Ali Molenaar

Over stukjes, mezelf en theater

Lezen in maart: #ikleesNL

Geplaatst op 9 maart 2019 door admin

Maart is gewijd aan het lezen van boeken in het Nederlands, dankzij Sandra van ARDNAS. Ik heb besloten om geen uitgebreide aparte besprekingen te maken. Ik houd het bij korte besprekingen in deze blogpost die ik ga aanvullen deze maand.

De falende god

Het eerste boek dat ik heb gelezen is De falende god van Mike Jansen. Ik had hier best wel verwachtingen van, maar het is uiteindelijk tegengevallen. De korte inhoud: de drie huurlingen, Grim, Grijs en Thoreld zijn op de vlucht voor een eeuwenoud kwaad en in hun kielzog sneuvelen profetieën en escaleren lang sluimerende conflicten. Waarom viel het tegen? Vooral het eerste gedeelte vond ik rommelig. Na ongeveer honderd pagina’s begon het eindelijk te lopen. En toen kwam ik er ook achter waarom ik het niet zo leuk vond. Juist omdat er veel personages waren, kreeg ik geen band met ze. Aan het eind van dit 400 pagina’s tellende boek wist ik door de vele gebeurtenissen eigenlijk niet meer waar het over ging. De resterende twee delen ga ik niet lezen.

Mike Jansen, De falende god. – Mechelen: Verschijnsel, 2012.
(Eerste kroniek van Cranborn)
ISBN 978-90-78720-29-4

Drakenkoningin

Het tweede Nederlandse fantasyboek dat ik lees, namelijk Drakenkoningin, het debuut van de Vlaamse An Janssens. Al zevenhonderd jaar lang wordt de mensenwereld geregeerd met ijzeren hand door één persoon. De koningin kan met magie gedachten planten – zo kan ze iedereen laten denken of zien wat zij wil. Er is een gebeurtenis waarnaar elke bewoner van haar koninkrijk reikhalzend naar uitziet: de wedstrijd waarmee iedereen – jong of oud, arm of rijk – kans maakt om zich de kroon toe te eigenen. Er zijn geen regels, slechts vijf proeven en één kans om het koninkrijk te winnen. Niemand verwacht dat de koningin, die tenslotte elke keer haar tegenstanders genadeloos wist uit te schakelen, zal worden verslagen. Totdat Thala, haar dochter, zich opgeeft voor de wedstrijd. Het levert een spannend verhaal op, dat goed is opgebouwd en dat ik in één ruk heb uitgelezen. Het is het eerste deel van een trilogie. De rest van de boeken gaan op mijn te lezen lijst.

An Janssens, Drakenkoningin. – Amsterdam: Luitingh Fantasy, 2013. (Draken Trilogie; 1)
ISBN 978-90-245-6254-1

Een dag om nooit te vergeten

Op de kroningsdag in 1980 was ik op een haar na 16, het scheelde 12 dagen. Ik heb hoogstwaarschijnlijk tv zitten kijken en me zitten vergapen aan onze nieuwe koningin. Maar wat uit mijn geheugen was gezakt, was het feit dat er die dag hevige rellen in de hoofdstad waren geweest. Niet bij Annejet van der Zijl, die deze gebeurtenissen tien jaar na die dag als stagiaire bij de Haagse Post moest verslaan. Daar is dit boekje uit voortgekomen. Van der Zijl verslaat de rellen die op 30 april 1980 in de hoofdstad ontstonden. En ze gaat de humor niet uit de weg. Ik heb zitten schateren om sommige passages. Wat vooral opvalt? De chaos. In dit mobielloze tijdperk was de communicatie via radio uiterst moeilijk en letterlijk te volgen door de krakers. Ook de vele gevechten vallen op. Er wordt wat afgeknokt tussen de 6000 agenten uit het hele land en de krakers, relschoppers en toevallige passanten die wel zin hebben in een relletje.
Ik heb het met plezier zitten lezen. Een erg leuk boekje dat een duidelijk beeld geeft van de gebeurtenissen buiten de kroningszaal.

Annejet van der Zijl, Een dag om nooit te vergeten: 30 april 1980 – de stad, de krakers en de koningin. – Amsterdam: Querido, 2013.
ISBN 978-90-214-4801-5

De leeuw en zijn hemd

De minibieb in mijn buurt is vaak rijk voorzien. Dit Boekenweekessay van Nelleke Noordervliet heb ik er ook uitgevist. Ze gaat uitgebreid in op onze collectieve houding ten opzichte van het verleden. De behoefte om de gouden tijden van ons land in één adem te noemen met de zwarte bladzijden heeft een geschiedenis. Waar zijn we trots op geweest en waarvoor hebben we ons geschaamd? Noordervliet gaat op reportage door het verleden. En dat maakt het een leuk essay. Nelleke als een soort embedded journalist in gesprek met personen uit de Nederlandse geschiedenis. Niet alleen notabelen als de heren XVII van de VOC, maar ook haar eigen familie. Ik wil even iets citeren uit dit essay: Wat misschien meer verbaast dan de gemoedsrust waarmee zeventiende-eeuwers (en lateren) de status quo van menselijke relaties in hun tijd aanvaarden, is het feit dat verandering mogelijk is. Dat die ergens begint. De oude gewoonten worden uitgedaagd door nieuwe denkers. Het valt Van Dam en Meester Fock niet te verwijten dat ze mannen waren van hun tijd. Het valt hun niet te verwijten dat ze niet voorop liepen als herauten van de Verlichting. Ik constateer alleen het verschil tussen toen en nu. Ons oordeel over goed en fout was het hunne niet. Dat is een kolossale gemeenplaats. Met welke maatstaf moeten we de vorige generaties meten? (p. 22) Wat mij betreft de kern van het essay.

Nelleke Noordervliet, De leeuw en zijn hemd. – Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, 2013.
ISBN 978-90-596-5195-1

Jas van belofte

Mijn laatste bijdrage aan #ikleesnl en dat is het boekenweekgeschenk van Jan Siebelink, Jas van belofte. Arthur Siebrandi wordt in een ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij is er zeker van dat hij bezig is het leven te verlaten.
Bijna vanaf de andere zijde overziet hij wat hij achterlaat, en vraagt zich af of het genoeg is. Ik moet zeggen, ik ben er niet echt van gecharmeerd. Ik zat me tot halverwege het boek af te vragen wat ik nou eigenlijk zat te lezen en het werd me niet duidelijk. De personages hielpen ook niet echt, want ik vond Arthur een beetje vervelend pretentieus mannetje. Ik heb nooit iets van Siebelink gelezen en dat zal denk ik ook niet helpen. Nee, deze hoeft voor mij niet.

Jan Siebelink, Jas van belofte. Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, 2019.
ISBN 978-90-5965-467-9

Een maand Nederlands lezen

Het heeft wel wat, een maand volgens een thema lezen. Ik lees weinig Nederlands, dat komt ook omdat ik dol ben op fantasy, en daarin ben ik al lang geleden overgestapt naar Engels. Ik heb deze maand vijf Nederlandse boeken gelezen en besproken in dit artikel. Dat beviel me eigenlijk wel. Geen grote blogs, geen enorme verhalen, gewoon even kort melden wat ik ervan vond. Volgend jaar doe ik weer mee.

Galantofiel: #WOT 2019, deel 10

Geplaatst op 9 maart 2019 door admin

Beantwoorden

Galantofiel. Stomverbaasd staarde ik naar mijn telefoon. Het woord van deze week was galantofiel. En wat is dat dan in godsnaam? Een liefhebber of verzamelaar van sneeuwklokjes. Natuurlijk. Hee, dat wist ik. Zucht. Ik doe al jaren mee met die #WOT, mijn eerste was over Pasen, maar dit is toch met stip de moeilijkste. Ik borg mijn telefoon maar weer op, er moest nog werk gedaan worden. Bestanden kopiëren, niet direct hoogstaand werk en werk waarbij je rustig kan nadenken over een galantofiel. Maar het kwam niet echt van nadenken. De slapeloze nacht brak me op en om half 5 zat ik geeuwend in de metro. Dat schrijven van die #WOT moet voor de zoveelste keer even wachten.

Vrijdag

Uitgeslapen zat ik vrijdagochtend aan de koffie. Om half 11 stond ik in de sportschool. Pedro, mijn personal trainer heeft volgens mij helemaal niets met sneeuwklokjes. Bovendien sta ik in die sportschool met een ander doel. Deadlifts van 50 kg bijvoorbeeld, een gokje wagen naar een deadlift van 60 kg. Die heb ik dus niet gehaald, maar dan heb ik dus iets om naar te streven. Mezelf optrekken en twee seconden blijven hangen. Ik mag van geluk spreken dat ik los kom van de grond. Vrijdagmiddag: boodschappen en inspiratie opdoen voor de week zonder vlees waar ik vorig jaar ook aan heb meegedaan. Geen galantofiel te bekennen in de winkel, ook geen sneeuwklokjes trouwens. Vrijdagavond zat ik gewoon mindless The Voice Kids te bekijken. Ik heb het gevoel dat de toekomstige winnaar vorige week al is geweest, maar het blijft leuk.

Zaterdag

Bestaat het wel? Martha is gewoon al haar #WOT lezers voor de gek aan het houden, het kan niet anders. Maar nee, een zoektocht op internet levert onder andere een woordpost op Onze Taal op… van 28 februari. Ja, daar krijgt ze haar inspiratie van. En ik vind een blog over sneeuwklokjes. Ja leuk, dat lost nog niet op dat ik erover wil schrijven en totaal geen inspiratie heb. Zucht. In ieder geval wel een mooie foto gevonden van sneeuwklokjes. Een afbeelding is het halve werk. Het verhaal de andere helft.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Image by congerdesign on Pixabay

Topfit van Henry Schut, boekbespreking

Geplaatst op 5 maart 2019 door admin

Beantwoorden

Ik ben er altijd wel nieuwsgierig naar, mensen die druk bezig met sporten: hoe doen ze dat nou? Henry Schut was zo iemand. NOS sport presentator, druk bezig met tv en radio, heeft een vrouw en drie kinderen en hij slaagt erin druk bezig te zijn met sport. En waarom? Een uitdaging, en dat spreekt mij wel aan. Hij werd uitgedaagd door Maxim Hartman om te kijken wie het fitst kon worden met alle beperkingen in beide levens. De winnaar van de challenge mag op de voorpagina van het septembernummer van 2017 van het blad Men’s Health.

De inhoud

Niet alleen trainingsschema’s en voeding. Je krijgt wel fotoseries van oefeningen voor je kiezen waarvan ik zeg, dat ga ik niet halen. Maar daar ligt dan ook wel de nadruk op, dat je een eigen schema moet kiezen, waar je jezelf lekker bij voelt. Wat hij ook deed, was deskundige hulp zoeken, hij heeft met een personal trainer getraind, waar hij zeer veel baat bij had. In de loop der jaren had hij wel wat kennis bij elkaar getraind, maar de trainer zette de puntjes op de i. Hij gaf hem trainings- en voedingsadviezen en stelde de schema’s ook voortdurend bij. Henry Schut trainde in de loop van zijn uitdaging elke dag. Elke. Dag. Kan ik dat? Natuurlijk kan ik dat. De goede vraag is, wil ik dat? Nee dus, ik heb andere dingen in mijn leven, ik vind sporten leuk, maar ook bank hangen en ik ga niet elke dag naar de sportschool. Dat hij er tijd voor had, met kleine kinderen, een vrouw en een drukke baan is een godswonder.

Hee, nuttige tips

Er zaten wel nuttige tips voor de mensen die ook willen trainen (p. 179):

Stick to the plan: grootste valkuil: dat je denkt of jezelf wijsmaakt goed bezig te zijn, maar de teugels laat vieren en zomaar wat doet.
Let op je calorieën, hij merkt terecht op dat je met een goed voedingsschema winst kan halen
Pas je slaapritme aan: gratis extra energie met groot resultaat. Moet je alleen geen slaapproblemen hebben zoals ik.
Zorg voor een algehele gedragsverandering, een verzameling van de eerste drie tips en open staan voor een andere mindset, wat onder andere te maken heeft met zoiets banaals als boodschappen.
Ga dieper dan je deed, maar maak het niet te gek, houd de balans en train jezelf niet kapot.
Gebruik je gezonde verstand, dus naar je lichaam luisteren en je eetpatroon aanpassen als het even niet kan.
Heb plezier! Daar ben ik dus druk mee bezig.

Wat vond ik ervan?

Het is uiteindelijk een boek over iemand die een sixpack wil hebben en daar ga ik niet voor. Maar Henry Schut liet wel merken in dit boek zijn gezonde verstand nog te gebruiken. Niet tot het draadje gaan als het niet mogelijk is. Gooi er de rem op als het door wat voor reden dan ook even niet lukt. Wat overigens ook erg leuk was om te lezen, waren de interviews met zijn vrienden en zijn vrouw over hoe die omgingen met sport. Over het algemeen kon ik het boek dus prima waarderen. Leuk om te lezen, maar zijn ideaal is niet iets dat ik ga nastreven.

Henry Schut, Topfit : ook als je denkt geen tijd meer te hebben. – Houten : Spectrum, 2018. 183 p. ISBN 978-90-00-36112-0

Nederlands: #WOT 2019, deel 9

Geplaatst op 2 maart 2019 door admin

Ik houd van de Nederlandse taal. En ik houd van lezen. Twee dingen die mooi bij elkaar passen, want er is zoveel moois te lezen in de Nederlandse taal. Op de middelbare school (eerst MAVO, vervolgens HAVO) was ik degene die alle boeken op de lijst las. En niet alleen het verplichte aantal, twintig op de HAVO, nee, ik las rustig door voor medeleerlingen. Die lijst was samengesteld door de leraar Nederlands en daar moest je uit kiezen, kan ik me herinneren. Dat is bijna veertig jaar geleden. Dat is tegenwoordig wel anders, las ik op Twitter. De lijst met gelezen romans bij het rapport De praktijk van de leeslijst is lang, indrukwekkend, en mij voor het grootste gedeelte onbekend. Ik heb de lijst voor mezelf opgeslagen voor inspiratie bij het lezen.

https://twitter.com/jjmdera/status/1100319909626691584

#ikleesNL

Martha heeft haar woord voor #WOT deze week goed gekozen, want Sandra van ARDNAS heeft de maand maart gekozen voor haar actie ‘Ik lees Nederlands’. Ik citeer van Sandra: Het gaat om boeken die oorspronkelijk in het Nederlands zijn geschreven en dus tot de Nederlandse letterkunde behoren (inclusief werk van Vlaamse, Surinaamse en Antilliaanse auteurs). Alle literaire genres tellen mee, dus ook poëzie en bijvoorbeeld non-fictie. Ik ga dus Nederlands lezen deze maand. Ik heb twee fantasyboeken klaarliggen van een Nederlandse en een Vlaamse auteur, namelijk Mike Jansen en An Janssens. Ook ben ik van plan een boek te lezen dat ik bijna veertig jaar gelezen voor mijn lijst heb gelezen, namelijk De donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans. En ik ga een kort stukje over elk boek dat ik lees schrijven in een blog dat ik gedurende de maand aanvul. Wie gaat er meedoen?

Nederlands ~ 1) Belgische taal 2) Europese taal 3) Germaanse taal 4) Hollands 5) Leervak op school 6) Nederduits 7) Taal 8) Taal op Curaçao 9) Zuid-Afrikaanse taal.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Talent: #WOT 2019, deel 8

Geplaatst op 24 februari 2019 door admin

Beantwoorden

De stapel handdoeken vloog door het huis heen, door de gang, naar de kast in de voorkamer en daar… belanden de handdoeken op de grond. Ik vloekte hartgrondig. Ik was de kastdeuren vergeten. In de voorkamer raapte ik de handdoeken op, vouwde ze opnieuw en legde ze in de kast. Miranda kon mooi vertellen dat ik een talent had dingen te laten vliegen, maar dat talent moest nog wel even bijleren.

Miranda

Het was begonnen in de Albert Heijn, daar was ik op een drukke vrijdagmiddag naar toe gegaan en daar kreeg ik een alsmaar slechter humeur. Geen bananen. Geen kiwi’s. De jongen die ik erover aansprak, liep weg en kwam nooit meer terug. Bij het broodbeleg zag ik van alles, behalve die rosbief die ik mee had willen nemen. Bovendien werd ik daar gehinderd door een oudere vrouw die met een enorme kar het broodbeleg blokkeerde. Bij de koeling met boter kwam ik haar weer tegen. Bij de melk had ik er genoeg van, ze slaagde er in haar eentje in drie koelingen te blokkeren. Ik wenste haar en haar kar aan de andere kant van de winkel. En plotseling stond de kar een eind verderop. Ze keek er stomverbaasd naar en ik ook. Miranda niet. Zij giechelde en zei tegen mij, “ik voelde het opbouwen van je energie aan de andere kant van de winkel”.

Talent

Ik had een talent, vertelde Miranda me bij een kop thee bij de lunchroom in het winkelcentrum. En zij herkende het omdat ze het ook had. Ze liet de suiker vanaf een ander tafeltje naar ons vliegen. Ik keek alleen nog maar naar de suiker. “Maar” zei ze “je moet het wel ontwikkelen. Je was boos, daardoor kwam het los. En als het nu weer los komt omdat je boos wordt, kan het wel eens uit de hand vliegen. Begin klein, met de suiker.” Ik slaagde erin mijn ogen los te maken van de suiker. “Ontwikkelen? Hoe dan?” Ze pakte de suiker op “nou, leren te concentreren op wat je wilt. Want je hebt het vast gevoeld toen je bezig was, die energie. En die moet je richten. Kijk naar de suiker. Ik voel je energie nog steeds, die is aan het borrelen. Richt hem op de suiker.” “Ik wil geen suiker”, mompelde ik en keek er naar. Ik had vage hoofdpijn en deed mijn ogen dicht en vervolgens weer open. De suiker hing op ooghoogte en ik voelde mijn energie door mijn lijf gaan.

Saga van toen naar nergens

En zo begon het. Ik had er dromen over. Het huishouden dat zo makkelijk zou worden met dit talent. Geen afwas waar ik mijn handen nog nat voor moest maken. De was die zichzelf zou doen. De bank die met één gedachte opzij zou gaan voor de stofzuiger. Mijn werk dat een stuk makkelijker zou worden met zwevende stapels boeken. Maar voorlopig leek het te eindigen met de suiker en de handdoeken, want dat kreeg ik voor elkaar maar verder niets. En dat terwijl ik niet eens suiker wilde. Misschien was dit een nuttig talent maar ik kon er voorlopig niets van maken.

Talent ~ 1) Aangeboren aanleg 2) Gave 3) Aangeboren geschiktheid 4) Aanleg 5) Begaafdheid 6) Bekwaamheid 7) Bekwaamheid tot iets 8) Bijzondere aanleg 9) Capaciteit 10) Een natuurlijke begaafdheid 11) Eigenschap.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Theater in romans: De Lessen

Geplaatst op 18 februari 2019 door admin

Beantwoorden

De lessen

De 38-jarige Eleonora is actrice. En ze is lerares in levenskunst. Ze leert jonge mensen hoe ze zich moeten kleden, hoe ze een gesprek voeren, hoe ze naar kunst moeten kijken, hoe ze muziek, elegantie, goed eten moeten waarderen. Ze heeft drie jonge jongens als leerling gehad en dat contact werd nooit al te persoonlijk. De 18-jarige Chirù is een talentvolle conservatoriumstudent viool. Hij zuigt alles op wat Eleonora aan ervaring en kennis heeft, alles is nieuw voor hem. Chirù is ouder dan haar andere leerlingen waren. Hij lijkt op haar, dat is voor haar een reden om hem als leerling aan te nemen. Haar goede vriend Fabrizio vindt dat hij te oud is. Ze houdt van hem. “Ik had kunnen zeggen dat ik Chirù had gekozen omdat ik van hem hield, en dan was dat waar geweest: ik hield van hem vanaf het eerste moment dat ik hem had gezien op het balkonterras van het bastion; maar ik hield ook van het almachtige gevoel dat ik kreeg door het besef dat ik zo’n absolute invloed op hem uitoefende dat die geen enkele dwang nodig had.” (p. 110) De theaterconnectie is wel duidelijk in dit boek. Eleonora is actrice. In het boek wordt onder andere verteld over het stuk waarin ze speelt en de tournee die ze maakt. Ze verkeert in artistieke kringen waarover ook wordt verteld in het boek.

Wat vond ik ervan?

Het boek is een mengeling van Chirú, de lessen die Eleonora hem geeft en haar verleden. Het boek speelt zich grotendeels af op Sardinië waar ze ook haar jeugd heeft doorgebracht en die jeugd is niet bepaald gemakkelijk geweest. Murgia schakelt heel makkelijk tussen de lessen en het verleden, het heeft allemaal verband. Maar dat maakt het af en toe ook moeilijk om te volgen. Wat heeft verband en wat niet? Ik zit niet voor niets tegen het schrijven van dit blog aan te hikken. Ik heb met tussenpozen behoorlijk lang over dit boek gedaan en het was me onduidelijk waar het heen zou gaan. Dat helpt ook niet. Het wordt me wel duidelijk aan het eind dat er een reden is waarom Chirú door Fabrizio te oud wordt geacht. Het is in een situatie als die van beide hoofdpersonen heel makkelijk om de gevoelens en emoties te ver te laten gaan. Het was een mooi boek, vooral interessant vanwege het verleden van Eleonora en de lessen die ze daaruit haalt.

De lessen, Michela Murgia ; vert. uit het Italiaans door Manon Smits. – Amsterdam: Wereldbibliotheek, 2018.
Vert. van: Chirú. Turijn: Einaudi Editore s.p.a., 2015.
ISBN 978-90-284-2694-8

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Gluren bij de buren

Geplaatst op 11 februari 2019 door admin

Op zondag 10 februari kon er in de hele stad gezellig gegluurd worden. Gluren bij de Buren is hét huiskamerfestival waarbij het vloerkleed het podium en de bank de tribune is. De huiskamers van Den Haag veranderden voor een dag in echte podia, voor zeer intieme optredens van verschillende lokale talenten. Door de hele stad kon je genieten van singer-songwriters, theatermakers, koren, noem maar op. De acts speelden tussen 12:00 en 17:00 uur meerdere optredens van 30 minuten, die je gratis kon bezoeken. Het is divers. In een huiskamer in Amersfoort stond een zangkoor van 35 mensen. De kleinste huiskamer kon je in een camper vinden. Dit evenement vond plaats in 23 steden. Het is de eerste keer dat dit evenement in Den Haag plaatsvindt en het is succesvol. Want in 81 huiskamers kon je optredens vinden van 81 acts, onder andere in mijn huiskamer, waar Alexander Franken, dichter, troubadour en kleinkunstenaar, kwam optreden. In totaal waren er 241 optredens.

Een huiskamerfestival in mijn huiskamer

Het was hier in Den Haag vooral muziek, van alles van soloartiesten tot complete bands. Ook werd kleinschalig toneel opgevoerd en kon je verhalenvertellers gaan bekijken. Het centrum van Den Haag en ReVa was druk bevolkt met optredens, in mijn hoek van Den Haag Zuidwest was het wat rustiger. Het weer werkte niet echt mee deze zondag want het was druilerig en vochtig weer, en later op de middag regende het. Dat hield de bezoekers niet tegen, want die kwamen wel. Helaas bij mij niet zo vreselijk veel, want mijn huiskamer herbergde deze middag in totaal tien mensen. Het was niet zo’n probleem, Alexander had er geen moeite mee en zong toch wel. Het was nu zo kleinschalig dat er heel veel interactie plaats kan vinden tussen publiek en zanger. En dat maakte het reuze gezellig. Toevallige ontmoetingen zijn ook leuk, want twee dames die onafhankelijk van elkaar binnenkomen, blijken oud-klasgenoten te zijn van de middelbare school.

Wat vond ik ervan?

Ik heb mijn huiskamer opgegeven omdat ik dit een heel leuk concept vind. Het is een huiskamerfestival, heel laagdrempelig, waar je voor niets je een hele middag kan amuseren. Het is gevarieerd, want er is wel veel muziek, maar heel veel verschillende soorten muziek. Op één ding had ik me echter wel verkeken. Als er in je huiskamer gespeeld wordt kan je niet ergens anders gaan kijken. Daarom denk ik er nog over na of ik volgend jaar weer iemand in mijn huiskamer wil. Want het kan ook zijn dat ik volgend jaar in andermans huiskamer ga kijken. Dat ik dan afval, is niet erg want twee bezoekers van vanmiddag vertelden al dat zij volgend jaar hun huiskamer ter beschikking stellen. En daarmee is de basis gelegd voor een succesvol festival dat volgend jaar weer plaats kan vinden.

Loterij: #WOT 2019, deel 6

Geplaatst op 9 februari 2019 door admin

Elk jaar, in december, koop ik een decemberkraslot voor twee vriendinnen en mezelf. We pakken dat alle drie verschillend aan. Vriendin W krast alles in één keer leeg en ziet meteen wat ze wint of niet. Vriendin M krast keurig elke dag een vakje en wint niets. Ik vergeet het ding, kras in januari alle vakjes leeg en zie dat ik ook niets win. Ieder heeft een eigen strategie.

Loterij = een kansspel waarbij de deelnemers loten kopen van een bepaalde waarde. Aan elk lot is een cijfer en/of lettercombinatie verbonden. De opbrengst van de lotenverkoop wordt voor een deel gebruikt voor het uitkeren van prijzen. Deze prijzen worden door middel van een toevalsgenerator, vaak onder het toezicht van een notaris, verdeeld onder de deelnemers.

Loterij

Ik heb me weer laten verleiden tot het meedoen met de Staatsloterij. Ik heb het twee jaar geleden opgezegd omdat ik niets won. Dikke kans dat het daar weer op uitloopt, maar ik heb een gratis lot erbij en mijn Nederlandse hart vindt dat mooi. Over een paar maanden zal ik hem wel weer opzeggen. Tot dan ga ik maar dromen, want wat kan ik allemaal doen als ik een leuk bedrag win.

Mijn onderwater hypotheek grotendeels aflossen
Die vakantie naar Curacao waar ik al jaren van droom
Weer naar New York want daar droom ik ook van
Koop ik een nieuwe eettafel met stoelen

En moet ik eigenlijk vreselijk verzinnen wat ik allemaal wil. Want laten we nou wel zijn, het gaat me best goed. Gezondheid kan je niet kopen en geluk ook niet. Geld helpt wel een beetje, maar is niet alles.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Over uitdagingen en doelstellingen

Geplaatst op 3 februari 2019 door admin

First things first en dat betekent mijn gezondheid. Ik heb namelijk een controle CT scan gehad en alles was goed. Feestje dus. Het enige is, dat er nu weer een vleesboom in mijn baarmoeder is gezien en ik mag naar een gynaecoloog.

De uitdaging

Die plank. Ik heb op zijn zachtst gezegd wat slordig aan die plank gewerkt. Namelijk niet echt aan opbouw gedaan, op sommige dagen het gewoon vergeten en het ging dus op en neer, met als resultaat dat ik vrijdagochtend 45 seconden haalde en de tweede keer 30 seconden. Het resultaat: ik moet die twee minuten nog gaan halen. Ik ga door tot die twee minuten, maar nu probeer ik wel op te bouwen. Het streven is er heus wel, maar het doorzetten ontbreekt.

IkPas

Ik ben geslaagd! Ik heb een prachtig certificaat dat ik 31 dagen (bijna) niets gedronken heb. Op 6 maart kan ik opnieuw in schrijven voor een periode van 40 dagen, daar ga ik nog over denken. Ik heb meer energie en ben hoop ik afgevallen, hoewel ik dat niet zeker weet want ik heb geen startgewicht.

En nu verder

Ik had het er vrijdagochtend over met Pedro. Het hele zorgen maken over mijn gezondheid kan ik ter zijde schuiven en ik kan aan andere dingen gaan denken. Dus bijvoorbeeld een nieuwe doelstelling voor mijn trainingen. Wil ik weer afvallen? Wil ik iets specifieks gaan trainen? Push-ups bijvoorbeeld waar ik waardeloos in ben. Een doelstelling zou wel helpen om gericht te gaan trainen en weer volledig gemotiveerd te raken, want ik merkte dat het moeite kostte de afgelopen maanden. Dus noem het maar. Ik heb een week om erover na te denken en dat is maar goed ook, want ik weet het nog niet. Heeft iemand suggesties?

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Lief dagboek

Geplaatst op 27 januari 2019 door admin

Vrijdag

Een dagboek deze week, even laten zien hoe mijn week loopt.
Vrijdag sportdag. Ik kan uitslapen, want ik heb pas om elf uur een afspraak en het blijkt dat Pedro ook wilde uitslapen. Het is weer hard werken. Meestal kan ik na een kwartier al niet meer praten, dan moet ik eerst hijgen, maar het is eigenlijk altijd wel lekker. Ik doe meteen de plank, maar daarmee ben ik niet zo succesvol. Een plank van een minuut en één van een halve minuut. Daarna ga ik naar Health City. Wegens algemene stemmen tegen, heb ik besloten me niet te wegen, ik zie het wel met mijn gewicht. En ik duik het zwembad in. Daar hebben ze een fout gemaakt met de vloeistoffen die in het water moeten, dus het ziet er niet uit, het is heel donker water. Wel 20 baantjes gezwommen. Onderweg naar huis zit ik te dubben of ik eieren zal bakken of een tosti zal maken. Het wordt een tosti.

Zaterdag

Van de dagelijkse email van IkPas moet ik de voordelen opschrijven van negentien dagen niet drinken. Dat is een mooie activiteit als ik op dag 18 heb gezondigd. In ieder geval heb ik meer energie. Ik slaap beter, één van de grootste voordelen, aangezien ik al maanden problemen heb met slapen. Voor de lunch bak ik die eieren die ik gisteren al in mijn hoofd had. Avondeten wordt broccoli met champignons, een uitje en een speklapje. Ik ben mijn diepvries aan het leegeten.

Zondag

Het wekelijkse dubben over sport is weer aangebroken. Ik heb zeker met dit winterweer enorme moeite om er op uit te gaan. Het helpt niet dat ik nog spierpijn heb van vrijdag. Door de week gaat het iets makkelijker want dan ben ik toch al buiten omdat ik naar huis fiets vanaf mijn werk. Het helpt niet altijd, donderdag fietste ik door een regenbui naar sport en toen ben ik toch naar huis gegaan. Het heeft een uur geduurd voor ik weer warm was. Dus geen sporten vandaag. Wel sportkleding in mijn tas gegooid, morgen na het werk gaat er gesport worden.

Maandag

Ik heb vandaag een interview in de Volkskrant* gelezen dat diepe indruk op me maakte. Een citaat: “Ik schaamde me voor mijn lichaam dat me zo in de steek had gelaten en tegelijkertijd wilde ik perfect zijn. Want als je dat niet bent, ben je niet succesvol. Dat is echt iets van onze geïndividualiseerde maatschappij. Als je geen succes van je leven maakt, ben je een loser. Als je kanker hebt, ben je ook een loser.” Let wel, dit was een vrouw die in haar leven vier keer kanker heeft gehad. Vier keer! Misschien dat ze het daarom zo ervaart, maar dit is een ervaring die heel ver van mij afstaat. Ook haar instelling is mij vreemd. Ik was voor mezelf van mening dat ik domweg pech had gehad.

Donderdag

Soms lukt het gewoon niet, met die weken. Het is de hele week ijzig koud geweest, vanaf dinsdag ben ik met OV naar mijn werk gegaan vanwege sneeuw. Het dreigt niet beter te worden, helaas. En dat helpt niet echt met mijn humeur dat gewoon prut is. Het is niet de eerste keer trouwens, ik ben zo af en aan lichtelijk depri en wijt het aan de winter. Ik word een ouwe muts, ik kan er steeds slechter tegen. Het medicijn dat vriendin E me aan de hand deed – lichtpuntjes verzamelen per dag – heb ik al eens meer gedaan en helpt enigszins, maar is geen wondermiddel.

Weer zondag

En plotseling kom je tot de ontdekking dat je dit dagboek wilde afsluiten op vrijdag en dan is het toch zondag. Ik moet zeggen, ik heb betere weekenden gehad. Zaterdag was gevuld met ongelooflijk beroerd zijn en niet naar de wc kunnen. Vandaag ben ik nog gammel en doe ik maar even niets. Mijn bedoeling deze week? Laten zien waarmee ik bezig ben. Ik hoop dat het bevalt, lieve lezers.

*Fokke Obbema, Monique Maarsen vastgoedondernemer ‘Luister naar je innerlijke stem’. Volkskrant, 21 januari 2019.
Foto: Pixabay, CC0 gebruik.