Een mijlpaaltje

Het was een vochtig en rommelig weekje, niet alleen wat het weer betreft, maar mijn gezondheid was ook niet helemaal 100%. Ik voelde me niet echt geweldig. Dat zorgde ervoor dat ik deze week maar één keer heb gesport, namelijk op zondag en dat ik de rest van de week ben doorgekomen. En daar was dan ook alles mee gezegd.

De training vandaag heeft de hele week goedgemaakt omdat ik weer een mijlpaaltje heb bereikt. Ik ben namelijk onder de 85 kg gekomen. Happy me!

En op naar de volgende mijlpaal zoals P zei. En dat wordt inderdaad die 80 kg. We gaan gewoon door.

Totaal: 96 dagen

#huishoudblog

Er zijn van die dingen…

Ik had vandaag het plan te gaan wassen, goed plan zeker als je je bed hebt leeg getrokken. Wat ik alleen niet had moeten doen was die fles wasmiddel aan de dop uit de kast trekken. Voor ik het wist lag die omver en kon ik onder begeleiding van een aantal lelijke woorden een plas wasmiddel opruimen. Geen probleem, gewoon met het wasgoed de rotzooi opruimen, het wasgoed gaat toch de machine in.
Een uur later loop ik de keuken in en begin opnieuw met lelijke woorden, want daar ligt dus een plas water met veel sop. Te veel wasmiddel dus. Weer dweilen, nu met een dweil, alles tijdelijk het balkon opgooien, opruimen, schoonmaken en weer inruimen. De keukenvloer is blinkend schoon.

De humor van het geval? Mijn werkster komt maandag.

Totaal: 90 dagen

#WOT deel 37: hobby

Een bijzonder leuke #WOT deze week, namelijk hobby. En net als @drspee zit ik met: waar moet ik beginnen?
Ik lees graag, schrijf, doe aan sport. Mijn werk als informatiespecialist is ook mijn hobby. Ik ben gek op musicals en doe niets liever dan ernaar luisteren en ze bezoeken. Ik ben zeven keer bij Aïda geweest.

Maar de hobby met de meeste impact is wel toneel. In 1992 vroeg een vriendin me of ik misschien regieassistente wilde worden bij haar toneelvereniging.
Dat wilde ik wel. Het duurde niet zo lang of ik ging ook spelen. Mijn eerste rol? Een hoerenmadam in ‘Alles voor de tuin’ van Alan Ayckbourn. Sindsdien heb ik van alles gespeeld, dienstmeisjes, secretaresses en excentrieke oude dames (die leeftijd heb ik nu).
Toneel is een veel tijd eisende hobby, want je bent niet alleen bezig op die ene repetitieavond in de week, maar ook op andere avonden, die tekst moet bijvoorbeeld in je hoofd gestampt worden. Verder moet er decor gebouwd worden, moeten de rekwisieten geregeld worden – mijn halve huisraad is al eens op toneel geweest – en zijn er nog veel meer dingen die moeten gebeuren. De voorstellingsweek is helemaal leuk, want dan kan je net zo goed een kampeerbedje neerzetten in het theater. Vanaf maandagavond repeteren in de zaal, donderdagavond bij sommige groepen al première, zondagmiddag de laatste voorstelling, zondagavond uit eten met zijn allen, en maandagochtend met zijn allen bij het grof vuil, want dan heb ik het echt wel gehad.

Anti ActeershowEn toch… is het leuk, is het repeteren fijn, is zelfs het leren fijn en genieten we van het resultaat. Ons publiek wordt blij van ons.

Het Haagse amateurtoneel was vroeger zo gelukkig dat het een eigen zaal had, maar die is jaren geleden al gesloten en de groepen zijn verspreid over de stad.
Mijn eigen groep Inter Nos repeteert en speelt in een buurthuis en voor ons is het ook bijna zover. En dit is dus het moment dat ik mijn eigen voorstelling schaamteloos ga pluggen. Voor iedereen die 9, 10 of 11 oktober a.s. in de buurt van Den Haag is, we spelen ‘De anti-acteer show’ van Michael Green. En degenen die me niet kennen zijn gewaarschuwd: ik ga zingen.

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen.
Het woord van deze week: http://www.drspee.nl/wot-deel-37-hobby/

Eén wokrestaurant te veel

Is het veel? Wel nee, 0,4 kg aangekomen waarvan ik ook precies weet hoe het gekomen is. Het wokrestaurant gisteravond. Eerst lekker sushi, vervolgens twee keer bij de wok-kok langs geweest met vlees en vis. En dan voor het lekker nog wat kleine dingetjes halen. Ja ja.

En dan later, als je bij de Hema een broodje zit te eten, boos worden omdat je je notitieboekje bent vergeten. En dan is het toch wel lekker als je een boodschappenkladje tegenkomt, waar je op de achterkant alles van je af kunt schrijven. Want het was voor mezelf wel duidelijk. Juist omdat ik onder de 85 kg wilde komen – nu dus 85,6 kg – baalde ik.
Maar ik moet het ook een beetje meer relativeren, want dit is de eerste keer sinds maanden dat de teller omhoog is gegaan in plaats van omlaag. Toch klein feestje dus.

Totaal: 89 dagen

Over UDC en andere dingen die voorbij gaan

Ik heb mijn opleiding genoten in een grijs verleden. Mijn opleiding was de Bibliotheek- en Documentatie Academie (BDA) in Den Haag, P.A. Tiele Academie geheten. Daar heb ik de tweejarige opleiding tot Assistent-Bibliothecaris (AB) gevolgd en daarna de vervolgopleiding Functionaris in Wetenschappelijke Bibliotheken (FWB). Allemaal afkortingen die niet meer bestaan. In het jaar nadat ik afgestudeerd was, werd het een ongedeelde vierjarige opleiding. Ik heb daar les gehad in dingen die de huidige informatiespecialist zich niet meer kan voorstellen. Niet alleen in alfabetiseren – twee systemen die ik nog altijd door elkaar haal – maar ook in titelbeschrijven. Die beschrijvingen van boeken, waardoor ze op een uniforme manier in de kaartcatalogus kwamen: ik kon en kan ze uitschrijven, met puntjes, komma’s, streepjes en spaties waar ze horen. Verder kregen we les in SISO, Schema voor de Indeling van de Systematische catalogus in Openbare bibliotheken – ik geef toe, ik moest de afkorting opzoeken. Ook UDC hoorde bij het vakkenpakket. UDC staat voor Universele Decimale Classificatie, een systeem bedacht door Paul Otlet en Henri La Fontaine aan het begin van de 20ste eeuw. De Dewey Decimale Classificatie staat aan de wieg van deze UDC. Het wordt gebruikt om boeken en tijdschriftartikelen te ontsluiten. Je kan er alles mee ontsluiten en vanuit verschillende gezichtspunten. Dat bewees de docent die het vak gaf op de Tiele Academie: hij ontsloot er zijn collectie treinkaartjes mee.

De bibliotheek waar ik kwam te werken na mijn afstuderen, had een kaartcatalogus en gebruikte UDC voor de ontsluiting van boeken en tijdschriftartikelen. Ik had veel plezier van mijn titelbeschrijflessen, van alfabetiseren en van mijn UDC-lessen. De boeken in die bibliotheek – toentertijd zo’n 15.000 – werden ook volgens het UDC-systeem geplaatst. En dan werd niet alleen de systematische code gebruikt, maar ook de geografische codes. Enigszins begrijpelijk, dit was namelijk de bibliotheek van Instituut Clingendael, gespecialiseerd in internationale politiek, maar ook enigszins vreselijk. Kast na kast op de systematische code 327 (internationale politiek) met een geografische code, waarbij de Verenigde Staten (73) en de Sovjet Unie (47) oververtegenwoordigd waren. Maar de relatie tussen beide landen werd ook op de boeksticker geplaatst (73:47) of (47:73) waarbij ik met droge ogen niet meer kan navertellen waarom het ene land voor het andere ging. Omdat de plaatsing op onderwerp was, moest er nogal eens doorgeschoven worden. Als je dan verkeerd inschatte hoeveel ruimte een rubriek nodig had, kon je overnieuw beginnen. Om de verwarring compleet te maken: de collectie bestond uit twee bibliotheken die waren samengevoegd, maar fysiek gezien nog niet. Er waren dus twee kaartcatalogi en de UDC-plaatsing begon ergens midden in de bibliotheek overnieuw. Oh, en die tweede collectie gebruikte geen geografische codes bij de plaatsing. Iedereen was erg blij toen we gingen automatiseren en – door voortdurend ruimtegebrek gedwongen – op een magazijnplaatsing overgingen.

Aan alles komt een einde, dus ook aan mijn carrière bij Clingendael. Na wat omzwervingen kwam ik in een bedrijfsbibliotheek terecht die niet alleen voor de ontsluiting, maar – tot mijn minder grote vreugde – ook voor de plaatsing UDC gebruikte.
Gelukkig wat pragmatischer, dus vrijwel zonder geografische codes. Ook waren sommige codes voor de plaatsing wat aangepast, waardoor het allemaal wat leesbaarder werd.
Is dat nou bruikbaar? Ik hoor het mensen zeggen. Natuurlijk is het bruikbaar, voor een grote bibliotheek die van alles wat heeft, want zoals mijn docent dertig jaar geleden al zei: je kan er alles mee ontsluiten.
Maar ja, ik werk in een bedrijfsbibliotheek die gespecialiseerd is in geotechniek en geologie en dan werk je met een klein gedeelte van de UDC en gebruik je een beperkt aantal codes. Ik gebruik hoofdzakelijk twee rubrieken, namelijk rubriek 5, en daarin voornamelijk 55 (geologie), en in rubriek 6 voornamelijk 62 (ingenieurswezen) en specifiek 623 (civiele techniek) en in mindere mate de andere sub-rubrieken.

Voor plaatsing van boeken is dat eigenlijk totaal ongeschikt. Codes van negen cijfers voor plaatsing, om de drie cijfers gescheiden door punten en soms – door specifieke aanpassingen – door komma’s.

Alleen in de geologie-rubriek worden geografische codes gebruikt en dat is voor de gebruikers vaak ook niet te volgen omdat het soms codes van vijf cijfers zijn: Noordzee (261.26). Ik werk er dagelijks mee, en zelfs ik kan soms boeken niet vinden.
Daar komt nog bij dat de UDC al jaren wordt gebruikt en er wijzigingen zijn doorgevoerd, maar oude codes niet zijn verwijderd in de plaatsing van boeken. Er is niet terug te vinden hoe dat zat. Opzoeken is wat lastig, die oude UDC-map heb ik tijdens mijn opleiding al weggedaan en mis ik nu eigenlijk wel.
Daar komt mijn vraag dus, is er ergens een bibliotheek die UDC nog gebruikt en mij de rubrieken 5 en 6 kan sturen? Of heeft iemand die map nog? Hoeft niet eens een nieuwe editie te zijn, omdat ik juist de oude codes wil zien.

UPDATE 9 september: met hulp van een oud-Tieliaan voorzien van een Engelstalige UDC, wat helemaal niet erg is, omdat de voertaal op mijn werk Engels is. Dank!

Eind van de week

Twee keer in de week bloggen, in plaats van zeven keer in de week. Kan dat? Natuurlijk kan dat.

Het grote nieuws van de week: de teller stond vrijdag op 85,2 kg. P en ik hebben het er gelijk eens over gehad waar ik wil eindigen. Jaren geleden – en dan hebben we het over twintig jaar geleden – woog ik 63 kg. Redelijk stabiel, het zal een kilootje hier en daar gescheeld hebben, maar meer was het niet. Dat ga ik niet meer halen en wil ik ook niet meer halen. Als ik foto’s zie uit die tijd, ben ik redelijk mager eigenlijk.
Het streven wordt dus tussen de 70 en 75 kg. Maar eerst even die mijlpaal van 85 kg halen en ik hoop dat het komende week gaat lukken.

Totaal: 84 dagen

Summertime!!!

Zegt zij op de eerste dag van de meteorologische Herfst. Het was genieten vanmiddag op de fiets. Zonnetje erbij, stevige wind, dat wel, maar heerlijk fietsen.
Het was minder genieten met mijn hoofd. Met hoofdpijn wakker geworden en daar eigenlijk de hele dag niet van bij gekomen. Ik heb ’s middags besloten de training vanavond over te slaan. Ik ga donderdag wel. De boog kan niet altijd gespannen zijn.

Geen enerverende dingen te melden op etensgebied. De pastasalade op maandag is uitstekend bevallen en is voor herhaling vatbaar. Zo´n salade is ook erg makkelijk te maken en ook voor te bereiden. Verder is ouderwetse salade met geitenkaas ook erg lekker. Vanavond heb ik ook aan etensvoorbereiding gedaan, namelijk een pond sperziebonen en een pond snijbonen gedopt en geblancheerd. Anders had ik het hele zootje weg kunnen gooien. Nu heb ik een paar keer een makkelijke maaltijd.

Totaal: 79 dagen

#50books vraag 34: What’s in a name

Vraag 34:
Hoe zou jij het vinden wanneer het boek van jouw favoriete auteur niet (compleet) door haar/hem zelf is geschreven?

Een boekenvraag die wel wat verwant is aan de vorige vraag: heeft een anoniem boek overlevingskansen? Volgens mijn niet uitgewerkte idee eigenlijk niet. Een naam verkoopt. Daarom is voor een uitgever de naam van een schrijver belangrijk. De volgende vraag is of die naam voor mij belangrijk is.

In mijn jeugd las ik alles wat los en vast zat, dus ook de beroemde Kameleonboeken. Dat waren geloof ik officieel wel jongensboeken, maar daar gaf ik niet echt om. Deze boeken werden geschreven door H. (Hotze) de Roos. Hij heeft zestig titels geschreven over de tweeling en hun schip, toen werd het stokje doorgegeven aan P. de Roos, waarvan ik altijd dacht dat het zijn zoon was. Nee dus, Wikipedia maakt mij wat wijzer, het was namelijk Piero Stanco, de directeur van Uitgeverij Kluitman. Maakt het wat uit? Weet ik niet zeker, toen las ik de boeken al niet meer.

arendsoogNog zo’n voorbeeld: wie heeft de Arendsoogboeken niet gelezen in zijn jeugd? Jan Nowee schreef negentien delen over de cowboy en zijn Indiaanse vriend. Reuze spannend, en ik heb ze allemaal gelezen tot en met de delen die door zijn zoon Paul Nowee werden geschreven. Maakte het wat uit? Nee, het was namelijk wel ongeveer dezelfde schrijfstijl.

Een voorbeeld dat niet uit de grijze oudheid stamt. Mijn lievelingsschrijver David Eddings die onder andere de ‘Belgariad’ en de ‘Malloreon’ heeft geschreven. In ‘Belgarath the Sorcerer’ werd een ‘worst kept secret’ onthuld. Eddings’ vrouw Leigh werd erkend als medeauteur van alle boeken.
Bij het lezen van deze notitie moest ik wel grinniken. Met mijn levendige fantasie kon ik me wel aardige ruzies voorstellen tussen het echtpaar die echt niet over de koffie gingen die zij tijdens het schrijven had gezet. Na tien boeken eindelijk haar naam ook op de omslag. Dat is daarna een flesje champagne geworden denk ik.

Wat vind ik er dus van? Ik vind het niet zo erg. Mij gaat het meer om de inhoud. Bij de Eddingsboeken bijvoorbeeld was ik allang gewend aan de stijl en de inhoud en maakte die extra naam niet uit.

#50books is in 2013 begonnen door @petepel, in 2014 voortgezet door @drspee en in 2015 weer overgenomen door @petepel

We gaan gewoon door

Maar vandaag even wat minder dan anders. Niet alleen was ik idioot laat uit bed (half 12) maar het was ook nog eens idioot warm in de sportschool. Het is vandaag een heerlijke dag, maar te warm voor sport. Het programma vandaag was dus ultrakort. Het verblijf in het zwembad ook, nog nooit meegemaakt dat alle drie banen bevolkt werden door minimaal drie mensen elk. Zes baantjes gezwommen, genoeg om nat te worden, toen vond ik het wel goed.
Thuis lekker rustig aan gedaan en wat voorbereidingen gedaan voor de lunch morgen, ik wil een pastasalade meenemen. Even wat anders dan de sla die ik gelukkig nog niet zat ben, maar wel voor de broodnodige variatie. Het Weight Watch kookboek biedt een recept met tomaat, garnalen, een beetje veldsla en appel. Weight Watchen doe ik niet meer, maar de kookboeken die ik heb, bieden wel leuke recepten. Er is ook nog een eenvoudige variant met cottage cheese en tomaat.
Het sportschema voor deze week staat ook al in mijn agenda. Dinsdag ga ik weer voor mezelf trainen, vrijdag is de training met P weer aan de beurt.

Totaal: 77 dagen

Dag 0

Ok, in laten zinken: 86 kg. Dat is dus 0,9 kg minder dan 25 dagen geleden.

Ben ik tevreden? Ja en nee. Ik had best wel onder die 85 kg willen zitten. Maar op de één of andere manier ben ik toch minder streng geweest voor mezelf. En ik merkte vandaag bij de training met P dat mijn eigen trainingen toch echt minder zwaar waren. Ik voel absoluut dat ik spieren heb en ik denk dat ik dat morgen ook wel voel. P was wel tevreden, die vond het al mooi dat ik nog steeds afval.

We hadden het er nog over. Ik ben nu zo lang bezig dat de andere manier van eten etensroutine is geworden. En dan kan ik af en toe zondigen, maar ik stap rustig weer terug in de routine en dat is mooi natuurlijk.

Ik ga gewoon fijn verder. Het volgende streven: 85 kg. De mijlpaal daarna: het laagste gewicht bij de Weight Watchers. Die 82,1 kg van augustus 2010.

Totaal: 75 dagen