Onderop de eerste non-fictie waar ik me dit jaar op gestort heb: Juliana & Bernhard van Cees Fasseur.
Ik ben nog steeds in de woonkamer waar op de tafel ook weer vier boeken liggen, in één ben ik bezig, maar het boeit me niet zo. Drie ervan zijn toegevoegd aan de non-fictie boeken die gelezen gaan worden. Daar ben ik dus nog niet in bezig.
In de woonkamer staat ook de boekenkast waar alle papieren ongelezen boeken in staan. Sommige jaren geleden al gekocht. Ik heb zat voorraad voor dit jaar.

Lopend naar de slaapkamer vind ik op mijn nachtkastje een stapeltje, maar deze boeken moeten makkelijk te lezen zijn. ’s Avonds ben ik niet meer zo geconcentreerd. Raymond Feist ligt dus hier, dat herlees ik, dus als het een tijdje blijft liggen, geeft dat niet. Mijn ereader ligt hier ook, daar zit namelijk ook een groeiend aantal flutromannetjes in die ook makkelijk te lezen zijn. Een ereader is leuk, want heel veel boeken, maar ik vergeet makkelijk dat ik hier ook nog leuke dingen op heb staan. Ook de ereader gaat wel eens mee de trein in, ik ben dus aan diverse boeken begonnen, maar nog niet verder in gegaan.
Optellend kom ik tot ongeveer acht boeken waarin ik gelijktijdig aan het lezen ben. Geen problemen mee als rechtgeaard leesbeest.

Doen of niet doen? Dat moet je zelf weten, ik ben er heel goed in, stort me rustig weer in een boek dat ik een week of nog langer heb laten liggen. Je mag je er rustig over verbazen, geeft niet. Andere mensen kunnen het niet.

#50Books was een initiatief van Peter Pellenaars wat dit jaar is overgenomen door DrsPee. Vraag 4 uit deze #50books-serie staat daar.

De beroemde eerste zin (#50books)

Geplaatst op door
3

#50books is een initiatief van @petepel. Hij stelt iedere week een vraag over een boek die je naar eigen inzicht mag beantwoorden.

Vraag 40: Hoe belangrijk is de eerste zin van een boek en welke goede voorbeelden ken je?

Ik hou van kabbelboeken. Van die boeken die geschikt zijn voor regenachtige zondagen. Open slaan en in één ruk uit lezen, boeken met een zekere cadans erin. Die beginzinnen zijn dan belangrijk. Als tiener ging ik vaak naar de bibliotheek en in mijn pogingen mooie boeken te vinden, las ik dan vaak die eerste pagina, die eerste zin. Als die zin niet beviel ging het boek de kast weer in. Beviel het wel, dan ging het boek mee naar huis en las ik het compleet. Vaak had ik dan al minstens een hoofdstuk gelezen voordat ik de bibliotheek uit was gelopen. Een paar toppertjes zijn me altijd bij gebleven. Dat waren de meesterwerken die ik al drie keer had geleend uit de bibliotheek voordat ik ze zelf aanschafte.
Mijn lievelingskabbelboek: R.F. Delderfield, Al de dagen van mijn leven (To Serve Them all my Days) de levensgeschiedenis van David Powlett-Jones, leraar op een afgelegen school in Exmar in de periode tussen de twee Wereldoorlogen. Met een openingszin die precies het karakter van het boek beschrijft: ‘De conducteur in Exeter had hem gewaarschuwd dat hij in Dulverton over moest stappen op de trein die in westelijke richting naar station Bamfylde Bridge reed, het eindpunt dat zich het dichtst bij de school bevond, maar hij had er niet bij gezegd dat hij een uur op zijn trein zou moeten wachten.’
Nog zo’n kabbelboek, Betty Smith, Er groeit een boom in Brooklyn (A Tree grows in Brooklyn). Een boek waarvan de cadans me is bijgebleven, maar niet de volledige inhoud, die moet ik ook weer herlezen. Hier was het niet zozeer de openingszin als de openingsalinea die me pakte: ‘Vredig was een woord, dat je op Brooklyn, New York, kon toepassen. Vooral in de zomer van 1912. Wellicht was het woord somber beter op zijn plaats. Het sloeg echter niet op het gedeelte van Brooklyn, dat Williamsburg heette. Er waren nog wel andere liefelijk en prachtig klinkende beschrijvingen te vinden, als je dat wilde, maar deze pasten nu eenmaal niet bij Brooklyn. Vredig was er het enige goede woord voor, vooral op een Zaterdagmiddag in de zomer.’
Eén topper van een openingszin heeft er voor gezorgd dat ik bijna alle boeken van deze schrijver heb aangeschaft. Ik heb het in #50books al een keer eerder gehad over deze man.
Ik moet wel bekennen dat ik hiermee smokkel, er kwam nog een complete proloog vóór die openingszin. ‘The first thing the boy Garion remembered was the kitchen at Faldor’s farm.’ Het was de openingszin van Pawn of Prophecy. David Eddings heeft wat teweeg gebracht met die openingszin. Ik ben er een enorme fantasyliefhebber door geworden.

Theater in romans – Time travelers never die

Geplaatst op door
1

Wetenschapper Michael Shelborne verdwijnt op mysterieuze wijze en zijn zoon Shel ontdekt dat zijn vader een tijdreisapparaat heeft uitgevonden. Hij gaat met zijn vriend, taalkundige Dave Dryden, op zoek naar zijn vader en maakt daarvoor vele tijdreizen.
Tijdreizen is aantrekkelijk, want je kan aanwezig zijn bij alle grote en kleine momenten in de wereldgeschiedenis. Dat is ook precies hetgene dat Shel en Dave doen, even makkelijk als anderen op vakantie gaan, springen ze door de tijd en zijn onder andere getuige van de beroemde ‘I Have a Dream’ speech van Martin Luther King. McDevitt Time Travelers never die
Ze maken sprongen van honderden jaren in de tijd, maar ook sprongetjes van een minuut en daarin wordt het boek wat overdadig. Op een gegeven moment weet je werkelijk niet meer wie nu waar is, of op welke moment in de tijd. Ga maar eens nadenken over de praktische dingen van zo’n tijdreis en je beseft dat het niet mogelijk is, er moeten miljoenen tijden naast elkaar bestaan om het mogelijk te maken. Ik blijf fan van Geordi Laforge (Star Trek Next Generation) die tijdens zo’n discussie zei: ‘This is precisely why time travel gives me nosebleeds’.

Gelukkig gaat dit blog niet over boeken met een Science Fiction tintje, maar over boeken waarin toneel wordt betrokken. Shel en Dave gaan namelijk terug naar de oudheid waar ze in de bibliotheek van Alexandrië de complete collectie toneelstukken van Sophocles bestuderen. Van Sophocles zijn welgeteld zeven tragedies en één saterspel overgebleven, terwijl de overlevering vermeldt dat hij 123 toneelstukken heeft geschreven. Ze brengen stukken terug naar het heden en sturen dit naar een vrouwelijke wetenschapper die één van de stukken zelfs laat opvoeren. Amusant genoeg dus voor een plekje op dit blog.

Jack McDevitt – Time travelers never die (New York : Ace Books, 2010)

#leesmarathon : twee boeken

Geplaatst op door
1

29 Juli- 4 augustus 2013, de eerste Nederlandse leesmarathon vindt plaats en ik doe mee en lees twee boeken. Ok, eentje van 95, een toneelstuk, maar dat andere boek was wel een indrukwekkend aantal pagina’s: 820.

Diana Gabaldon begon haar tijdreisserie over Claire en Jamie in 1991. De eerste roman uit de serie ‘Outlander’ was heel interessant en smaakte naar meer. Dat kregen de fans ook. In 2009 kwam het zevende deel uit, ‘An echo in the Bone’, waarvan iedereen dacht dat het de laatste in de serie was. En dat is het boek dat ik voor de leesmarathon heb gelezen.
Twee puntjes: ‘An Echo in the Bone’ is het dikste boek dat in de eerste Nederlandse leesmarathon is gelezen. Het tweede punt, het is niet het laatste boek van de serie, dat is ‘Written in my own Heart’s Blood’ dat in september 2013 zal verschijnen.
Wat is het genre? Dat is wat moeilijk te bepalen, het American Book Center in Den Haag waar ik de meeste delen heb gekocht, had het er ook moeilijk mee, de boeken hebben een hele tijd bij Science Fiction en Fantasy gestaan, zijn vervolgens verhuisd naar fictie en nu staan ze bij de romances. Het moeilijke is natuurlijk dat al die plaatsingen wel zin hadden. Het tijdreisgegeven waardoor het bij SF&F kon staan, de vakkundig opgebouwde historische roman waardoor fictie een goede plek was. En de romance tussen Claire en Jamie is belangrijk, maar dat het daardoor bij de romances geplaatst wordt, vind ik weer wat veel. Kijk daarvoor ook naar de omvang, bij de doorsnee romance hebben hij en zij na 150 tot 200 pagina’s wel elkaar ontmoet, ruzie gehad en zijn weer bij elkaar gekomen. Diana Gabaldon schrijft al zeven delen over haar hoofdpersonen met gemiddeld ongeveer 1000 pagina’s, met twee uitschieters naar ongeveer 1400 pagina’s. Mind you, dat is de paperbackversie, ‘An Echo in the Bone’ heb ik in grote paperback, vandaar dat het boek veel minder pagina’s heeft.
Het verhaal in een notendop: Claire Randall gaat kort na de Tweede Wereldoorlog voor de tweede keer op huwelijksreis naar Inverness. Daar raakt ze tijdens een wandeling per ongeluk een steen die deel uitmaakt van een eeuwenoude magische kring van stenen en wordt teruggevoerd naar het verleden, naar het Schotland van de achttiende eeuw.
Als Sassenach, een buitenstaander en Engels bovendien, wordt ze al snel het doelwit van samenzweerders die de belangen van de verschillende clans behartigen, en zo raakt ze betrokken bij de Schotse onafhankelijkheidsstrijd. Ook wordt ze verliefd op de aantrekkelijke James Fraser. Claire wordt na veel avonturen zwanger en wel teruggevoerd naar het Schotland van de twintigste eeuw waar ze haar dochter Brianna krijgt.
In de vervolgen wordt het leven van de twee uitgebreid beschreven met als achtergrond het Schotland van de achttiende eeuw en ook Amerika waar ze in de onafhankelijkheidsstrijd worden gezogen. ‘An Echo in the Bone’ speelt in het Amerika en het Schotland van 1777 en telt diverse aparte verhaallijnen, namelijk die van Claire en Jamie en Ian Murray, de neef van Jamie. Een andere verhaallijn is die van Sir John Grey, een Engelse lord wiens leven dat van Jamie heeft gekruisd in het verleden, en diens stiefzoon William. De jonge Engelse officier is een zoon van Jamie, hij weet dat niet, Jamie wel. Ook is er de verhaallijn van Brianna, dochter van Jamie, getrouwd met Roger met hun kinderen Jemmy en Mandy in het Schotland van de 20ste eeuw.
Lezenswaardig? Ja, het verhaal wordt voor een groot deel vanuit de ik-figuur van Claire verteld, maar loopt moeiteloos over naar de gezichtspunten van Jamie, Brianna, Sir John, William, Ian, Roger en zelfs naar de zoon van Brianna, Jemmy. Het smaakt elk deel weer naar meer, maar ik verlang eerlijk gezegd wel naar een afronding van het verhaal.
Vereist het historische kennis? Ja, het is wel handig hier en daar een jaartal te weten van de geschiedenis van beide landen, maar tot in detail hoef je niet alles te weten temeer daar Diana Gabaldon hier en daar de waarheid wel wat strekt en haar eigen fantasie aan personages en gebeurtenissen toevoegt. Het is amusant en interessant. Maar ga er vooral niet aan beginnen je aan de technische en filosofische achtergrond van tijdreizen te wagen. Het gegeven van het boek stelt dat je door magie in de tijd kan terug reizen naar een bepaalde tijd en plaats in het verleden. Zoals Geordi Laforge (Star Trek Next Generation) zei tijdens zo’n discussie: ‘This is precisely why time travel gives me nosebleeds’.

Volgorde boeken
‘Outlander’
‘Dragonfly in Amber’
‘Voyager’
‘Drums of Autumn’
‘The Fiery Cross’
‘A Breath of Snow and Ashes’
‘An Echo in the Bone’

Theater in romans – The Playmaker

Geplaatst op door
Beantwoorden

‘The Playmaker’ is een jeugdboek en wat dat betreft valt het een beetje buiten deze rubriek, omdat ik jeugdboeken meestal oversla, maar deze was de moeite van het lezen waard. Het jaar is 1597. De jonge Richard Malory is naar Londen gekomen om zijn vader te zoeken. Zijn moeder is kort daarvoor overleden en zij heeft hem gezegd zijn vader te zoeken. Het lukt hem niet zijn vader te vinden, en uiteindelijk komt hij terecht bij de Lord Chamberlain’s Men, een groep van acteurs waar Will Shakespeare zelf bij zit. Richard wordt acteur in een tijd waarin het theater immens populair is, het is vermaak voor het volk. Het zijn de dagen waarin een groep ongeveer per dag van stuk wisselt, waarin vrouwen geen rollen mogen spelen, zodat jonge jongens de vrouwenrollen spelen, waarin teksten razendsnel moeten worden geleerd. En het kwartje valt bij Richard, op een gegeven moment speelt hij, in plaats van alleen maar woorden uit te spreken.
Cheaney - The Playmaker
Historisch gezien is de roman interessant, maar veronderstelt wel wat historische kennis van het Elizabethaanse Engeland waarin de conflicten tussen Katholieken en Protestanten hoog oplaaiden.

Cheaney heeft nog een roman geschreven in deze serie, namelijk ‘The True Prince’.

J.B. Cheaney – The Playmaker (Random House, 2000)

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

De slagersmand (#50books)

Geplaatst op door
3

#50books is een initiatief van @petepel. Hij stelt iedere week een vraag over een boek die je naar eigen inzicht mag beantwoorden.

Vraag 15: Wat is het boekfragment dat je het meest (letterlijk) is bijgebleven?

‘En niemand ziet de hand die van de slagersmand de deksel beurt’

De zin komt uit een gedicht over een slagersknecht die vrolijk bestellingen wegbracht op de fiets en door iets te veel op andere dingen te letten een ongeluk kreeg. Hij werd aangereden door een grijze tram. Uit welk gedicht kwam dit? Ik heb er diverse keren naar gezocht, wat lastig was omdat ik me verder niets van het gedicht kon herinneren. Ik was al van plan het op het #50books publiek los te laten als een raadsel tot ik het vandaag toch nog maar een keer probeerde en… het vond.
Het bleek een gedicht van Floortje van Wijlick te zijn, dat ze in 2003 op gedichten.nl heeft gepubliceerd. En meteen stelt het me weer voor een raadsel, want ik had het dank zij die slagersmand en het vrij ouderwetse taalgebruik veel ouder gedacht.
Oké, het raadsel is opgelost, maar het is wel een beetje een dompertje. Overigens ben ik me ervan bewust dat ik vraag 5 tot en met 14 eigenlijk eerst zou moeten beantwoorden, maar dit was zo pasklaar, als @petepel me tenminste vergeeft dat ik een gedicht heb genomen in plaats van een boek.

Welke poëzieliefhebber kan me helpen?

Het raadsel blijft een raadsel. Ik kreeg een mailtje van iemand die mijn blog over deze slagersknecht had gelezen en me vertelde dat Floortje dit echt niet geschreven kon hebben. Zij – 60 jaar oud – kon het zich via haar moeder herinneren en kende het zeker al 40-50 jaar. Exit Floor dus, die dit gedicht in 2003 op de site heeft gepubliceerd. De vraag is: wie heeft het dan wel geschreven. Dat was ook de reden dat ik de bundel van Gerrit Komrij, Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten, wilde raadplegen. Maar deze tweedelige bundel telt ruim 2000 pagina’s, waarvan zo’n 200 voor het register bestemd zijn. Een register op auteurs. Tel daarbij dat er verschillende edities zijn geweest en de inhoud diverse malen is veranderd en je weet het al. Speld en hooiberg voor iemand die niet zo bekend is met poëzie. Ik schat dat het na WO II is geschreven, zie de slagersknecht op zijn fiets en de grijze tram. Die grijze tram is hoogstwaarschijnlijk Amsterdams. Ik zoek daar verder op en vind dat de grijze gelede tram in 1959 in dienst is gesteld. De arme knecht wordt niet genoemd in dit verhaal. Het wordt een beetje een obsessie en dus hierbij de welgemeende vraag: wie kan mij hiermee helpen?

De oorspronkelijke blogpost is uit 2013, deze aanvulling is geschreven op 11 augustus 2019.

Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt? (#50books)

Geplaatst op door
Beantwoorden

#50books is een initiatief van @petepel. Hij stelt iedere week een vraag over een boek die je naar eigen inzicht mag beantwoorden.

Vraag 4: Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt?

Mag het ook bijna alles? Ik ben een grote fantasyfan en de schrijver waarmee die liefde is begonnen is David Eddings. Van zijn ‘Pawn of Prophecy’ het eerste deel van de vijfdelige serie Belgariad weet ik zelfs nog waar ik het gekocht heb, namelijk de boekenafdeling van de Bijenkorf in Rotterdam. Toentertijd (begin jaren tachtig) een goed voorziene boekenafdeling. Van de Belgariad heb ik gesmuld en toen kwam ik tot de ontdekking dat in goed fantasygebruik er een nieuwe vijfdelige serie aankwam, namelijk de Malloreon. Ook deze heb ik geheel gekocht, ongeduldig wachtend op de volgende delen. Inmiddels woonde ik in Den Haag. American Book Center, toen nog in de kelder aan de Spuistraat, had een goede klant aan me. ‘Belgarath the Sorcerer’ en ‘Polgara the Sorceress’ kwamen achter de series aan fietsen en voor de goede orde heb ik ‘The Rivan Codex’ ook aangeschaft.
Daarna ging het bergafwaarts, de trilogie die hierna werd geschreven, The Elenium, heb ik nog wel gelezen, maar ‘The Tamuli’ heb ik overgeslagen. Het was veel minder leuk, of ik groeide er gewoon overheen. Van de vierdelige serie ‘The Dreamers’ ben ik niet eens door het eerste deel heen gekomen. ‘The Redemption of Althalus’ staat wel uitgelezen in de kast, maar ook daar was ik niet bijster van onder de indruk.

Ik heb nog zo’n bijna alles auteur op mijn lijstje staan: Raymond Feist die ik ontdekte tijdens en na David Eddings. Hij produceerde trilogie na trilogie over de werelden van Midkemia en Kelewan. In totaal zijn het zo’n dertig boeken waarvan ik heb gesmuld, maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt. Iedereen zal het wel eens hebben, een lievelingskarakter in een boek en bij mij was dat Jimmy the Hand. Ik was diep verontwaardigd toen dit karakter om het leven kwam ergens in een riool onder de stad Krondor en ben afgehaakt, niet alleen om het verdwijnen van Jimmy, maar ook omdat de series meer van hetzelfde werden. Ben ergens halverwege die dertig boeken van Feist blijven steken. Hij produceert overigens nog steeds.

Zal ik die serie er nog even bij gooien die (bijna) iedereen heeft gelezen? J.K. Rowling. Ik heb Harry Potter ontdekt in het Nederlands, ben bij deel 5 overgestapt naar het Engels en heb nu ‘The casual vacancy’, haar enige niet-Harry Potter op mijn ereader staan.

Overigens zijn er nog meer schrijvers die bij kunnen bekoren, maar ik geloof niet dat het de bedoeling is dat dit blogstukje op een omgevallen kaartenbak gaat lijken. Stoppen dus.

Mijn favoriete plek om te lezen (#50books)

Geplaatst op door
Beantwoorden

#50books is een initiatief van @petepel. Hij stelt iedere week een vraag over een boek die je naar eigen inzicht mag beantwoorden.

Vraag 3: Wat is jouw favoriete plek om een boek te lezen?

Vraag 7 is vanochtend gesteld, en ik loop nog ietsje achter. Wat is mijn favoriete plek om een boek te lezen? Mogen het ook tijdschriften zijn? Mijn lievelingsplek, de grote rieten stoel die bij mij voor het raam staat, vanwaar ik de straat kan inkijken, koffie in de vensterbank kan zetten en vaak ook het ontbijt. Zaterdagochtend en vaak ook zondagochtend zit ik daar, ontbijt ik en lees ik de tijdschriften die ik in de loop van de week heb ontvangen. Ondertussen kijk ik wie er allemaal langskomen en dat is vooral op zondag interessant gezien de aanwezigheid van een Afrikaanse kerk in mijn straat. De dames en heren die de kerk bezoeken zijn zonder uitzondering prachtig gekleed.

Bij mijn stoel ligt een stapel tijdschriften die ik nog niet heb gelezen, de stapel die ik wil bewaren en daarachter een stapel die in het oud papier gaat verdwijnen. Vaak ligt er ook nog een boek in de vensterbank. De krant lees ik daar vreemd genoeg niet. Dat vind ik wel zo handig als ik die kan uitspreiden over de tafel.

Het is een rustig ontspannen begin van het weekend, waar ik ontzettend van kan genieten.