Mijn schema liep een beetje door elkaar deze week. Ik was serieus van plan wat meer te gaan sporten en dat lukte niet. Het is mijn laatste week lidmaatschap bij Health City en ik wilde dus eigenlijk nog wat genieten van de wellness en het zwembad. Helaas speelde mijn knie dusdanig op dat ik toch maar naar de dokter ben gegaan. Waarschijnlijk een knieband die iets niet leuk heeft gevonden. Mijn knie is wat dikker, er zit vocht in en ik heb een spuit gekregen met een ontstekingsremmer. Als ik dus wat wil doen, moet ik echt even uitkijken. Maar zwemmen ga ik dit weekend, al is het elke dag. Maandag zeker, want dan neem ik met een enorme plons afscheid van het zwembad. Maandag wordt ook de laatste dag dat ik die weegschaal met bonnetje kan gebruiken, dus dat ga ik maar doen. Kijken of een week uitkijken heeft geholpen.
Mulder sport
Wat deze week ook gaat gebeuren is mijn inschrijving bij Mulder Sport. Er is eigenlijk geen reden om het niet te doen. Ik weet gewoon dat als ik me niet inschrijf er gewoon niets gebeurt. Inschrijven dus. Hartstikke handig zo’n sportschool dicht bij. Tien minuten fietsen, ik kan ’s morgens even gaan. Sporten dus. En afvallen dus. Hoewel de ervaring leert dat het lastiger wordt naarmate ik ouder werd. Aankomen is makkelijker, zal ik maar zeggen.
Wat wordt het dus deze week?
Dit weekend naar Mulder Sport. Maandag op kantoor werken en bij Health City trainen en zwemmen. Dinsdag tot en met donderdag thuiswerken en op één van die dagen ook daar trainen. Het wordt een mooie en hoop ik ook droge week. Vandaag was het niet zo droog.
Ik had een lekke band deze week. Op zondag prijsde ik mezelf nog gelukkig dat ik een pechverzekering heb, maar de monteur waarschuwde me al. Het gaatje zat op een lastige plek, was moeilijk te plakken en het kon zomaar weer misgaan. Hij had helemaal gelijk. Toen ik thuis kwam was het ding weer lek. Dinsdag kon ik hem pas bij de fietsenmaker brengen. Dat is één van de weinige mensen die het ondanks de coronacrisis nog steeds druk heeft en eigenlijk moet je dus een afspraak maken. Ik ben er op de bonnefooi heen gegaan. Hij herkende me nog, want ik was een week daarvoor geweest met mijn beide fietsen en zou die lekke band wel even tussendoor doen.
Bonnefooi = 1) Zonder voorbereiding, 2) op goed geluk, 3) in goed vertrouwen
Bonnefooi
Ik ben best wel van de planning. Mij zie je niet zonder voorbereiding iets doen. Zo’n wandeling van vijf minuten met fiets aan de hand wil ik nog wel riskeren. Maar voor de rest is het voor mij afspraken maken. Zo’n los vakantietripje waarbij je ergens heen gaat en wel ziet waar je uitkomt? Niets voor mij. Ik wil wel weten waar ik me op moet voorbereiden. Nee, ik ben nooit een backpacker geweest. Ten eerste, dat bonnefooi gedoe, alsjeblieft niet en ten tweede ben ik best wel een luxe vakantiebeestje. Na die ene keer, jaren terug dat ik twee dagen in een tentje heb gezeten omdat het regende, wist ik dat kamperen niets voor mij was. Maak dus een afspraak met me, dan weet je zeker dat je me ziet.
Schrijf je mee?
En jij? Ga je overal op de bonnefooi naar toe? Bereid je je voor tot op de laatste letter of werk je gewoon op de bonnefooi? Ik ben er wel benieuwd naar. Schrijf mee en laat een reactie achter onder dit bericht.
#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.
Bert Benson heeft twee series geschreven over de Euro 5. De Euro 5 serie bestaande uit 21 boeken waar ik al eerder over heb geschreven. De tweede serie is de Nieuwe Euro 5, bestaande uit zes boeken. En over die tweede serie wilde ik een apart artikel schrijven. Hou je niet van spoilers? Niet verder lezen dan, want ik denk dat ik echt wel wat uit de inhoud vertel.
De Nieuwe Euro 5: NE-5
Er is een nieuw schip gebouwd, de nieuwe Euro 5 die al snel de NE-5 wordt genoemd. Het schip is in de ruimte gebouwd en bestaat uit een moedergedeelte met vooraan een commandocentrum dat zich kan losmaken van het hoofdschip. Onder aan het hoofdschip hangen twee hangars met elk twee jagers die ook gebruikt kunnen worden voor verkenningsvluchten. Het merkwaardige is dat in de vijf jaar dat de bouw heeft geduurd, zelfs de bemanning het schip nooit heeft gezien. Technisch gezien is dit schip fantastisch en dan komen we bij iets waar ik niets van begrijp, want het schip heeft een atomaire motor en een fotonenmotor. Met de searchers, speciale navigatie-apparatuur, al in de Euro 5 uitgeprobeerd kan het schip zich over duizenden miljarden kilometers verplaatsen. Ik neem het maar zoals het er staat. Want daarmee verplaatsen ze zich inderdaad over een enorme afstand en daar raken ze door sabotage de searchers kwijt. Rings a bell? Ik ging de vergelijking met Star Trek Voyager wel trekken.
Star Trek Voyager en de prime directive
Ik heb alle 170 afleveringen van deze serie, tussen 1995 en 2001 gemaakt, gebinged. Ik blijf het een geweldige serie vinden. De Voyager komt door omstandigheden op een enorme afstand van de aarde terecht. Vanaf dat moment is de koers op aarde gericht, maar dat levert dan 170 afleveringen verwikkelingen op. Daar zie je de basis van de serie, en ook die van de NE-5 boeken. Eén van de leidende principes van Star Trek is de Prime Directive. Dit principe schrijft voor dat bemanningsleden zich niet mogen bemoeien met de natuurlijke ontwikkeling van andere beschavingen. Dat is dus iets waar de bemanning van de Nieuwe Euro 5 nog nooit van heeft gehoord, want wat gebeurt er in Het volk van Arban? Ze komen bij twee onbekende planeten die ze Cleopatra en Arban noemen. Cleopatra is een planeet die vooral groen is. Arban is onherbergzaam en heeft een aantal steden die bevolkt zijn door voertuigen. Wel ontdekken ze mensachtige wezens en komen erachter dat deze wezens waarschijnlijk vergaande automatisering hebben ontwikkeld en er in feite door zijn opgeslokt. De oplossing van De Vos en zijn mannen? Het restant van het volkje in de NE-5 laden en ze naar Cleopatra brengen. Nee, De Vos heeft Star Trek niet gezien.
De verdere avonturen van de NE-5
Ze komen wonderlijk veel planeten tegen met een atmosfeer en zuurstof en komen ook wonderlijk veel vijanden tegen. Ook horen ze Amerikaanse radio-uitzendingen. In het derde boek – Onder vuur – is het een volk van dwergen, de kleine Vega’s, dat de NE-5 aanvalt. Die Vega’s hebben Engels geleerd door de radio-uitzendingen. Het blijkt dat zij weer aangevallen worden door de Dunka’s en dat de NE-5 hier ongewild tussen zat. Die Dunka’s komen terug in het volgende boek, Het teken van Tamo. Het schip heeft aardig wat averij opgelopen in het vorige boek en De Vos wil dat herstellen. Ze komen op een planeet waar ze fabrieken vinden met arbeiders, de Gorli’s. Die worden vastgehouden door de Dunka’s waar we pas in dit boek een beeld van krijgen. Kleine wezens, anderhalve meter, met een bek die op die van een krokodil lijkt en een staart.
Tijdsbepaling
In De vermiste patrouille meldt De Vos hoe lang ze al onderweg zijn: twee jaar, één maand en zes dagen. Die tijdsbepaling is wel een dingetje, want elders (kan even niet terugvinden waar) wordt weer uitgelegd dat op aarde de tijd anders loopt. Maar in de voortdurende zoektocht naar de aarde komen ze de Dunka’s weer tegen. Ze komen op een planeet waar een soort Middeleeuwse samenleving is en waar die Dunka’s weer Gorps worden genoemd. Twee bemanningsleden raken verdwaald op de planeet, terwijl ze proberen uit handen van de planeetbewoners te blijven. Want die proberen de mannen te pakken voor de Gorps. De Vos probeert zijn mannen terug te vinden en wordt daarbij geholpen door pijlvormige schepen, de demonen. Het is weer een aaneenschakeling van gevechten in dit boek.
Het laatste boek
Terug naar Aarde? is het laatste boek uit de serie. Het vraagteken is denk ik in de titel gezet om het spannend te maken, want had iemand eraan getwijfeld? De NE-5 wordt nog steeds achtervolgd door de Dunka’s, maar nu neemt het volk van de pijlschepen contact met het schip op en verplaatst het hele schip door de ruimte naar hun planeet Argonda. De bewoners van deze planeet lijken weer op mensen, maar zijn volledig kaal, ook de vrouwen. Deze mensen vinden dat de vijanden van hun vijanden, vrienden zijn en willen de NE-5 helpen terug naar aarde te komen. En dat gebeurt door verplaatsingen. Dat ze bij de aarde aankomen is eigenlijk een beetje een anti-climax. Ze komen op 8 juni 2025 aan bij de planeet Pluto.
Karakters en hun omgeving
De bemanning wordt uitgebreid, van twaalf naar wel veertien man. De Star Trek schepen zijn drukker bevolkt. Overigens is één van de twee een oude bekende: Barbara Bright, een dame die in de eerste serie ook al een paar keer voorkwam en een kei in ruimtenavigatie is. En nummer veertien blijkt een ruimtewezen te zijn. Krijgen we nou wat te horen van de persoonlijke omstandigheden van de karakters? Nou, niet veel eigenlijk. Peter de Vos heeft een verloofde die ergens in de eerste serie wordt genoemd, maar het arme kind heeft geen naam. Hans Weiss heeft een vrouw en twee dochters. Prosper is weduwnaar, Marc heeft een vrouw en zoon die in één van de boeken uit de eerste serie (Stralen uit het verleden) voorkomen. En voor de rest, zijn het eigenlijk bordkartonnen figuren. Wonderlijk te verklaren dus waarom het zo leuk is, maar deze tweede serie was ook uitermate amusant, zelfs in een vergelijking met Star Trek Voyager. En die vergelijking ga ik nogmaals trekken: een schip dat in de ruimte kan, waarmee je onnoemelijk ver kan reizen. Met een bemanning van dertien mensen. En zoveel eten dat je jarenlang uitgebreid kan koken. Aan de praktische invulling kan je een beetje twijfelen.
De serie bestaat uit de volgende boeken: De rampplaneet (1987); Het volk van Arban (1988); Onder vuur (1989); Het teken van Tamo (1989), De vermiste patrouille (1990?); Terug naar Aarde? (1991).
Ik keek het vanavond even na, want ik had een getal in mijn hoofd dat rond de 180 lag. Maar het viel nog mee, of tegen, hoe je het maar wilt noemen. Het zijn dus 146 dagen dat ik aan het bloggen ben. Elke dag geblogd en ik had nooit gedacht dat ik het zo lang zou volhouden.
Het helpt wel, thuiswerken
Vaanf half maart werk ik thuis en het scheelt uren per week die ik in mijn blog steek. Mijn reistijd is 0,0 en ik schuif van de ene naar de andere laptop en kan zo gaan schrijven. En het werkt ook tegen me. Schrijfopdracht: beschrijf je belevenissen van elke dag, want natuurlijk beleef je iets spannends elke dag… Dat bedoel ik dus. Hoezo spannende dingen? Soms zijn het dus niet de meest inspirerende blogs. Andere blogs blijf ik leuk vinden. Joehoe! Brief aan de koning! En afgelopen week had ik doorlopend weinig inspiratie en dan kom ik dus aan blogs die ik misschien in normale tijden niet had gepubliceerd.
Wat als er nou geen corona was geweest?
Dan had ik dus elke dag op de fiets gezeten, was ik ook nog gewoon in de sportschool geweest, had ik een sociaal leven gehad en was het dus niet gelukt. Die #WOT die ik nu elke week schrijf? Had ik echt niet overgenomen! In normale tijden had ik moeite die elke week in te vullen. En had ik dus mooi nu niet met mijn laptop op schoot gezeten. Mijn rug vertelt me trouwens dat het ergonomisch eigenlijk niet verantwoord is.
Ga zo door
Gisteren heb ik blog nummer 328 gepubliceerd op mijn andere blog. Dit wordt nummer 532 op dit blog. Ik heb ergens in januari in mijn agenda een aantekening staan dat dan blog nummer 1000 wordt gepubliceerd. Ja, en dat na zeventien jaar bloggen. Waar ik misschien een beetje meer mijn best voor moet doen, zijn de illustraties bij mijn stukken. Ik ben daar lui in, meestal zoek ik iets op Pixabay. Het zou natuurlijk beter zijn als ik zelf voor foto’s zorgde, maar mijn artisticiteit en grote liefde ligt meer in lettertjes dan in beeld. Foto’s vind ik leuk, maar blijkbaar niet leuk genoeg. En wat het ook brengt, en dat lees ik ook bij Elja en Raymond, die beiden een periode elke dag hebben geblogd: meer interactie. Het is leuk en je krijgt discussies. Ik slaag erin woorden voor de #WOT te verzinnen waar mensen wat mee kunnen. En mensen, het blijft leuk, dat bloggen. Het is gewoon de beste hobby die je maar kan hebben in coronatijd.
Dag nummer vier van een korte vakantie. En blijkbaar had ik behoefte aan niets doen, want ik heb bijzonder weinig gedaan. Als ik mijn berichten van de afgelopen dagen terug lees, zie ik veel over weinig. Nou hielp gisteren die lekke band niet. Ik was van plan van Kijkduin naar Scheveningen te fietsen, daar wat te drinken en dan weer naar huis te gaan, maar dat kon ik mooi vergeten. Bij Kijkduin liep die missie al lek. Vandaag kwam eerst mijn werkster en dan raak ik eigenlijk automatisch aan de schoonmaak, want ze heeft altijd wel wat te melden, wat ik moet doen. Vandaag heb ik mijn bed leeggehaald, meteen gewassen en vanavond weer op mijn bed gegooid. En daarmee was mijn werkzaamheid eigenlijk afgelopen. Ik heb vandaag gelezen, heel veel jeugdnostalgie, aangezien ik Sue Barton uit de boekenkast had gehaald. De Nederlandse edities bleken niet op Goodreads te staan, dus dat heb ik gedaan. Vroeger deed ik al niet lang over die boekjes, nu helemaal niet. Ik heb er drie gelezen vandaag.
Twee delen van de serie zijn niet in mijn bezit, namelijk deel 3, Sue Barton, wijkverpleegster en deel 6, Sue Barton en haar gezin. Ik heb er nog twee liggen, die gaan er morgenavond doorheen, want morgen is mijn vakantie weer om en mag ik weer aan het werk. Morgen ga ik er ook over nadenken, of ik ooit nog actief word. Ook ga ik er over nadenken of ik met mijn pijnlijke knie – al ruim een week – naar de dokter ga. Het is een beetje vervelend aan het worden.
Het regende vanochtend, en dat deed me al vrezen voor mijn dagbesteding, want ik wilde eigenlijk gaan fietsen. Ik had een wild plan om naar Hoek van Holland te fietsen, een afstand van 16 km. Voor iemand die gewend is dagelijks 26 km te fietsen, moet dat te doen zijn. Maar dankzij wat dreigende wolken besloot ik het plan te veranderen en naar Kijkduin te fietsen en daarvandaan door de duinen, naar Scheveningen. Toerist in eigen stad. Zo gezegd, zo gedaan, lekker weertje, voor de zekerheid een jasje mee, flesje water, E-reader, zonnebril. Naar Kijkduin. Daar fietste ik de duinen in. Onderweg stopte ik bij een gedicht dat op een muur was geplaatst.
terugkeer naar het Stille Strand bijzaken verwaaien
zee golft door in duinen branding ruist in de kruinen
hier is ruimte om lief te hebben
Bewijst maar weer dat je kunst overal kunt vinden. Het gedicht bracht me trouwens geen geluk. Ik stapte weer op mijn fiets en tien meter verder stapte ik weer af, want het hobbelde wel heel erg. Mijn achterband bleek al aardig leeg te zijn. Ik ben maar terug gereden naar Kijkduin, dat was dichterbij dan Scheveningen. En daar heb ik gebruik gemaakt van de pechverzekering die ik bij mijn elektrische fiets heb. Twintig minuten later was er iemand van de ANWB die met veel moeite het gaatje plakte dat dicht bij het ventiel zat en me aanraadde een nieuwe binnenband te nemen. Hij had gelijk. Voor ik thuis was, liep de band weer leeg. Dat toerist in eigen stad spelen, dat komt nog wel een keer, ditmaal graag met hele band.
Het heeft zijn voor- en nadelen op vrijdag boodschappen te doen. Het nadeel is dat het op vrijdag regelmatig voorkomt dat er dingen op zijn. Die blijven dan op het lijstje staan tot de volgende boodschappenronde. Het voordeel is dat je er niet persé uit hoeft op een bijzonder regenachtige zaterdagmorgen. Vanmiddag valt het allemaal reuze mee, maar vanochtend zijn er een paar stevige buien uit de lucht komen vallen.
Rustige zaterdag
Dat was dan ook de reden dat deze zaterdag gewoon rustig werd. Ik heb gerommeld. Ben lief geweest voor mijn planten, die hadden wat extra zorg nodig. Dode blaadjes weghalen en zo. Sommige planten hebben een andere plek gekregen, misschien dat ze het dan beter gaan doen. Andere planten doen het gewoon goed. Maar ja, zonnetje, overigens ook een enorme wind hier aan de kust en eigenlijk moet je er dan uit. Ik heb er korte metten mee gemaakt. Ik heb vakantie, ik hoef niks. De rest van de zaterdag kan ik dus rustig vullen met het maken van foto’s voor een blog. Alle boeken van de Nieuwe Euro 5 serie heb ik nu gescand met fotoscan. Het blog volgt nog, daar had ik vandaag geen zin in. Ik heb ze ook ingevoerd in Librarything, ik ben tenslotte bibliotheeknerd.
Het menu van vanavond
Ik ben het al vanaf maandag van plan, maar het lukte elke keer niet. Het wordt vanavond gegrilde bloemkool met pasta. Een heerlijk recept waar ik zelf nog tomaatjes bij gooi. Met de chili flakes moet je een beetje oppassen, want dat kan behoorlijk gepeperd uitvallen. Maar ja, je moet er wel een beetje tijd voor nemen qua voorbereidingstijd en oventijd. Lekker eten dus vanavond. En verder? Vakantie. Ik zie wel.
Het was vanmorgen een mooi weegbonnetje, ik woog namelijk 1,2 kg minder dan vorige week. Toch het resultaat van een beetje opletten en wat minder snoepen. Blijft een zwak punt. De oplossing is duidelijk, gewoon niets in huis halen. Pedro was enthousiast, die vond dat er over twee weken wel twee kilo af kon zijn. Volgende week is hij er niet, de week daarop wel. Hmmm, 2 kg, daar moet ik even over nadenken.
Zwembad filosofie
Zolang het er nog is, kan ik een uitstekende filosofie opzetten in dat zwembad. En vandaag had ik geluk, want het moment dat ik het zwembad inging, besloot degene in de middelste baan eruit te gaan. In mijn eentje in de baan! Het eerste baantje lag ik heerlijk op mijn rug na te denken over die 1,2 kg verschil. Na het derde baantje ging weer iemand uit het zwembad, toen waren we nog met zijn tweeën. Ik mijmerde verder over ruim twee kilo in twee weken. Theoretisch is het gewoon mogelijk. Letten op wat ik eet, lekker sporten, al was het maar door gebruik te maken van de laatste week van mijn lidmaatschap van Health City en veel te zwemmen. Rond baantje acht zat ik te twijfelen hoeveel ik nou had gezwommen, maar kijkend naar de klok kwam ik op acht baantjes uit. Baantje twaalf: mijn buurvrouw gaat het zwembad uit. Ik lig in mijn eentje in het zwembad! Joepie! Verder filosoferen. Wat ga ik er voor doen? Ja, dingen met heel veel calorieën laten staan, dat is makkelijk. Helaas zijn dat vaak ook de lekkere dingen zoals wijntjes en biertjes en zo. Dat moet dan maar. Spa is ook lekker, zeker met iets met siroop erin. Mijn waterconsumptie weer opvoeren. Het weer is er wel naar, en naar mijn idee heeft het me altijd geholpen met afvallen.
Rond baantje 24 heb ik pech, want ik krijg weer gezelschap. Rond baantje 25 denk ik: de helft. Het streven is vijftig baantjes vandaag. Okee, water dus. En wat nog meer? Ja, en daar wordt het even lastig, want als je al zo lang bezig bent als ik, weet je wat je wel en niet kan eten. Deze week at ik alles wat ik wel kan eten en weinig wat ik niet kan eten. Bewegen dan? Ja, ook dat. Rond baantje 28 krijg ik gezelschap in mijn baan. Terwijl de eerste nog leeg is. Nou heb ik deze zwemster meer gezien, daar heb ik geen last van. Doorzwemmen dus. Ik merk dat ik wat moe begin te worden, misschien wordt het wat minder dan vijftig. Baantje veertig, op mijn rug, lekker langzaam, gewoon dobberen. Het is genoeg voor vandaag. Ik ga douchen, aankleden en naar huis. En ik ga mijn best doen komende twee weken. Twee kilo? Moet lukken.
Samen met het Oranjefonds vroeg het Genootschap Onze Taal zich af: hoe noem je de band tussen mensen die niet echt kennissen zijn van elkaar, maar wel naar elkaar omkijken? Dankzij alle volgers van de beide instanties is er een passende term gevonden, namelijk warmhartigheid. En een nieuw woord kan ik natuurlijk niet laten liggen.
“Wanneer twee onbekenden naar elkaar omkijken, ontstaat er een voelbare band. Bijvoorbeeld wanneer je boodschappen te zwaar zijn en iemand aanbiedt om te helpen met tillen. Of wanneer iemand jou onverwacht een helpende hand toesteekt. Zeker in de huidige tijd is deze band heel aanwezig.” (Oranjefonds) Het is een mooi woord, maar ik begrijp niet goed waarom het in de omschrijving om twee onbekenden gaat. Doorlezend bij deze actie zie ik dat het bijvoorbeeld ook gaat om een pan soep naar iemand brengen. Doe je dat bij een wildvreemde? Het lijkt me dus dat je al iets als band moet hebben, buren bijvoorbeeld. En dan zie ik het wel in mijn omgeving. Ik meld bijvoorbeeld altijd bij mijn buren als ik op vakantie ben en krijg dan later te horen dat de buurman elke dag heeft gecheckt of alles goed is. Buurman – jawel, die van 80 – loopt rustig de buurvrouw te helpen met haar tuin. Het is omkijken naar elkaar, sociaal zijn, in een samenleving… samenleven.
Schrijf je mee?
Ken je het uit je omgeving? Had je liever een ander woord gezien? Het Oranjefonds laat ook een aantal voorbeelden zien van woorden die de eindstreep niet hebben gehaald. Laat me horen wat je ervan vindt en laat je reactie achter.
#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.
Ik heb het vandaag maar eens over blogplannen en niet blogplanning. Blogplanning is niet mijn ding, daar kan ik kort over zijn. Of lang natuurlijk, want ik heb er al een paar keer over geschreven. Vandaag zat ik met een aantal ideeën in mijn hoofd, maar die gingen niet door. Want ik wilde over boeken bloggen en die heb ik niet uit.
Boeken
Ik ben bezig met Rutger Bregman, De meeste mensen deugen, een prachtig boek dat ook dik is, het telt ruim 500 pagina’s en ik ben op pagina 127. Het komt dus nog, dat verslag. Ik ga er geen recensie van maken, want die zijn er al genoeg. Impressies maak ik ervan, dat scheelt in aantekeningen maken, waar ik vervolgens de helft niet van gebruik. Dan de Euro 5 boeken. Ik heb al eerder iets geschreven over de boeken, maar nu ben ik bezig met de tweede serie, de Nieuwe Euro 5. Zes boeken die hoop ik een afgerond verhaal vormen, want ik moet de laatste nog lezen.
Toneel
Haghespel bestaat niet meer en dat betekent qua schrijven een hoop rust, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zeker in coronatijden kan het reuze interessant zijn om te zien hoe groepen het oplossen. Een amateurgroep in Den Haag wil hun voorstelling gaan livestreamen en dat kan een interessante ontwikkeling zijn. Maar zij spelen het eerste weekend van september, dus ook dat duurt wel even. Ik wil verder ook wel in de gaten houden wat de groepen gaan doen.
De #WOT
#WOT betekent Write on Thursday. Verzin een woord en schrijf erover. Jaren heb ik er aan meegedaan. In april heb ik in een opwelling deze wekelijkse uitdaging op me genomen en tot nu toe lukt het elke week weer om een woord te verzinnen. Deze week is mijn record. De #WOT van morgen was klaar op zondag. Die voorraad is nog altijd een droom van me, maar dat zal wel een droom blijven.
Minibiebs
Aan de ene kant vind ik het ontzettend leuk zo’n minibieb te laten zien, aan de andere kant ben ik bang dat ik mensen ga vervelen als er elke week zo’n bieb op mijn blog verschijnt. Want hee, hoeveel verschillen ze nou? Af en toe behoorlijk in het uiterlijk, maar de collectievorming in al die biebjes is volstrekt willekeurig. Wat vinden jullie?
Blogplannen
En dat waren een paar van mijn blogplannen. Daar kan wat af gaan, maar er kan ook nog wel wat bijkomen. Maar dat zie ik wel. Met het dagelijks bloggen ga ik voorlopig door, het lukt me nog steeds en ik blijf het leuk vinden.
