Planning is niet mijn ding. Niet voor blogs, maar ook niet voor mijn weekmenu. Terwijl het leven toch een stuk makkelijker zou worden als ik van tevoren besloot wat ik ga eten, want dan kan ik er met de boodschappen rekening mee houden. Wat doe ik nu? Een paar dingen noteren die ik altijd wel ergens voor gebruik, zoals champignons, courgette, en peentjes. Die dingen zitten standaard in mijn voorraad. Verder heb ik vage ideeën in mijn hoofd en koop daar groente en vlees bij. Het probleem daarbij? Dat ik soms dingen in mijn voorraad heb, waarvan ik me afvraag waarom ik ze ook al weer gekocht heb. Kokosmelk? Waarom?
Weekmenu
Soms hou ik het bij dat weekmenu, in een notitieboekje, essentieel daarbij is dat je het blijft bijhouden. Niet dus. In het notitieboekje dat naast mij ligt heb ik een weekmenu genoteerd ergens in oktober 2019, begin maart 2020 en eind april. Verder niet. Zou wel anders kunnen. Het bekende probleem tegenwoordig, je hebt zo’n leuk recept, maar oh help, waar zit het ook alweer? Ik heb recepten in Pocket opgeslagen, ik zit bij het Foodfirstnetwork waar je recepten als favorieten kunt opslagen. Natuurlijk heb ik ook nog een verzameling kookboeken waar ik ook favorieten in heb. En dan vergeet ik bijna dat Word document waarin ook recepten staan. Vanmiddag zag ik het bij een vriendin anders. Die heeft namelijk in de taken van haar Google account haar hele weekmenu opgeslagen, samen met de recepten die ze wil gebruiken. Zij gebruikt ook Pocket maar heeft gemakshalve de tekst van de recepten in de taak gekopieerd. Zou dat wat zijn? Zou dat werken voor mij?
Het menu van deze week
De Allerhande gelezen. Recept tegengekomen van een pastasalade met groene asperges. En ik heb groene asperges in huis. Voor een ander recept gekocht, maar voor welk recept ook alweer? Zucht. Vanavond een weekmenu samenstellen met alles wat ik in huis heb.
Het is zo’n zaterdag. Ik heb eigenlijk niet zo veel zin in wat dan ook. Er ligt een papieren Volkskrant op me te wachten. Ik heb de boodschappen opgeruimd die vanochtend zijn gebracht. Ik heb mijn regenjas en regenbroeken opgeruimd die ik gisteren met waterafstotend spul heb gewassen. Nu maar hopen dat ze echt weer waterafstotend zijn geworden. Vervolgens zat ik vaag te denken dat ik vanochtend een blog moest schrijven omdat ik vanmiddag naar vrienden ga. Dat was dus anderhalf uur geleden. Er moet nog een stukje bloginspiratie groeien
Bloginspiratie
Als ik niet meteen een onderwerp weet, lees ik de blogs in mijn Feedly om inspiratie op te doen. Lukt het daar niet dan ga ik naar Pocket, daar heb ik onder de tag inspiratie verschillende blogs opgeslagen. Daar ben ik vervolgens verdwaald. Blogs over bloggen, over iedere dag bloggen, kijk bijvoorbeeld naar deze van Elja, over blogstress. Nou vind ik sowieso dat zij goed kan schrijven, en ja, ik zie de tikfouten in haar blogs. Whatever, het zijn haar blogs. Maar die blogstress, ja, daar zit ik ook wel een beetje mee, maar dan meer in de zin van onderwerpen. Want elke dag bloggen is nog steeds leuk, zeker nu ik al ruim twee maanden bezig ben, maar het is af en toe wel lastig een onderwerp te kiezen. Een voorraad heb ik niet. Wel een aantal concepten waar ik misschien een keer wat mee moet doen. Maar dan kijk ik er naar en denk ik, welke dan? De bovenste ben ik nu mee bezig, Nummer 500 komt pas over een paar blogs aan de beurt. Toneel in 2020: ik ga nergens heen! Oorlog en vrede deel 3 betekent dat ik deel 3 eerst moet gaan lezen, hij ligt er al vanaf vorig jaar. Oh, en #MKA2019 (Maand van de klassieker) is niet doorgegaan. Die routebeschrijving kan ik nog wat mee doen en that’s it.
Andere inspiratie
Heb ik een blogdip? Ja, zou kunnen, daar is ook bloginspiratie voor. En dit is een oudje van Laura, maar het gaat nog steeds op. Zij zoekt haar inspiratie op Bloglovin, waar je mij niet zult vinden, maar ik moest er wel om lachen. Nog eentje die kan verdwalen in blogs. Maar blijkbaar is ze gestopt met bloggen, want er is geen aanvulling sinds 2016. Jammer. Blogschoonmaak! Ja, ook een goed idee. Hier heb je Reviews & Roses, die bezig is met schoonmaak van haar blog. Nee, ik heb geen tonnen aan concepten. Ik ben zelf ook bezig geweest met schoonmaak van mijn blog, waarbij ik wel zie dat het vier jaar geleden is geweest. Misschien moet ik weer eens grondig kijken.
Even lachen?
Ja, mag ook. Ik ben niet de enige die vele keren na #blogpraat meteen aan het bloggen sloeg. Martha deed dat ook, met dit humoristische blog over taalfouten. Ik krijg meteen de neiging dit stukje grondig na te kijken. Want eerlijk is eerlijk, ik ben best wel een taalnerd, maar slaag er nog regelmatig in iets te publiceren en pas een week later te zien dat er een knoeperd van een fout instaat. Zo gaat het vaak bij mij. Ik zit te kniezen over gebrek aan inspiratie, begin te tikken met een vaag idee en een uur later heb ik een blog. Op naar de 500, na deze nog 4.
Het zou zo makkelijk moeten zijn. Door het thuiswerken ben ik elke dag thuis en zou het dus makkelijk kunnen. Die uitdaging dus. Na een aantal mislukte pogingen ga ik het weer doen. Geen gezeur, het is vandaag 5 juni, ik begin vanaf morgen met de plank en over een maand moet die 2 minuten zijn. Ik wil er een gewoonte van maken.
Gewoontes onthouden
Ergens had ik het opgeschreven, een paar weken geleden. Ook zo iets, elke dag een plank doen en elke dag een wall sit. Geen één keer gedaan. Helaas pindakaas. Dus ik moet iets verzinnen waardoor ik die plank ga onthouden. Misschien gewoon weer de strategie van mijn yogamat in de weg leggen, zodat ik eraan denk. Die wall sit wordt wat ingewikkelder, ik ben erachter gekomen dat ik bar weinig vrije muren heb. Maar eerst die plank.
Obsessietje, die plank?
Een beetje wel. Ik heb één keer een plank gehaald van twee minuten. Daarna diverse pogingen gedaan tot nogmaals twee minuten, en dat is dus nooit gelukt. Wel een keer een uitdaging voor twee dagen gedaan, elk uur een plank. Dat lukte wel. Er is geen reden waarom die plank van twee minuten niet zou lukken.
En waarom ga je die plank vandaag niet doen?
Heb medelijden. Ik ben vanochtend door een stortbui naar De Lier gefietst, waar ik met Pedro heb gesport. Omdat hij het heel dapper vond dat ik met stortbui en al toch kwam, mocht ik zelf kiezen wat ik wilde doen. Vorige week waren we bezig geweest met deadlifts en dat wilde ik weer. Zwaar maar lekker vind ik dat. Technisch best wel lastig, zeker als het zwaarder wordt. En ik heb vandaag tot mijn grote tevredenheid 55 kg gehaald. Oefening baart kunst, maar ook spierpijn. Mijn benen doen pijn, mijn rug vindt het ook niet helemaal lekker. Even uitrusten. Morgen verder.
Het scheelde maar weinig of ik had deze week een boek dwars door de kamer geslingerd. Na het eerste boek van Andy McDermott wilde ik dolgraag het eerste deel lezen, The Hunt for Atlantis, maar de Engelse editie was uitgeleend en verder alleen maar in Nederlandse vertaling aanwezig, De jacht op Atlantis. Dat mag geen probleem heten in een fatsoenlijke vertaling, tot ik het volgende tegenkwam:
‘Kloothommel!’ snauwde ze en ze mepte met haar vuist tegen de wand van het wc-hokje. ‘Doctor Wilde?’ zei een bekende stem vanuit het hokje ernaast. Professor Rothschild. Fuck! ‘Eh… nee, Engels niet spreken!’ snaterde Nina.
Snaterde. Ze snaterde. Een eend snatert, een gans snatert, een peuter snatert, maar een vrouw die net een groot projectvoorstel afgewezen heeft gezien, snatert niet.
Het #WOT woord van deze week is:
Snateren = 1) eendengeluid, 2) gakken, 3) geluid van een gans, 4) kakelen, 5) klabetteren, 6) geluid van een kalkoen, 7) klappen, 8) kletsen.
Dan komt daarbij dat ik een halve bladzijde verder een man tegenkom die volgens de beschrijving niet langer dan één meter zestig is en dan denk ik, klopt dat wel? Amerikaans boek, rekent in voeten, een man is in de regel toch een stukje langer dan 1.60. En zo zijn er wel meer dingen in dit boek, dat op deze manier niet fijn weg leest. Ik ben nog aan het twijfelen of ik doorlees, of wacht tot de Engelse editie weer beschikbaar is. Dat snateren zit me hoog. Nee meneer de vertaler, dat doet een vrouw niet.
Schrijf je mee?
Wat vind jij ervan? Praat je of snater je? Of heb je heel andere associaties met dit woord. Schrijf mee en laat een reactie achter bij dit bericht.
Update 1 juli 2020
De oorspronkelijke Engelstalige editie zegt: Nina gabbled. Mijn dikke Van Dale zegt bij gabble, kakelen, snateren, kwebbelen, kletsen. Dat lezend denk ik dat Andy McDermott een ander woord had moeten kiezen.
#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.
Dineke geeuwde. ‘Nee Dineke, je hebt niet de aandacht erbij. Zorg ervoor dat je aandacht op je innerlijk gericht is. Nu denk je aan andere dingen, daarom geeuw je.’ De stem van de mindfulness instructrice was wat nasaal, en Dineke kon er niet tegen. Ze kon ook niet tegen deze mindful sessies, maar helaas waren ze verplicht. Haar baas had bedacht dat in deze coronatijd ze wel wat extra aandacht voor het innerlijk verdienden. Het enige wat ze op het ogenblik deed was nadenken of mindful nou met één of twee l-len was. Dat moest ze later maar opzoeken. Nu dacht ze aan het gras dat kriebelde, want ze was natuurlijk vergeten haar yogamat of een badhanddoek mee te nemen zoals de instructrice had gevraagd. Ze keek voorzichtig door een kiertje van haar ogen naar de anderen. Die zaten allemaal keurig op anderhalve meter afstand in meditatiehouding. Haar rug deed pijn, als ze ergens niet tegen kon, was het wel een tijd rechtop zitten. Ze zakte in. Er stond een schaduw naast haar. De instructrice. ‘Dineke, het moet geen martelpartij worden hoor. Als je last van je rug hebt, ga dan liggen. Het gaat echt om je mindfulness. Dus als je het niet erg vindt om in het gras te liggen, doe dat vooral.’
In het gras
Met een zucht zakte Dineke onderuit. Dat was beter. Ze rekte zich even helemaal uit. ‘Handen naast je lichaam, Dineke’, hoorde ze de instructrice zeggen. Zij liep door naar een collega. Dineke deed haar ogen dicht. Ze voelde het gras kriebelen. Het rook fijn, vers gemaaid gras. Het zag even groen voor haar ogen. Ze was moe, het was de afgelopen weken best wel druk geweest en ze had veel werk verzet. Daar kwam bij dat ze heel erg moest wennen aan het thuis werken, en aan het gezelschap. Joris zat voor de quarantaine al vaak bij haar en ze hadden meteen besloten samen te gaan wonen, anders zouden ze elkaar nooit zien. Ze hoorde de instructrice aanwijzingen geven, ergens luisterde ze nog wel. Ze geeuwde weer. Boven haar hoofd vloog een hommel, ze bewoog vaag. Verder wist ze het niet meer. Ze werd pas wakker toen iemand naast haar ging liggen. ‘Wij vormen een huishouden’, hoorde ze Joris zeggen. Ze zag iets blauws naast zich. ‘Het gras is blauw. En hoog!’ Ze klonk verbaasd. Ze was ook verbaasd. Gras? Blauw? ‘Nee, gekkie, het gras is groen, jij bent een beetje blauw, was je zo moe, dat je bij zo’n interessante les mindfulness in slaap bent gevallen?’ Hij glimlachte naar haar. Ze had haar ogen nu helemaal open en zag het nu, dat blauwe was zijn shirt en er zaten strepen op, daarom dacht ze dat het gras was. Ze ging overeind zitten. ‘Gaat het Dineke?’ De instructrice stond voor haar. ‘Ja hoor, sorry, ik ben echt in slaap gevallen’, ze lachte en beet op haar lip. ‘Geeft niet hoor, dat is ook ontspannen. Ik hoop dat je er wat aan hebt.’ De instructrice liep weg. Joris zat grinnikend naast haar. ‘Was jij nieuwsgierig? vroeg ze. ‘Ja, inderdaad. Op mijn werk schijnen ze te denken dat we er gewoon doorheen rollen, dus ik wilde eigenlijk wel weten wat je deed. Het zag er… interessant uit.’ Hij lachte nu ronduit. Ze probeerde op te staan, maar was een beetje duizelig. Joris sprong op en trok haar overeind aan haar handen. Ze duizelde nu helemaal en hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar naar een bankje. ‘Zo, zitten, ik heb water bij me en die kleine eierkoeken die je zo lekker vindt. Picknick!’ Toen ze eenmaal wat had gedronken ging het weer beter. ‘Het is raar, weet je’, zei ze tegen Joris, ‘ik lag daar en alles was groen. Ik deed mijn ogen dicht, groen. En toen dacht ik dat ik mijn ogen open deed en… groen. Nog steeds. Het was alsmaar groen. Tijdens die hele mindfulness. Het gras kriebelde, ik wilde dat woord opzoeken om te kijken hoeveel l-len erin zitten, het was allemaal gewoon groen en het gras groeide ook alsmaar door en werd steeds hoger.’ Joris keek haar peinzend aan en nam een grote hap van zijn eierkoek. ‘En toen zag ik jou en dacht ik echt dat het gras blauw was geworden.’ Hij nam nog een hap. ‘Mindfulness is niets voor jou, hé?’ Ze keek hem een beetje suf aan. ‘Nee, ik geloof het niet, yoga vind ik lekker, maar dit? En dan ook mediteren. Ik kreeg last van mijn rug, daar kon ik alleen maar aan denken. En dat gras dat alsmaar groeide, ik kreeg echt de indruk dat ik helemaal in het gras verdwenen was.’ ‘Open’, zei hij. Ze opende gehoorzaam haar mond en hij duwde de eierkoek erin. ‘Zo, niet groen, en vanavond krijg je geen groene groente, want je hebt teveel groen gehad vandaag.’ Ze giechelde en hij kuste haar op haar voorhoofd en maakte van de gelegenheid gebruik een hap uit haar eierkoek te nemen. Ze duwde hem weg, ‘Nee, blijf er af, die is van mij, neem er zelf maar één!’ Hij hield het lege zakje omhoog. Ze keken er allebei naar en begonnen te lachen. ‘Op het boodschappenlijstje!’ Hij grijnsde, ‘deze? Of wil je groene?’ Ze stond op en liep naar haar fiets, die van Joris stond er naast. Ze keek om. ‘Groene. Gekkie. Gras is groen, eierkoeken niet.’
Wil je nog meer verhalen lezen? Al mijn verhalen hebben de tag Eigen verhalen gekregen.
Het is 2 juni en het is de eerste keer dat ik echt denk, okee, ga ik het vandaag halen? Inspiratieloos, en dan is het al 6 uur en heb ik nog 6 uur deze dag, maar toch. Het komt ook een beetje omdat ik niet echt onderwerpen heb verzameld, geen blogplanning hé. Wel voor de donderdagse #WOT, want daar krijg ik van andere mensen tips voor, maar niet voor het dagelijks bloggen. Soms komt het vanzelf, zoals gisteren, want toen heb ik mijn Pinkster/wellnessdag beschreven. Dat vloeit dan op het scherm, maar daar begin ik ’s ochtends al mee.
Soms komt het niet vanzelf
Zoals vandaag. Dan zit ik inspiratie te zoeken in oude stukken die ik in Pocket heb opgeslagen en kom ik natuurlijk blogs tegen van Elja, aangezien zij superveel over bloggen heeft geschreven. En het hoeft nergens over te gaan, dat weet ik ook wel. Het wonderlijke is ook, dat als ik eenmaal begin te tikken, ik zo een behoorlijk aantal woorden heb, de stand is nu 165. Die twee maanden elke dag bloggen heeft nu 62 blogs opgeleverd, en dat is meer dan er dagen zijn in april en mei, maar hier en daar heb ik dubbel gepubliceerd.
Kom ik toch weer terug bij die beruchte blogplanning, waarvan ik alsmaar zeg dat het niets is voor mij, en het dus ook nauwelijks doe. Ik heb er wel over geschreven, hier en hier. Maar een notitieboek met ideeën heb ik al jaren. En het lijkt me handig als ik er af en toe ook iets inschrijf. Ik heb het dus weer naast me liggen, en dan mogen er af en toe ideeën in komen. Ik heb vrij deze week en ga er dus voor. Die #WOT wil ik morgen schrijven, want daar heb ik een paar mooie woorden voor. Als je erop instelt, kom je overal mooie woorden tegen. En ik heb me geabonneerd op de nieuwsbrief Taalpost van Onze Taal, en dan krijg je af en toe zulke mooie woorden. En verder blijf ik in de flow, zie ook weer dit blog. Kom, zelfs over groeiend gras zou een taalgevoelig mens een boeiend blog kunnen schrijven, en dat brengt me dan meteen weer op een idee voor een plaatje.
Tweede Pinksterdag, de lang verwachte dag dat de terrassen weer open mogen gaan. In een poging de drukte te vermijden heeft de gast maar weer een plekje bij La Nouvel Écluse gereserveerd. Het is een mooie tijd voor wellness.
Ochtend
Op tijd wakker geworden, neemt de gast de fiets naar Kijkduin. Met het schitterende weer dat verwacht wordt is het een idee om op het strand te gaan sporten. Op Kijkduin blijkt het al zo druk te zijn dat het plan wordt omgezet in langs het water wandelen, een tijdje zitten en uitkijken over het water, verder wandelen, kijken hoe koud het water is – koud – en vervolgens terug naar het wellness centrum. Deze Pinksterdag belooft druk te worden.
Lunch
Die lunch wordt nog wat. De gast is wel wat gewend, maar een tas, de huishoudportemonnee en een boodschappenbriefje in je handen geduwd krijgen en naar AH gestuurd worden is weer wat anders. De gast kan wel van het briefje afwijken, dat is weer een voordeel. Lekkere afbakbroodjes, verse rosbief, verse filet, vers sap, jummie! De gast mag gelukkig de rest van de dag ontspannen. Dat kan heel goed met The Secret of Excalibur, uit de bibliotheek meegenomen, en een kopje koffie. Voor de gast assisteert met het ophangen van gewassen lakens, mag er eerst nog een kopje koffie geserveerd worden.
Diner
Daarvoor had nog even een uitgebreide douche gepast, maar ja, als de gast in slaap valt op de bank? Dus er volgt een gezond diner met bonen en rijst en kip en dat bevalt de gast uitstekend. En het bevalt de gast nog meer als ze hoort dat ze de volgende dag uitgebreid kan douchen, zelfs na het verlopen van het arrangement. Dat kan allemaal. De avond kan aanvangen. De gast kan rusten en genieten en ieder ander een fijne Pinksterdag toewensen. Hoe was uw Pinksterdag, lezer?
We mogen weer. Na acht weken gesloten te zijn, mogen de bibliotheken weer open. Voor beperkte dienstverlening weliswaar, maar ze zijn weer open.
Voorraad
Al die tijd had ik tien boeken liggen en gelukkig had de bibliotheek Den Haag besloten tijdelijk de boete stop te zetten, want ze waren binnen gelopen. Nou heb ik weinig gelezen de laatste tijd. Iets te veel corona aan mijn hoofd. Niet alle boeken waren dus gelezen, maar ik heb wel nieuwe voorraad, zeer bewust gekozen.
Andy McDermott
Ik was op zoek naar Madeline Miller bij de Engelstalige boeken, maar vond haar niet. Dat gaat ook voorlopig niet lukken, want hij staat op ‘gereserveerd’. Maar bij de M kwam ik wel een hele reeks Andy McDermott tegen. Een schrijver die ik vaag kende, de achterkanten spraken me wel aan. Avontuur! Geschiedenis! Spannende dingen! Ik ben met The Secret of Excalibur naar huis gegaan. Niet het eerste deel van de serie over Nina Wilde en Eddie Chase, want die stond er niet. The Hunt for Atlantis is uitgeleend, maar ik denk wel dat ik daar achteraan ga. Ik ben op pagina 111 en ik vind het nu al leuk.
Verhalenbundel
Lang geleden had ik op een kaartje titels geschreven van verhalenbundels, want die wilde ik toch meer gaan lezen. Van die vijf titels vond ik er één: De pier stort in en andere verhalen, van Mark Haddon. Ik heb hem meegenomen omdat de eerste bladzijde me al aansprak. Ik ben benieuwd. Tips voor andere verhalenbundels zijn ook welkom.
Stephenie Meyer
Ik heb het Twilight kwartet gelezen, ik heb The Host gelezen, en deze kende ik niet: The Chemist. Meegenomen uit pure nieuwsgierigheid. Ik heb Twilight met veel plezier gelezen, maar dat was niet allemaal even goed. Dus ik ben benieuwd
Stephen King – On Writing
Oh schande, deze staat namelijk al tijden in mijn ‘Currently Reading’ lijst op Goodreads. Dat komt omdat ik hem toen uit de bibliotheek had gehaald, om de één of andere reden hem weer heb terug gebracht voor ik hem uit had en hem nooit heb teruggehaald. Terwijl het me wel fascineerde. Dus ditmaal wil ik hem uitlezen, een tijd terug had ik al een bespreking gelezen van Nanneke van Drunen, en daardoor werd ik weer nieuwsgierig. Deze vakantie wil ik één van de lessen van Stephen King doorvoeren: stop met tv kijken, lees zoveel mogelijk. Ik ben toch door Star Trek Voyager heen. En jij? Ook weer naar de bibliotheek geweest?
Het was eigenlijk niet te vermijden, weinig beweging, te veel snoepen, te veel wijntjes. Ja, er zitten de nodige corona-kilo’s aan. Ik ben van de week op de weegschaal gaan staan, en mijn gewicht was 92,9 kg. Strakke broeken, strakke shirtjes, hardnekkige zwembandjes, ik wist het. Maar waar ik wel een hele tijd over twijfelde, ga ik er wat aan doen? Wie dit blog volgt, weet dat ik er al tijden mee worstel.
Moeilijke corona tijden
Hoe zit dat bij andere mensen? Ik had het er met een vriendin over die ook wil afvallen. En we waren het er beiden over eens. Het moment dat de hele quarantaine over ons werd uitgeroepen hebben we geestelijk alles uit onze handen laten vallen. Wat maakt het nog uit? Dat was op dat moment de gedachte. Het is een uitzonderlijke situatie en ik heb moeite gehad eraan te wennen.
Ik ga er wat aan doen
De eerste stap heb ik al gezet, ik heb het er namelijk met Pedro over gehad. Hij zegt dat ik het zelf moet doen, dat hij me wil steunen, en me helpen met sporten, maar dat het toch 80% ligt aan wat ik eet. Ieder pondje gaat door het mondje. En die voeding ga ik toch maar eens naar kijken. Want, wat hij ook zei, juist omdat ik op het moment zoveel thuis zit, heb ik tijd om kritisch met voeding om te gaan en wat ingewikkelder recepten te maken. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Afblijven van de pizza’s en ander eten bestellen. Wat groente en rijst/pasta/aardappelen is heel makkelijk snel klaar te maken. Maar ik ga niet doorslaan naar het andere uiterste, namelijk uitermate streng voor mezelf worden. Het leven moet nog een beetje leuk blijven en daar hoort af en toe wat lekkers bij.
Blogupdate
Dit is bericht nummer 282, dat maakt het 45ste bericht dit jaar. Vorig jaar had ik in totaal 43 blogs.
Het wordt weer tijd voor een minibieb beschrijving. Deze week moest ik toevallig bij mijn huisarts wezen, aan haar praktijk zit een minibieb vast en ditmaal heb ik eraan gedacht foto’s te maken. Het ding is wit. Niemand heeft eraan gedacht hier iets vrolijks van te maken, hij is gewoon doelmatig wit.
Appelstraat
De minibieb hangt aan de gevel van Appel21. de huisartsenpraktijk die hier gevestigd is. Hier kom ik tegen wat ik nergens tegen kom: Duitse boeken. Andreas Franz, Kaltes Blut staat hier broederlijk naast Stephenie Meyer wiens Twilight hier eenzaam staat, zonder de drie andere delen. Terry Goodkind is populair in deze minibieb, ik zie drie boeken van hem. Kinderboeken zijn ook vertegenwoordigd. Nu pas op de foto zie ik een boek van De Olijke Tweeling van Arja Peters. Ach, dat had ik wel mee willen nemen. Avonturenboeken, Tom Clancy, Frederik Forsyth, schrijvers die ik ken en heel spannend kunnen schrijven. Het is best wel een mooi gevulde bieb. Twee rijen op de bovenste plank en niet alleen boeken, ook dvd’s. Ik zie Sister Act staan, die heb ik zelf al, dus hij blijft mooi staan. Ik laat alles staan, alleen als ik ruil bij me heb, mag ik iets meenemen van mezelf. Het is niet of ik leesvoer te weinig heb.
Tips voor leuke minibiebs in Den Haag zijn welkom. Ik heb meerdere foto’s gemaakt die in mijn Flickr photostream staan. Ik heb ze gemaakt op donderdag 28 mei 2020. Deel 1 van de serie kan je hier vinden. Deel 2 kan je hier vinden. Het derde deel kan je hier vinden.
