Ali Molenaar

Over stukjes, mezelf en theater

Nogmaals over verjaardagen en trainingen

Geplaatst op 21 mei 2017 door admin

Het was vorige week en deze week mis en dat kwam omdat ik de afgelopen twee weken gewoon nergens op gelet had. Het was dus 82,3 kg. Skyhealth heeft geen weegschaal, dus ik had me na de training bij Health City gewogen. Het bonnetje had ik gefotografeerd en naar Pedro geappt. Ik keek er zuinig van maar ik kon gewoon voelen aan zijn appje terug dat hij ook zuinig keek. Dat wordt dus gewoon werken deze week.

Vergelijken

Als cijferfreak heb ik mijn gewicht genoteerd vanaf dat ik begonnen ben. Ik heb dus van drie jaar mijn gewicht genoteerd en ik kan terugvinden dat ik in december 2015 een vergelijkbaar gewicht had: 82,1 kg. In januari 2016 was ik zelfs nog zwaarder, namelijk 83 kg, maar vanaf die maand is het omlaag gegaan. Vorig jaar rond deze tijd zat ik op 78,7 kg en was ik zelfs afgevallen in die weken rond mijn verjaardag.

Training

Afgelopen vrijdag de tweede training met Pedro gehad. Het was lekker, warm en inspannend, maar heerlijk om me weer mega uit te sloven. Leuk en gevarieerd, ik heb bijvoorbeeld weer eens gebokst en dat was lang geleden. Vandaag ben ik naar de sportschool gegaan met de bedoeling een les Body Balance te doen, maar dat was pech, want het was yoga geworden, hetgeen dus niet in het rooster staat. Maar de lerares was naar de zaterdag verhuisd en blijkbaar hebben ze nog geen nieuwe. Yoga dus van een Amerikaanse docent aan zijn accent te horen, goed in techniek, maar weinig samenhang in de les. Dan ga ik liever op zaterdag naar de Body Balance. Dinsdag wilde ik eigenlijk weer het krachtschema van Pedro doen. Kijken wat daarvan mogelijk is. Daarna nog even zwemmen.

Wijze les van twee weken verjaardag vieren

Bij één dag houden, misschien twee dagen, maar twee weken wordt afgestraft. Vergeleken met een maand geleden zit er gewoon twee kg bij. En dat gaat dus vrij makkelijk, stukken makkelijker dan het er weer af krijgen.

Totaal: 1 jaar, 339 dagen

Theater in romans: Kom hier dat ik u kus

Geplaatst op 21 mei 2017 door admin

Verhaal

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Het gaat over haar moeder die overlijdt als ze negen is, over haar tweede moeder Marie, over haar vader, haar broer Alexander en haar halfzusje Anne-Sophie, maar vooral over Mona zelf. Het hele boek is geschreven vanuit Mona’s gezichtspunt en vooral het eerste deel vond ik knap geschreven. Haar leven komt naar voren als een normaal leven maar er gebeuren dingen waaruit blijkt dat het niet helemaal goed is. Het begin van het tweede deel zet me op het verkeerde been. De opsomming van irrationele hekels die Mona heeft is uitputtend lang. Ook de manier waarop ze haar huis uitloopt en stilstaat alsof het leven stilstaat is bevreemdend. Het doet me het ergste vrezen over haar geestelijke gezondheid. Ze bouwt haar leven op, privé en in haar werk als dramaturg. Het derde deel beschrijft Mona als 35-jarige, nu al jaren samenwonend met Louis waarvan ik in deel twee dacht dat het niets zou worden. Ze werkt nog steeds voor Marcus, een regisseur. Haar vader wordt ziek en belandt in het ziekenhuis. Dat zorgt voor een ommekeer.

De theaterconnectie

Mona is dramaturg, een baan waarin ze zich bezig houdt “met de tekst, en als het goed is ontwikkelen die twee [regisseur en dramaturg] samen een concept voor de productie, dat ze, in overleg met mekaar, bewaken en bijsturen om tot het beste resultaat te komen.” (p. 143-144) In het tweede deel gaat ze werken voor Marcus, een regisseur die op dat moment al een beroepsreputatie heeft, het is een eer om voor hem te mogen werken. Ze zegt zonder moeite haar oude baan op.

Prachtige taal en zinnen

Het is het Vlaamse taalgebruik met ge en U, waar je als nuchtere Nederlander wel even aan moet wennen. Er staan ook pareltjes van zinnen als deze: Het is in het beklemtonen van dat iets niet erg is, dat het ons niet bang maakt, dat we er niet triest van zijn geworden, dat we vaak net de heftigheid van de ware emotie verraden, ook al geloven we het schimmige zelfbedrog terwijl we het aan het formuleren zijn. (p. 166)

De kern

De kern van het verhaal voor mij: schuldgevoel. Het eeuwige gevoel te kort te komen en te kort te schieten. Durven, het leven aandurven. Mona zegt het zelf: Mensen die kwaad op mij zijn, ik kan daar echt niet tegen (p. 245). Dat is iets wat uit haar jeugd komt, met een moeder die haar in de kelder opsloot als ze iets fout had gedaan. Dat is ook een reden dat ze bij Louis blijft hangen, zelfs al is deze man echt niet goed voor haar. Het is ironisch dat Marcus haar een kameleon noemt in haar werk (p. 344), juist op het moment dat ze het eindelijk heeft aangedurfd commentaar op zijn manier van werken te hebben. Ze wil durven “Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja.” Mooie afsluiter van een boek dat ik op Goodreads 5 sterren heb gegeven.

Griet Op de Beeck – Kom hier dat ik u kus. Amsterdam: Prometheus, 2014

Papier of digitaal? #50books vraag 20

Geplaatst op 20 mei 2017 door admin

Beantwoorden

Martha heeft ons ditmaal iets gevraagd waar de meningen over verdeeld zijn.

Vraag 20: Heeft het papieren (analoge) boek nog toekomst?

Digitaal leven

Drie jaar geleden kwam ik te werken bij Fugro Engineers. Bij mijn indiensttreding werd me verteld dat we een half jaar later zouden verhuizen naar een kantoor in Nootdorp. Dat kantoor zou paperless worden met flexplekken. In het halve jaar voor de verhuizing heb ik heel, heel veel papier weggedaan. Eerst door de scanner, vervolgens de oud-papier bak in. Als ik nu iets aankoop voor de bibliotheek, is het bij voorkeur digitaal. Ik heb klanten over de hele wereld zitten, en dan is een pdf toch wat makkelijker te versturen dan een papieren boek. Het loopt allemaal perfect afgezien dan van die ene keer dat ik een e-book moest aanschaffen met DRM. Het leven wordt een stuk makkelijker als het je niet moeilijk wordt gemaakt door uitgevers die moeite hebben met hun markt.

Digitale boekenkast

Mijn eigen boekenkast staat er nog. Vol met boeken die ik in jaren lezen heb verzameld. Thuis ben ik minder goed in weggooien, ik heb heel veel papieren boeken en lees er nog graag in, ik zit graag met een boek op schoot. Mijn digitale boekenkast is ook behoorlijk gevuld. Ik heb twee e-readers gevuld met boeken. Zo’n ding is makkelijk mee te nemen in tegenstelling tot een papieren boek. Het enige nadeel van zo’n digitale boekenkast? Je ziet slecht wat je hebt.

Is er toekomst voor het papieren boek?

Op het werk is het af en toe lastig, een papieren en een digitale bibliotheek naast elkaar. Er wordt door iedereen om een pdf gevraagd en er wordt vreemd gekeken als ik meld dat ik een boek in papier heb. Zo’n boek wordt aangepakt als een curiositeit. Op mijn werk gaan ze eruit, daar ben ik vrijwel zeker van. Dat is mede door die internationale club aan gebruikers die ik heb. In de privésfeer zie ik nog wel toekomst voor papieren boeken, bijvoorbeeld voor fotoboeken en koffietafelboeken. Dat is op papier toch wat beter te bekijken dan op het kleine schermpje van een e-reader. Mijn eigen bibliotheek blijft gemengd, ik krijg toch wel een beetje hartzeer van een boek wegdoen.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter. Hij heeft de vragen in 2013 en 2015 gesteld. Martha stelde ze in 2014, Hendrik Jan in 2016. Dit jaar worden de vragen door Martha gesteld. Deze vraag staat hier.

Haar: #WOT deel 20

Geplaatst op 20 mei 2017 door admin

Het is een hot issue, de #WOT van deze week, als ik de reacties zo lees bij het blog van Martha. Niet zonder reden, want je ziet het haar van een persoon toch vaak als eerste. Bij mij is het ook altijd wel een dingetje geweest, dat haar.

Haar ~ 1) Baardgroeisel 2) Begroeid terrein 3) Begroeiing 4) Bezittelijk voornaamwoord 5) Bijwoord 6) Bos haar 7) Deel van het gezicht 8) Deel van het hoofd 9) Deel van het lichaam 10) Deel van een strijkstok 11) Dier 12) Fractie 13) Haarbosje 14) Hoofdbedekking 15) Hoofdhaar 16) Hooggelegen stuk heide 17) Hoogte in een heide 18) Huidbedekking.

Oude foto’s

Ik heb om kort te zijn melkboerenhondenhaar. Er valt bar weinig mee te beginnen en ik ben jaloers op alle mensen die haar hebben waar een beetje slag in zit of waar krullen in zitten. Officieel is het blond geloof ik, maar het witblonde meisje van jaren terug is nu toch echt donkerblond geworden. Ik heb mijn schoolfoto’s opgezocht en daar blijkt toch wel uit dat ik er van alles mee heb gedaan. Het is van heel kort in mijn kleuterjaren naar wat langer gegaan. Deze foto waar ik sta als acht of negenjarige brings back memories. Mijn moeder had dat groen-oranje pakje gemaakt, het was één keer gewassen en meteen verwassen. Toen heeft ze weer een nieuwe gemaakt. En hier zit ik met staartjes in mijn haar, maar op de klassenfoto sta ik zonder staartjes. Iemand had me ermee geplaagd en toen had ik die ballen eruit getrokken. En mijn pony is schuin geknipt!

Van kort naar lang naar kort en weer naar lang haar

Kort haar in mijn peuterjaren, op de basisschool had ik het wat langer, op de middelbare school had ik een soort pagekapsel waar alle pubers mee liepen, alleen heetten we toen tieners. Toen ben ik weer terug gegaan naar kort, lekker makkelijk, kam doorhalen en klaar. Alleen kreeg ik daar genoeg van omdat ik iets te vaak voor een man aangezien werd. Ik heb het weer laten groeien, en ik heb het jaren lang gehad. Lekker makkelijk met sporten, dan kon ik het namelijk in een staartje doen. Vorig jaar ging ik naar de kapper en vertelde haar dat het kort mocht, maar niet te kort, want het moest nog wel in een staartje kunnen. Mislukt. Sporten moest dus met los haar. Vorige week probeerde ik het weer eens na een bijzonder zweterige training, het kan weer! Het is nog formaat scheerkwastje, maar dit maakt het sportleven weer wat makkelijker.

Vlecht

Op sommige momenten was het toch wel makkelijk als ik mijn haar kon vlechten, zeker toen ik in juli 1999 aan een prutmarathon meedeed. Dat is dus oude kleren aantrekken en samen met nog een groot aantal idioten dwars door weilanden en moddersloten heen rennen. Vond ik leuk. De maandagavond erop belde een vriendin. “Ali, heb je aan een prutmarathon meegedaan?” Wat blijkt, er was ook pers bij geweest die een foto van me hadden gemaakt en die was in de krant terechtgekomen. Ze had mijn met modder bedekte lijf herkend aan mijn vlecht.

Foto’s zijn allemaal van mezelf, behalve de modderfoto © ANP, ze staan, samen met andere jeugdfoto’s in mijn Flickr photostream.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Over verjaardagen en trainingen

Geplaatst op 14 mei 2017 door admin

Beantwoorden

Verjaardag

Ik was afgelopen vrijdag jarig en had besloten mijn verjaardag vrijdagavond te vieren. Toen zat het huis dus vol met vrienden. We hebben uitgebreid geproost op mijn verjaardag. Zo uitgebreid dat ik nu denk, voorlopig even niet meer. Het is even genoeg geweest met de wijntjes, de toastjes, de hapjes en de soesjes. Gisteravond heb ik naar het Songfestival zitten kijken en heb de restanten opgemaakt. Volgend jaar weer.

Training

Geen betere manier om je verjaardag te vieren dan trainen met je oude trainer op een nieuwe locatie. Na een maand niets doen vanwege die kuitblessure was het weer hard werken. Pedro had zijn programma wel aangepast omdat die kuit echt nog sterker moet worden, maar ik zat aan het eind van de training wel met het zweet overal. Het was ouderwets lekker en gewoon heerlijk om na een maand van gedwongen niets doen me weer uit te sloven. Mijn lijf vindt het nu nog steeds fantastisch. Ik heb spierpijn in mijn benen, vooral in mijn dijen en mijn schouders vinden ook dat ze wat gedaan hebben.

Planning

Komende week moet ik even goed plannen, want ik ga een weekendje weg, dus de vrijdagse training gaat niet door. Dinsdag ga ik naar bowlen. Mijn kuit is wel zover genezen dat ik kan kijken of ik een deuk in de baan kan gooien. Volgende week ben ik de hele week vrij en kan ik doordeweeks kijken wat ik kan doen. En die vrijdag heb ik ook weer een afspraak met Pedro.

Gewicht

Na Pedro ben ik naar Health City gegaan om te zwemmen en daar ben ik op de weegschaal gaan staan. Dat viel weer even tegen: 81,6 kg. Het gaat wel goed komen, maar het bewijst voor mezelf wel dat ik er weer tegenaan moet.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Totaal: 1 jaar, 332 dagen

Een boek als toneelstuk: #50books vraag 19

Geplaatst op 13 mei 2017 door admin

De #50books vraag is erg leuk deze week:

Van welk boek zou jij een musical- of toneelversie willen maken?

Lievelingsboek

To Serve Them All my Days van R.F. Delderfield is één van mijn lievelingsboeken. Het is een boek dat al eerder naar voren is gekomen in een #50books vraag, die naar de eerste zin. Dat is een vraag uit oktober 2013 geweest. Het is een heerlijk boek dat ook een miniserie is geweest van de BBC. Mijn vertaalde exemplaar heeft hoofdrolspeler John Duttine op de voorkant staan. Die serie moet ik hebben gezien, maar ik kan me er weinig van herinneren. Als verdediging kan ik opvoeren dat de serie in 1980 gemaakt is, toen was ik zestien. Of ik eerst de serie heb gezien en toen het boek heb gelezen of juist andersom? Geen idee meer. Maar dit boek als toneelstuk? Een fantastisch idee.

Boek als toneelstuk

Iemand vond het dus al eerder een fantastisch idee. De Wikipediapagina over dit boek vertelt me dat in 1992 een producer een toneelversie van het boek heeft gemaakt. Ik ga het boek gewoon nog een keer lezen, maar ga wel kijken of ik een Engelse versie kan vinden. En dat toneelstuk zou ik dolgraag een keer zien, maar dat zal wel lastig worden. En een musicalversie van dit boek? Hoe dol ik ook ben op musicals, dat lijkt me geen goed plan.

Een repetitieavond bij Theatergroep Voorburg

Geplaatst op 11 mei 2017 door admin

Haghespel, het blad voor het Haagse amateurtoneel, waar ik hoofdredacteur van ben, kent een regelmatig terugkerende rubriek, “Een repetitieavond bij…”. Ik ga dan op bezoek bij een amateurtoneelgroep uit Den Haag en/of omstreken. Een mooie gelegenheid om een groep beter te leren kennen en iets te vertellen over het stuk dat ze gaan spelen. Dit bezoek was bij Theatergroep Voorburg. De groep viert het zeventigjarig jubileum en Charles Abbing viert dat hij al zestig jaar bij het amateurtoneel en bij de groep zit.

Theatergroep Voorburg viert dit jaar zijn zeventigjarig jubileum met de voorstelling ‘Ja zuster, nee zuster’ van Annie M.G. Schmidt. Ook wordt het zestigjarig jubileum van Charles Abbing gevierd. Ter ere van beide gebeurtenissen ga ik op bezoek bij de groep.

Theatergroep Voorburg

Theatergroep Voorburg werd in 1947 opgericht als de Amateur Comedie (de AMCO). Het was een katholieke vereniging, en werd opgericht door onder andere kapelaan van Zeil en Herman Flaton. Het was één van de eerste gemengde verenigingen in het land, mannen en vrouwen mochten lid worden. Het was toentertijd een serieuze hobby. Je moest belijdend katholiek zijn om lid te worden en dat bleef zo tot in de jaren zeventig van de twintigste eeuw. Er werden typisch katholieke stukken gespeeld als bijvoorbeeld ‘De molen van Fatima’. Het was de eerste toneelvereniging in Voorburg. In 1997 werd de naam van de Amateur Comedie veranderd in Theatergroep Voorburg, overigens met instemming van Herman Flaton die toen nog steeds lid was van de groep. Er lag te veel nadruk op het ‘amateur’ in de naam.

Herman Flaton was ook degene die in die beginjaren de groep heeft geregisseerd. In de speellijst prijkt zijn naam vanaf 1948 tot en met 1974 bijna onafgebroken. Andere regisseurs waren onder andere Paul van Gorcum en Gregg Palmer. Tegenwoordig wisselt de regie. Ruud Klootwijk regisseert de groep vaak, onder andere bij deze voorstelling.

Het Forum Theater in de Herenstraat was in de beginjaren het onderkomen voor de voorstellingen. Ook de Dalton Scholengemeenschap werd gebruikt voor voorstellingen. In 1982 werd de ruimte in de Lusthofstraat betrokken. In 2005 moest de groep verhuizen en nam men het huidige onderkomen aan het Burgemeester Feithplein in Voorburg in gebruik. Dat werd het AMCO-theater, een duidelijke verwijzing naar de oude groepsnaam. Daar zit de groep nu nog steeds, het theater is recentelijk verbouwd en heeft onder andere prachtige nieuwe stoelen gekregen die ik al heb uitgeprobeerd. Ze zitten prima.

Er worden drie tot vier producties per jaar gespeeld. De groep telt 28 leden, waarvan de jongste 20 is en de oudste (Paul Abbing) 85. De man-vrouwverdeling is fiftyfifty, dat is bij andere groepen wel anders. De verdeling over leeftijdsgroep is aardig gelijkmatig. Ik spreek vanavond met voorzitter Raymond Roodbol die op zijn twaalfde al techniek deed bij een voorstelling en op zijn achttiende lid is geworden. Paul Abbing is overigens de broer van jubilaris Charles Abbing en is zelf ook al 56 jaar lid van de vereniging. Hij heeft regelmatig de groep geregisseerd. En hij doet in de komende voorstellingsperiode mee aan alle voorstellingen van ‘Ja zuster, nee zuster’ in het ensemble.

Op projectbasis worden ook jeugdvoorstellingen gemaakt. In 2006 was de eerste ´Hilletje Jans´ en in 2015 de laatste ´Buutvrij´. Het is de bedoeling dat er weer jeugdvoorstellingen worden gespeeld.

Charles Abbing

De toen zeventienjarige Charles Abbing werd in 1953 aspirant lid van de Vereniging en mocht in 1954 lid worden. Een eenvoudig rekensommetje leert dat hij inderdaad al 63 jaar lid is van de vereniging, maar het zestigjarig jubileum wordt nu gevierd.

De 81 jarige jubilaris heeft in zijn carrière ruim 100 rollen gespeeld en weet zijn eerste tekst nog: “Taxi, hier besteld”. Dat was in ‘Een baby van 1000 weken’, een stuk van Hans Hesna. Ik stel hem ook een vraag op welke rol hij het meest trots is, maar met ruim 100 rollen achter de rug weet hij dat niet goed te benoemen. ‘Met blote voeten in het park’ vond hij een hoogtepunt, maar ook zijn veertigjarig jubileum was prachtig. Dat was ‘De vrek’ onder regie van George van Woerden. In dat stuk heeft hij vier verschillende rollen gespeeld. Hij heeft altijd gespeeld en één maal geregisseerd, dat was bij ´Pinokkio´ in 1985. Hij is nog steeds actief in de vereniging en speelt regelmatig een rol, dan wordt er wel rekening gehouden met zijn leeftijd en de hoeveelheid tekst.

De repetitieavond

Charles speelt in dit jubileumstuk de rol van opa. Het is zijn stukkeuze geweest. In ‘Ja zuster, nee zuster’ kan de hele groep meedoen. Naast de bekende rollen is er ook het ensemble waar de rest van de groep een rol in heeft. Tijdens de verbouwing heeft de groep meer ruimtes gekregen voor repetities, maar die ruimtes kunnen ook bij het speelvlak worden getrokken en dat is nu gedaan. Daarmee is ruimte gemaakt voor een straat en een huiskamer naast elkaar.

Iedereen is vanavond aanwezig en repeteert, daarmee de spelvloer behoorlijk vol makend. Maar er wordt mij verteld dat bij elke voorstelling een groep van acht mensen in het ensemble zit. Het is een doorloop vanavond en daar mag van regisseur Ruud Klootwijk best wat vaart in zitten, meer vaart dan nodig is. De techniek wordt ook uitgetest en dat gaat af en toe wat mis. De versterkers overstemmen de zangers wat niet helemaal de bedoeling is. Ruud loopt heen en weer tijdens de repetitie en dirigeert om de zang goed te houden. De doorloop gaat behoorlijk goed, af en toe hoor ik de souffleur maar niet veel. Ik amuseer me wel en moet me bedwingen om niet mee te gaan zingen met de overbekende liedjes. Vanaf 12 mei wordt er negen keer gespeeld in het AMCO-Theater. In de pauze neem ik afscheid en wens ze toitoitoi, maar het gaat wel goed komen met die voorstellingen.

Dit artikel is gepubliceerd in Haghespel, jrg. 12, nr. 3, april/mei 2017. De foto’s, bewogen en wel, heb ik zelf gemaakt en staan in mijn Flickr photostream.

Over veranderingen

Geplaatst op 9 mei 2017 door admin

Veranderingen

Ik had afgelopen vrijdag een afspraak met Pedro die weer trainingen gaat geven, maar op een andere locatie, namelijk Skyhealth in het centrum van Den Haag. Een locatie waar trainers met hun klanten terecht kunnen voor trainingen. Het is nieuw, net ingericht en ziet er mooi uit. Ik heb mijn besluit genomen en ga vanaf komende vrijdag weer trainen met Pedro. Ik hoef er geen abonnement te betalen, alleen mijn trainingen met Pedro, dus ik kan het combineren met mijn lidmaatschap van Health City. Op zondag en dinsdag blijf ik daarheen gaan en kan ik mooi ook het zwembad en de sauna gebruiken. Ik heb er zin in, ik heb zijn trainingen namelijk best wel gemist.

Sport

Ik zit nog met de naweeën van mijn kuitblessure die eigenlijk zo goed als genezen is naar mijn gevoel, maar nog wat doorzeurt. Ik durf er nog niet zo goed mee te sporten en spring dus noodgedwongen maar in het zwembad. Zwemmen gaat goed.

Gewicht

Ik had me niet gewogen vanaf 14 april, omdat ik eigenlijk alleen de weegschaal in de sportschool gebruik. Dat is natuurlijk een beetje struisvogelpolitiek, ik ben dus dit weekend op mijn eigen weegschaal gaan staan. Dat viel me best mee na bijna een maand nauwelijks bewegen en meer eten dan nodig is: 80,8 kg. Het mag wel omlaag.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Genres die ik niet lees: #50books vraag 17

Geplaatst op 7 mei 2017 door admin

Beantwoorden

Mijn goede voornemen voor #50books loopt niet zo goed. Begin van het jaar had ik aangegeven dat ik wilde proberen uiterlijk maandag een stukje te schrijven, maar nu is het dus zondag, Martha heeft al een stukje met een nieuwe vraag geproduceerd en ik moet nog schrijven. En dat terwijl ik afgelopen maandag wel al een concept klaarzette.

Vraag 18: Welk genre is niet aan jou besteed?

Niet leuk

Het is een genre dat ik wel leuk vind, namelijk memoires en biografieën, maar op één specifiek gebied helemaal niet. En dat zijn die over sportmensen. Ik vind het namelijk totaal niet interessant en zeker niet als het over voetbal gaat. Zoek bij Bol.com op Cruijff en je vindt 71 boeken. Over profvoetballer René van der Gijp zijn twee boeken geproduceerd die ik geen van beide wil lezen. Het dieptepunt was wel dat boek dat ik deze week langs zag komen: Gerard den Haan schoppen en slaan, over de slechtste voetballer van Nederland. Iemand schrijft een boek over een slechte voetballer en daar zijn mensen in geïnteresseerd. Ik kan er niet bij. Maar ja, het gaat over voetbal en dat kan ik ook nooit vinden op mijn tv.

Andere sporten

Zullen we het dan ook hebben over dat boek waar ik me ook hevig over verbaasde toen het uitkwam? Dat was de biografie van Thomas Dekker, Mijn gevecht. Wielrennen kijk ik niet meer sinds Joop Zoetemelk op doping werd betrapt, vandaar misschien mijn verbazing dat een verhaal van een topsporter over drank en drugs zo’n ophef gaf. Dat hij andere wielrenners daarbij ook nog even een schop gaf vond ik wel de limiet. Als je iemand naar beneden wil halen, houd het dan fijn bij je zelf. Maar alle aandacht van de media voor schrijver en wielrenner was buiten proportie.

Maar gelukkig zijn er nog genoeg andere boeken waar ik me mee bezig kan houden die niet over sporters gaan. Ik ga me niet vervelen.

Theater: #WOT deel 18

Geplaatst op 4 mei 2017 door admin

De #WOT voor deze week is er eentje waar ik graag aan mee schrijf. Martha bedacht deze terwijl ze in het theater zat, zeer toepasselijk dus. Het is een plek waar ik ook graag zit, niet alleen om te kijken, maar ook om te spelen. Daarom, voor deze #WOT: de theaters waar ik heb gespeeld in mijn 25-jarige carrière.

Theater ~ 1) Aanstellerij 2) Bioscoop 3) Cabaret 4) Gebouw voor kunst 5) Gebouw voor toneel 6) Komedie 7) Podiumkunst 8) Schouwburg 9) Toneel 10) Toneelgezelschap 11) Toneelkunst 12) Uitgaansgelegenheid.

De Poort

Het eerste theater waar ik 25 jaar geleden in heb gespeeld was De Poort. Een vestzaktheater in het centrum van Den Haag, met plek voor 72 mensen. Ik heb er niet alleen diverse malen gespeeld, maar ook talloze voorstellingen bekeken, want driekwart van de Haagse amateurverenigingen speelden daar. Het theater werd helaas in 2005 gesloten met als gevolg verstrooiing van de groepen over het Haagse.

Ei

Ik heb een tijdje een eigen groep gehad met vrienden, theatergroep Ei. De eerste lokatie waar we speelden was een kerk in het Transvaal-kwartier in Den Haag. De verwarming werkte niet echt, het was begin oktober. Iedereen die reserveerde kreeg de aanwijzing om toch vooral een dik vest mee te nemen of anders een plaid voor over de benen. Het kon er flink koud worden en wij stonden daar op het toneel in zomerkleren, want het was een stuk van Heinrich Böll, Een slok aarde, waarin een aantal mensen op een eiland zaten. Dat eiland was warm volgens het verhaal. Met die groep heb ik ook in een scoutinggebouw gespeeld, we repeteerden daar ook. Ook konden we een tijdje in een zaal in een bejaardentehuis repeteren, maar we moesten daar dan ook spelen. We speelden zelfs nog in een echt theater, namelijk het Randstadtheater, de eigen behuizing van een collega toneelgroep.

Andere theaters

In de periode tussen Ei en Inter Nos heb ik bij twee groepen en in diverse zalen gespeeld. Eén van de leukste theaters was wel de kleine zaal van de Regentes. Deze theaterzaal met een grote en een kleine zaal en een ketelhuis waar ook gespeeld wordt, was in vroegere jaren een zwembad. De sporen daarvan, bijvoorbeeld de kleedhokjes vind je nog overal in het gebouw terug. Theater aan het Spui heeft een zaal 3 aan het Constant Rebecqueplein, dat was vroeger het Zeebelt theater en ook daar heb ik gespeeld. Een mooie grote zaal maar met vreselijke bankjes om op te zitten.

Inter Nos

Tegenwoordig zit ik weer bij de groep waar ik 25 jaar geleden mee ben begonnen: toneelgroep Inter Nos. Inter Nos repeteerde in het wijkcentrum de Kruin en speelde daar ook. Een mooie grote speelvloer, de tribune werd gehuurd en opgebouwd voor de voorstellingen. We hebben daar wat weekenden doorgebracht. De Kruin ging dicht en wij verhuisden naar een ander wijkcentrum waar we bij de Jasmijnvereniging gingen repeteren. De laatste voorstelling is daar gespeeld. Een smallere zaal, wel weer die gehuurde tribune, weer veel speelplezier. Ik ben benieuwd wat de toekomst gaat brengen. De foto is gemaakt door mij en is de Jasmijn bij de laatste voorstelling.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.