Categorie archieven: stukjes

Over categorieën, tags en mijn blog

Geplaatst op door
Beantwoorden

Maandagavond: blogpraatavond. De #blogpraat van deze maandag (22 augustus) gaat over structuur op je blog: hoe breng je structuur aan voor lezers en voor jezelf?
Een interessant onderwerp. Als informatiespecialist verbeeld ik me er enigszins verstand van te hebben. Maar toch blijkt zo’n twitterchat weer tot nieuwe inzichten te leiden over tags en categorieën in je blog.structuur
Een bijna logisch gevolg van #blogpraat: blogs over het onderwerp. Elja blogt er diezelfde avond nog over, het blog van Martine kom ik de volgende dag tegen. Elja geeft trouwens nuttige tips die kunnen helpen bij het opruimen. Zelf was ik dezelfde avond begonnen met een blogpost over het onderwerp en met het opruimen van mijn tags. Als ik je één goede raad mag geven: doe dat pas als je tijd hebt. Ik heb namelijk de neiging te beginnen en dan ook andere dingen tegen te komen waar wat aan moet gebeuren. En dan zit je om elf uur ’s avonds drie dingen tegelijk te doen. Het karwei wordt dus even uitgesteld naar een andere dag.

Mijn eigen tags en categorieën

Voor iemand die al jaren bezig is met bloggen, heb ik niet zo bar veel gepubliceerd. Ik blog sinds 2003, eerst op Blogger, sinds december 2015 heb ik een eigen domein op WordPress. In WordPress heb je de mogelijkheid je blogposts in categorieën in te delen, die kun je gebruiken om je blogposts te groeperen. Tags gebruik je als steekwoorden voor de inhoud. Wil je er meer over lezen? Lees deze blogpost van collega-informatiespecialist Raymond even, die heeft het hele verhaal over het vindbaar maken van blogposts keurig op een rijtje gezet.
Op /stukjes heb ik 238 berichten die 108 tags en vijf categorieën hebben meegekregen. Die categorieën breid ik uit naar zes. Op /Ali dat sinds 2009 bestaat, heb ik 145 berichten gepubliceerd, met elf tags en geen categorieën. Die tags moet ik eens goed bekijken. In het begin heb ik namelijk weinig tot niets toegevoegd, pas het laatste jaar heb ik meerdere tags gebruikt. Ik heb geen categorieën in dit blog omdat het blog zelf één grote categorie is, het gaat allemaal over afvallen en trainen.

Tags toekennen

Tags toekennen is het meest subjectieve werkje dat er maar is. Zoveel mensen, zoveel zangen, daar komt het op neer. Als informatiespecialist is het gesneden koek voor me, maar vroeger met één collega was het al duidelijk: zij en ik deden het allebei anders. Nu ik in een eenpersoons toko werk kan je rustig stellen dat mijn tweelingzus af en toe trefwoorden toekent aan artikelen en boeken.
Geen mens die me garandeert dat andere mensen op de door mij toegekende tags gaan zoeken. Daarom ken ik meerdere tags toe aan een blogpost. Zoveel meer kans dat je iets kiest waar een ander op zoekt. Ik probeer het gestructureerd te houden, maar het is onvermijdelijk dat sommige tags maar één keer zijn toegekend. Ik schrijf onder andere over boeken, die kunnen veel onderwerpen bevatten. Ook daarom is het nuttig af en toe door je tags heen te gaan.
In mijn eigen blog is tweelingzus af en toe ook aan het werk geweest. Ik heb #WOT (Writing on Thursday) als categorie, maar ook als tag. Dat kan wel werken omdat meerdere mensen aan #WOT meedoen en de tag gebruiken. Maar waar zag ik bijvoorbeeld verschil tussen toneel en theater? En het verschil tussen romans en boeken? Ik heb een categorie boeken en dan ook een tag boeken? Ook heb ik een categorie toneel en een tag toneel. Dat kan uitgesplitst worden. Die boeken zijn in een middag uitgezocht. Toneel en theater gaan wachten op een andere middag.

Resultaat?

Een categorie erbij. Ik heb denk ik zo’n 100 blogs herzien qua tags. Ik heb een categorie “boeken”, maar de tag bestaat niet meer. Ondertussen heb ik heel vrolijk een paar nieuwe tags erbij verzonnen, onder andere bij dit blog. En er gaan er nog meer bijkomen ben ik bang voor, is het niet voor iemand anders zijn zoekideeën, dan wel voor mijn zoekideeën.
Een blog is altijd work in progress.

Afbeelding: Pixabay, CC0 gebruik

Tango: #WOT deel 34

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik dacht donderdagochtend even helemaal niets bij de #WOT van deze week.

De #WOT van deze week: tango ~ 1) Argentijnse dans 2) Ballroomdans 3) Bij het dansen heeft men niets aan een feeks (crypt.) 4) Dans 5) Die knijpt hem voor niets in de balzaal (crypt.) 6) Dans van niets met een werktuig (crypt.) 7) Gezelschapsdans 8) Muziektermen 9) Muzikaal erfgoed van Argentinië 10) Mix van bier en grenadine 11) Spaanse dans 12) Stijldans 13) Soort dans.

Films

Later kwam er wel wat bij me op, namelijk de tango scène in Moulin Rouge. Die zocht ik ’s avonds op bij YouTube. Ken je de film? Nicole Kidman en Ewan McGregor in een film uit 2001 over de beroemde Parijse nachtclub rond de eeuwwisseling. En dan bedoel ik de eeuwwisseling tussen de 19e en de 20ste eeuw. De film werd geregisseerd door Baz Luhrman en is één van mijn lievelingsfilms. Heerlijk al die muziek, en Ewan McGregor ook trouwens. Die tango is fantastisch.
Een andere filmdans komt uit Chicago met Renee Zellweger en Catherine Zeta-Jones. Maak overigens niet de fout te denken dat Zeta-Jones niet kan zingen of dansen. Ze is begonnen in musicals. Renee Zellweger moest tien maanden lang trainen om acceptabel te kunnen dansen in deze film. Dat is wel gelukt trouwens. Ook hier een tango en wel in de gevangenis. In Cell Block Tango vertellen de vrouwen hoe ze in de gevangenis terecht zijn gekomen. Nee, de dames zijn niet allemaal lieverdjes.
Nieuwsgierig? Hier vind je een hele reeks filmtango’s. Het begint met Scent of a Woman, waarin Al Pacino met Gabrielle Anwar danst, en eindigt met Cell Block Tango.

Kan ik dansen?

Zullen we dat overslaan? Ik kijk er graag naar, maar slaag er niet echt in een dans uit te voeren. Ik heb lang geleden op jazz ballet gezeten en daar lukte het me wel te dansen, na lang trainen overigens. Ik ben een bijtertje en zet echt wel door als zoiets moet.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Toegetakelde boeken: #50books, vraag 33

Geplaatst op door
Beantwoorden

Jaren terug was ik op vakantie met een groep, waarin ook twee zussen reisden. De één was met een boek bezig, dat de ander ook graag wilde lezen. Maar ja, het was een dikke pocket en zus 1 had het boek nog lang niet uit. Geen probleem, er kwam een mes aan te pas, de pocket werd in tweeën gedeeld en beide zussen konden lezen.

Vraag 33: Takel jij je boeken toe? En wat is je ergste toegetakelde vorm?

kapot boekIk heb een boek liggen dat ik letterlijk stuk heb gelezen. Tussen pagina 102 en 103 heeft Darkspell van Katharine Kerr zo’n heftige knak gekregen dat de pocket in tweeën ligt, de band houdt de twee delen bij elkaar. Geschiedenis van de Middeleeuwen van H.P.H. Jansen heb ik in mijn studietijd letterlijk stuk gestudeerd. Dat was zo erg dat ik maar een nieuwe heb aangeschaft.

Gewone zonden

Boeken zijn gebruiksvoorwerpen. Ik ben er best wel zuinig op, maar het heeft grenzen. De gewone zonden als ruggen breken en oortjes vouwen: ik beken, ik ben schuldig. Ik lees bij het eten, dus er zit hier en daar wel een etensvlek in mijn boeken.
Mijn boeken zijn wel eens mee gegaan naar het strand. Bij één ervan kan ik nog steeds de zandkorrels terugvinden. Portugese zandkorrels waren dat. Maar dat maakt het wel leuk, want die vakantie kan ik me nog steeds herinneren.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Achterstand: #WOT deel 33

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik heb een achterstand. Niet alleen in bloggen, zoals @drspee. In alles. Mijn to do lijst is ellenlang en er komt weinig van terecht.

Het #WOT woord van deze week: achterstand ~ 1) Achterstallige verplichtingen 2) Het minder ver zijn 3) Onbehaaglijk gevoel 4) Onbetaalbare schuld 5) Rest 6) Schuld 7) Stuk dat men achterligt.

Ik had afgelopen donderdag vrij genomen, prachtig weer, ik had er dagen voor gereserveerd, dus dat moet kunnen. En ik had een lijstje gemaakt met dingen die toch echt moesten gebeuren naar mijn idee. Sja.

  • Twee planten nieuwe aarde en nieuwe pot geven.
  • Bloggen voor #WOT en #50books
  • Notulen van een bestuurs- en van een ledenvergadering uitwerken
  • Haakpatroon zoeken
  • Uitzoeken wat ik moet doen voor Haghespel, het blad waar ik hoofdredacteur van ben
  • Sporten
  • Toneelstukken lezen

Ik heb gesport. Ook heb ik geblogd, maar niet voor #WOT en #50books. Verder ben ik naar een toneelvoorstelling geweest – Midzomernachtsdroom – gaan, erg mooi. Diezelfde avond ben ik ook uit eten geweest met toneelvriendin. Ik heb vier toneelstukken gelezen. Ik heb een nieuwe badkamer uitgezocht bij Brugman. En ik heb Criminal Minds gekeken. De serie verdwijnt op 31 augustus van MyPrime van Ziggo, dus ik moet doorkijken. Ik ben nu halverwege seizoen 8 en er zijn tien seizoenen. Ik vrees toch het ergste.

Achterstand

Blijft zo, ben ik bang voor. Donderdag heb ik misschien weer vrij, kan ik het lijstje weer oppakken. Ik kan me er niet erg druk over maken. Ik ben een ster in lijstjes maken en ze lang, erg lang aanhouden. Het komt wel goed.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Muzikaal geheugen

Geplaatst op door
Beantwoorden

muziekHet gebeurde me bij het beantwoorden van de #WOT van deze week. Het woord was “weg” en een liedje spookte door mijn hoofd. The road ahead waar ik dus net twee regels van ken en de rest neurie ik dan. Hardnekkig. De hele dag door. Later bleek dat iemand anders op dezelfde muziek was gekomen en zij had het in haar bijdrage verwerkt. Het liedje was trouwens van City to City.

Olympische Spelen

Die zijn nu volop bezig. Ik krijg er weinig van mee, vanwege het enorme tijdverschil en het feit dat je midden in de nacht moet gaan kijken. Ik zie de volgende ochtend bij het nieuws wel of een Nederlander iets moois heeft gepresteerd. Maar ja, die Spelen zijn dit maal in Rio. En elke keer weer wil ik brullen, Rio de Janeiro, Rio oh oh. Die twee zussen van Maywood zitten diep in mijn geheugen, maar komen er elke keer weer uit. Het liedje stamt uit 1981. Als ik de video bekijk – doe maar niet – snap ik niet helemaal waarom. Geen wonder dat die meiden ruzie hebben gekregen, met zo’n choreografie.

Dansen

Ik kijk graag naar dansprogramma’s. So You Think You Can Dance, Dance Dance Dance. Heerlijk die jonge mensen die fantastisch kunnen dansen. Zelf heb ik volstrekt geen maatgevoel en ben ik op zijn best nogal stijfjes. In deze programma’s wordt vaak moderne muziek gebruikt. Keane bijvoorbeeld en dat is muziek die ik ook op mijn mp3-speler heb staan. Dus elke keer als ik Somewhere only we know voorbij hoor komen, zie ik ze weer in een bepaalde choreografie. Kan je nagaan hoe vaak die recorder op herhaling heeft gestaan. Het is een raar ding, geheugen.

Werkt het bij jullie ook zo?

Afbeelding: Pixabay, CC0 gebruik

Stoppen met lezen: #50books, vraag 32

Geplaatst op door
Beantwoorden

De vraag die Hendrik Jan deze week stelde kwam me bekend voor en dat was bij iemand anders ook gebeurd.

Vraag 32: Ben je weleens gestopt met lezen omdat het boek je gewoon niet boeide?

Die vraag stamde uit 2013, over welk boek ik maar niet uitgelezen kreeg. Dat gebeurt mij met die gehypete boeken, zoals het boek dat ik toen noemde, De naam van de roos, van Umberto Eco.

Hypes

Umberto Eco heeft er voor gezorgd dat ik niet op hypes inga. Ik ben er absoluut allergisch voor geworden. Geen Eco, geen Dan Brown. Ik ga er niet aan beginnen. Er zijn nog genoeg boeken over en mijn ongelezen stapel is er ook nog.

Jammer, maar helaas

Sommige boeken hebben zo’n mooie omslag en zo’n prachtig verhaal op de achterkant. En bovendien is het dan van een auteur waar je al meer van hebt gelezen. En eigenlijk moet je een boek uitlezen. Het staat niet in de wet, maar moet eigenlijk wel. Er is iemand geweest die er een hoop moeite voor gedaan heeft. Dan doe ik er ook een hoop moeite voor en geef het een tweede kans. En dan moet ik toch op een gegeven moment zeggen, laat maar. Vergeefse moeite. Het gaat niet boeien.

Maar soms

Soms lukt het me wel. Kate Elliott schreef de Crown of Stars serie. In eerste instantie kwam ik niet door deel 1, King’s Dragon heen. Later kreeg het nog een kans van me, toen boeide het wel en las ik in één moeite door de rest van de serie: zeven delen in totaal. De serie staat nu weer op mijn herhalingslijst.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Weg: #WOT deel 32

Geplaatst op door
1

Sportschool

Als ik van huis naar mijn sportschool fiets, kan ik een vrijwel rechte weg volgen. Hier en daar moet ik over een brugje. De ruim 3 km naar het centrum van Den Haag kan ik zonder hobbels recht rijden.weg

De #WOT van deze week: Weg ~ 1) Afstand 2) Autoweg 3) Apo (Grieks) 4) Absent 5) Afwezig 6) Allee 7) Baan 8) Baanvak 9) Bevel 10) Broodje 11) Communicatiemiddel 12) Deel van een stad 13) Doorgang 14) Deel van een wijk 15) De deur uit 16) Die straat is niet te vinden (crypt.) 17) Ertussenuit 18) Etappe 19) Ervandoor 20) Ervandaan 21) Elders 22) Failliet 23) Foetsie.

School

De weg van mijn schoolcarrière was wat minder recht. Ik ging nog zonder problemen naar 2 en 3 HAVO, maar er zaten wel wat verkeersdrempels bij in de vorm van exacte vakken. In 3 HAVO werd dat een complete berg. Ik stond een 2 gemiddeld voor Scheikunde en kreeg een 3 op mijn rapport. Dat vond ik nog aardig. De weg werd weer vlak nadat ik naar 4 MAVO was gegaan. Daar deed ik met mijn vingers in mijn neus examen in vier talen, geschiedenis en aardrijkskunde en ging vervolgens naar 4 HAVO. Die laatste twee klassen heb ik wel mijn vingers uit mijn neus gehaald, maar het examen heb ik wel vrij gemakkelijk gehaald. Mijn HBO had één heftig hobbeltje, namelijk een paar tentamens in het laatste jaar waardoor ik dat jaar over moest doen. De Universiteit Leiden, waar ik mijn studie geschiedenis parttime heb gedaan, was een weg met een paar stevige cols. Zwaar, maar leuk.

Werk

Ik vond nog redelijk makkelijk werk, in juni afgestudeerd, in oktober had ik een baan. Daar begon ik als bibliotheekassistent, en ben ik na verschillende functies geëindigd als hoofd van de bibliotheek. Dat lijkt een rocky road, maar is alleen maar goed. Niemand is als 22-jarige geschikt om hoofd van een afdeling te zijn, daar moet je in groeien.

Ja, en verder?

Zo’n weg lijkt moeilijk als je er midden op zit, achteraf krimpen de bergen tot stevige verkeersdrempels, en de drempels tot hobbels in de weg. Het is maar hoe je er mee omgaat, hoe ouder je wordt, hoe meer ontspannen het wordt. Alles lijkt moeilijk en ingewikkeld als je er geen ervaring mee hebt.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Leesmoment: #50books, vraag 31

Geplaatst op door
1

Ik lees graag en veel, maar ook in vlagen. Er zijn weken dat ik niet lees, geen tijd, geen zin, ik kijk liever even tv. Het kan zo verkeren. En dat terwijl het zo lekker is, een leesmoment, even rust, even lekker je neus in een boek.

Vraag 31: Op welk moment van de dag lees jij het liefste?

Niek heeft het antwoord wel klaar, ze leest het liefst de hele zaterdag weg. Ja, dat zou ik ook wel willen, maar meestal komen daar de boodschappen tussendoor. Ook moet de was weleens gedaan worden en vraagt het huishouden om aandacht. Geen zaterdag dus, hoogstens een zaterdagochtend. Door de week draait het vaak om een half uurtje voor het slapen gaan. Ik lees graag in bed, maar lees dan meestal boeken die ik al een keer gelezen heb. Dat maakt me wat minder benieuwd naar het volgende hoofdstuk. Op die manier ga ik misschien nog een beetje op tijd naar bed.

Leesmarathon

leesmomentIk heb het drie jaar geleden een keer gedaan, een leesmarathon. Dit jaar ga ik het weer doen. Vanaf morgen (donderdag 11 augustus) loopt de #Ohmybookathon. Ik volg boekbloggers Iris en Lisanne op hun blog Oh my book en zij organiseren voor de tweede keer deze leesmarathon. Nou gaan ze ook challenges organiseren en twitterchats waarvan ik echt niet weet of me dat gaat lukken. Maar mijn bedoeling is wel dit weekend tijd te gaan spenderen aan ouderwets veel lezen. Het wordt een uitdaging. Donderdag moet ik gewoon werken. Vrijdag heb ik als altijd bomvol met afspraken en zondag zit ik met vrienden in het Circustheater.
Tussendoor moet het wel lukken, mijn leesmoment. Wellicht die zaterdag. En ik heb één boek waarin ik verder ga met lezen: Malice van John Gwynne.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Poëzie: #50books vraag 30

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik heb niets met poëzie. Een eerdere vraag in de #50books reeks over poëzie kon ik nog redelijk eenvoudig beantwoorden. Deze vraag ligt toch wat anders.

Vraag 30: Lees je weleens poëzie en hoe lees je poëzie?

Ik ben geen poëzielezer, nooit geweest. Ik ben in staat er ongeduldig langs te lezen als ik een gedicht tegenkom in een roman. Er zijn een paar uitzonderingen.

Oorlogsgedichten

Ik heb geschiedenis gestudeerd en heb veel vakken gedaan over de Tweede Wereldoorlog. Daarbij ben ik een paar gedichten tegengekomen die me altijd bij zijn gebleven. Bijvoorbeeld het gedicht van Jan Campert, Het lied der achttien dooden. Hij schreef het naar aanleiding van de executie van achttien verzetsstrijders op 13 maart 1941 op de Waalsdorpervlakte. Campert is zelf in 1943 in Neuengamme omgekomen.

Ida Gerhardt publiceerde Het Carillon in 1941 in De Gids. Het is een gedicht dat mij bij blijft vanwege de sterke beeldende woordkeuze. Bij de woorden
En één tussen de naamloos velen,
gedrongen aan de huizenkant
stond ik te luist’ren naar dit spelen
dat zong van mijn geschonden land.
Zie ik iemand tegen de huizen staan die ontroerd is van het spel van het carillon.

Leo Vroman heeft ook een gedicht geschreven waarvan deze woorden het meest bekend zijn.
Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen,
en herhaal ze honderd malen:
alle malen zal ik wenen.

Hij publiceerde het in 1954, negen jaar na de Tweede Wereldoorlog. Wat ik me nooit heb gerealiseerd is dat dit gedeelte de slotstrofen zijn van een langer gedicht van Leo Vroman, Vrede getiteld. Het complete gedicht is het waard gelezen te worden.

Olijven

Net verschenen: Ellen Deckwitz, Olijven moet je leren lezen. Het wordt onder andere door Hendrik-Jan aangehaald in zijn #50books vraag. Drspee bespreekt het in haar bijdrage. Ik geloof het onmiddellijk, maar ik ga het maar meteen zeggen. Ik houd niet van olijven. Ik heb het echt geprobeerd en soms gaat het wel. Maar ik ga echt niet voor mijn plezier een potje leeg zitten eten, laat staan een heel boek vol gedichten lezen.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Elke dag bloggen

Geplaatst op door
1

Het kriebelde wel, maar ook door alles waar ik mee bezig was. Daardoor sneeuwde het elke dag bloggen weer onder. En bijna ook het elke week bloggen. Even weinig tijd, even ook weinig energie, en plotseling loop ik drie #50books vragen achter. Ook heb ik een paar keer een #WOT overgeslagen.

Vaste onderwerpen

Het gevaar van vaste onderwerpen? Dat je vergeet dat de wereld veel groter is. Ik blog over boeken, bijvoorbeeld over #50books en leef me uit in de #WOT. Ik heb al maanden niets meer gelezen wat in theater en romans zou passen. Vakgericht bloggen is er al helemaal niet bij, behalve een tirade over e-books. Ook op mijn andere blog is het bloggen weer veel minder geworden na een korte periode van elke dag bloggen medio juni. Wat ik wel doe is plannen maken en daar blijft het bij.

Inspiratie

Wat moet je doen om inspiratie op te doen? Kilometers maken. Schrijven, schrijven en nog meer schrijven. Oh, en lezen, lezen, lezen. Dat doe ik wel. Ik heb in Feedly een aardige lijst aan bloggers bij elkaar gesprokkeld. In Pocket staat een eindeloze rij artikelen ter inspiratie. Vervolgens stopt het.
Waar het mij om gaat is dat ik niet helemaal tevreden ben hoe het met dit blog gaat. Ik ben eind vorig jaar op een eigen domein gestart en daarna is er geen vernieuwing geweest. Ik ben meer gaan bloggen en meer niet.

Blogdoelen

Een aantal weken terug hadden we het in #blogpraat over blogdoelen. Toen was me al duidelijk dat ik daar toch een keer grondig over moest nadenken. Dit omdat ik eigenlijk geen concreet doel kon opnoemen. Ja, me verdiepen in SEO, wat ik dus nog steeds niet heb gedaan.

Wat nu?

bloggenIk kan blijven hobby-bloggen. Ik doe daar niemand, inclusief mezelf, kwaad mee. Ik kan er ook meer van maken.
Het leuke van WordPress is dat je precies kan zien hoe het verloop van je stuk is. Dit stuk heeft vanaf 29 maart in concept gestaan, met exact deze titel. Is dat mijn blogdoel? Prima. Maar wat dat betreft ben ik dan wel een tikkeltje eigenwijs en vind ik dat er iets van moet maken. En dan moet ik ook gewoon doen. Ietwat ambitieus en de derde poging dit jaar geloof ik, maar ik ga toch op publiceren klikken.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik