Over snipverkouden zijn

Voor het eerst sinds maanden: de vrijdagse training met P afgezegd. Ik was snipverkouden, had hoofdpijn en kon alleen maar hijgen in plaats van gewoon ademhalen. Het was de bedoeling dat ik vandaag weer zou gaan trainen omdat ik me best wel weer aardig voelde, maar mijn lijf gooide dat in de war. Toen ik op de sportschool aankwam, heb ik eerst uit zitten hijgen, heb het plan van trainen opgegeven en vervolgens ben ik alleen het zwembad ingegaan.

Need I say more? Ik geloof niet dat ik al beter ben. Leuk zo’n verkoudheid.

Totaal: 266 dagen

Slow down

Ziek. Het zat er aan te komen. Donderdagmiddag maar naar huis gegaan omdat ik niet eens meer kon nadenken, zo verkouden was ik. Donderdagavond besloten mijn schema van het weekend om te gooien omdat ik snipverkouden was en hoofdpijn had. Mijn training van vrijdag afgezegd, waar ik dus heftig van baalde, maar dat ging even niet anders. Juist vandaag zou ik dus weer trainen met P die terug is van de wintersport. Catan van zaterdag verzet, want die zou bij mij zijn.

Vrijdag rond half twaalf de beste beslissing van de dag genomen:

Heerlijk lezen, een overdosis ‘Once upon a time’ kijken, en even helemaal niets doen. Ja, toch wel iets, namelijk op de radio onze nieuwe Songfestivalinzending beluisteren. Douwe Bob gaat met ‘Slow down’ in mei naar Zweden om daar de nationale eer te verdedigen en presenteerde het liedje vandaag. En wat zingt Douwe Bob? Volgens zijn eigen zeggen ‘een protestnummer tegen zichzelf‘. Het liedje is een state of mind: een bevrijding van de druk constant iets te moeten. Heb ik het vandaag toch goed gedaan. En morgen doe ik het ook goed, want dan ben ik hetzelfde van plan. En jij, was je ook van plan wat langzamer aan te doen?

Machteloosheid: #WOT deel 9

Het greep me naar de keel die dag in juli 2014, het bericht van dat vliegtuig vol onschuldige mensen dat neer was gestort, de beelden van de brandende resten, en later de beelden van die lange rij zwarte auto’s met de stoffelijke resten. Ik heb nog steeds de opname van een documentaire over de families een jaar later op de harde schijf van mijn digitale tv staan, het lukt me niet ernaar te kijken. Machteloos ben je als familielid op zo’n moment. Machteloos ben je als buitenstaander. Er zitten nog steeds beelden in mijn hoofd. Een foto van twee jonge mensen op Schiphol, blij dat ze op vakantie gaan. Een documentaire over een moeder wiens leven in feite voorbij is: haar zoon en diens vriendin zaten in het vliegtuig. Volkskrantverslaggever Olaf Koens die op het rampterrein rondloopt en opsomt wat hij allemaal ziet. Al even machteloos als ikzelf die thuis die krant zit te lezen.

Machteloosheid = 1) Bewusteloosheid 2) Bankroet 3) Flauwte 4) Inzinking 5) Onvermogen 6) Onmacht 7) onmogelijkheid om iets te doen wat je wel graag wil.

madeliefHet gevoel wordt de laatste jaren sterker. Ik heb te doen met de vluchtelingen, het enige dat ze willen is overleven, in plaats daarvan belanden ze in een ruziënd Europa. De eenheid is ver te zoeken. De wereld is harder geworden. Ik wil graag geloven dat ik niet helemaal machteloos ben, als ik het wat normaler wil. Maar dat geloof kost wel moeite. Zet de tv aan en je ziet ruziënde politici of bange burgers die hopen nog bangere vluchtelingen uit hun gemeente te houden. Ik heb de neiging het nieuws over te slaan, maar ik weet ook dat het niet werkt om te doen alsof het er niet is. En ja, het maakt me eigenlijk nog machtelozer.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Schrijven mag, elke dag

Het is eigenlijk nogal wat, vertellen dat je elke dag gaat bloggen. Zomaar. Op de eerste van de maand, een mooie dag om te beginnen. En oh ja, de rest van de week is een beetje druk en moet ik me ook nog bezighouden met een toneelrepetitie, het schrijven van een stuk voor Haghespel en het schrijven van een pr-stukje voor onze volgende voorstelling. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik me ook nog ingeschreven voor een MOOC met de geweldige titel “Plagues, Witches and War: the World of Historical Fiction” over historische fictie. Reuze leuk, maar ik moet er wel tijd voor vrijmaken. Het is alleen al interessant vanwege de ervaring van een MOOC. En dan moet je niet de tweede avond al denken dat elke dag bloggen wel erg moeilijk is en gewoon door blijven schrijven.
Schrijven moet niet, schrijven mag. Zelfs als het een relaas is wat er de rest van de week allemaal nog gedaan moet worden aan schrijfwerk en ik zelfs nog een idee heb voor de #WOT van vorige week. Moet nog even uitgewerkt worden, vanaf vorige week dus.

Afgezien van alle drukte en het rotweer zijn er ook nog leuke dingen. Twee boeken van de Early Reviewers van Librarything gekregen. Ik kan alleen maar inschrijven op digitale dingen, maar er zitten best leuke boeken tussen. Zaterdag Catandag, ik denk dat we al bijna acht jaar om de vijf, zes weken bij elkaar komen om Kolonisten van Catan te spelen. Ik ben er niet goed in, maar heb er wel ontzettend veel lol bij. En verder? Morgen weer.

Inspiratie

Het begon weer te kriebelen, gisteravond bij #blogpraat. Het was weer een bijzonder enthousiaste tweetchat en @Elja1op1 vertelde over haar bloggen, elke dag:

En toen wilde ik het ook weer. Vorig jaar heb ik twee weken lang iedere dag geblogd, en dat was op mijn andere blog over sporten en eten. Genoeg om over te schrijven, ik was net met een ander dieet begonnen. Ik merkte ook, hoe meer ik schreef, hoe makkelijker het werd. Daarom ga ik het gewoon doen, het als een schrijfoefening zien en elke dag schrijven.. Kijken of ik inspiratie voor elke dag heb, kijken waarheen het voert. En niet bang zijn voor het schrikbeeld van geen inspiratie.

Renate Dorrestein heeft een heel mooi citaat over inspiratie “Als inspiratie één kenmerk heeft, dan is het juist dat zij niet te halen valt. Inspiratie is niet iets waar je met een vlindernetje achteraan holt om het op te bergen in een glazen pot, waar je gauw een dik touw omheen bindt, en die je op je gemak nog eens tevoorschijn haalt op een knusse winteravond. Inspiratie is de genade die je soms ten deel valt en die je dan nog even vleugels geeft, maar waarnaar je meestal tevergeefs je tentakels uitstrekt.”**

Geen inspiratie halen dus, en maar zien waar het vandaan komt. Het zijn mooie woorden van een schrijfster die – oh ironie – een boek heeft geschreven over haar writer’s block.

**De blokkade, p. 159

Trainen en afvallen in februari

Het gevaar van het eerste maandoverzicht: dat je ook een tweede maandoverzicht gaat maken. Februari mag dan een kortere maand zijn, dit jaar maar één dag korter dan de gemiddelde maand trouwens, ik heb niet echt minder gesport. Ik ben tien keer in de sportschool geweest, waarvan drie keer met P. Zes blogs zijn daarover verschenen, inclusief het vorige maandoverzicht.

trainen gewichtQua gewicht is het wat moeizaam, eigenlijk al vanaf december. Ik ben zelfs niet afgevallen deze maand, maar in vergelijking met vorige maand een ons aangekomen. Dat vind ik wat minder, maar ik geloof er absoluut in dat ik onder die 80 kg ga komen.

Wat heb ik allemaal gedaan? Drie trainingen met P die volgens mij zo gauw hij mijn gewicht ziet, zijn plannen verdubbelt. Het waren leuke maar wel zware trainingen. Een volgende trainer wordt een eitje.
Ik heb meer in het zwembad gelegen, 84 baantjes wat in de lijn van verwachting lag. Vorige maand was ik nog enigszins gehandicapt door die beklemde zenuw. Deze maand had ik daar geen last meer van.
Honderdtwintig minuten op de loopband: interval trainingen, 10,5 km per uur hardlopen, 30 seconden lang, 4,5 km rust, 1 1/2 minuut lang. Ik ben van plan hem op te schroeven naar 11 en 4 km. Verder heb ik nog twee keer op de loopband gestaan: 22 minuten.
Roeien: nog steeds is het een frustratie dat mijn record totaal aan diggelen ligt en dat er ook geen nieuw record van komt. Ondertussen heb ik wel 8 km geroeid. De laatste twee keer was dat overigens met 500 in plaats van met 1000 meter. Maakt het wel weer anders, over 500 meter verdeel je je krachten anders dan over 1000 meter.
Wat ik leuk vind: de core training, zondag om 12 uur is er een kwartier core training waar ik aan mee doe als ik de kans heb, ik heb er deze maand twee meegedraaid.
Buikspieren, touwtje springen, lunges, planken, van alles gedaan, zelfs nog fietsen en ook de cross trainer.

Wat ik niet heb gedaan en wel van plan was: groepslessen. Op de één of andere manier lukt dat niet, is de timing niet lekker, draait er geen les die ik leuk vind, noem het maar op. Terwijl ik Body Balance altijd erg leuk vind, ik Body Step een keer wil uitproberen, en Body Attack eerder heb uitgeprobeerd en leuk vond. Dat wordt dus weer een puntje voor maart.

Qua gezondheid? Een beetje gedoe met drie oogontstekingen achter elkaar, of één oogontsteking die drie keer opkwam. In ieder geval draag ik nu even een bril, ik heb een nieuwe multifocale bril, waar ik vrij snel aan gewend ben geraakt en dat is mooi. Elke keer als ik mijn lenzen weer indeed, was het bal.

Totaal 261 dagen

 

Niet als gisteren

Wat een verschil kan je hebben tussen twee dagen. Gisteren was mijn bui niet zo geweldig, slecht kan je wel stellen, vandaag is het veel beter. Want ik heb heerlijk gesport en dat scheelt. Dat had ik gisteren dus moeten doen in plaats van een pot pinda’s leeg te eten.

Ali trainingHet was overigens zonder P die lekker op wintersport is, maar ik kon mezelf wel bezig houden. Onder andere met de roeimachine, de loopband en touwtje springen. Ik kreeg het zowaar voor elkaar meer dan 60x achter elkaar te springen, wat voor mij een bijzondere prestatie mag heten. Ik heb allerlei talenten, maar geen enkel voor touwtjespringen.

Wat ik ook heb gedaan, foto’s gemaakt met mijn nieuwe telefoon, typische fitnessfoto: mezelf in de spiegel. Note to self: volgende keer even vriendelijk in de spiegel kijken en mijn voeten ook op de foto zetten.

Totaal: 257 dagen

Tijd voor lezen, #50books, vraag 8

Zondag, tijd om te sporten, de was op te ruimen, een andere was in de wasmachine te gooien, te strijken, en #50books. Het is ditmaal een vraag om op te kauwen.

Hoe maak jij tijd om te kunnen lezen?

Ik had een heel eenvoudige oplossing die ik al had gebruikt in een tweetwisseling met @rsnijders: vakantie nemen, maar nee, de bedoeling is dat je iets vindt, waardoor je structureel meer kan lezen. Dit naar aanleiding van een blog van Lolly Daskal, die – ongelogen – elke dag een paar uur eerder uit bed komt om te lezen. Dat is aan deze snoozer niet besteed.
lezen boekenIk houd van lezen, ik heb als enige van de vier kinderen de leesgenen van mijn vader geërfd. Maar ja, er zijn nog andere dingen in de wereld waar je je mee bezig moet houden en de leestijd schiet erbij in. Dat was me al opgevallen en daarom had ik de laatste tijd elke avond voor het slapen gaan een half uur voor lezen ingeruimd. Onbewust had ik tip 1 van Lolly dus al gebruikt. Het enige is, soms kan je een boek niet loslaten en heb je er de volgende dag spijt van. Niet de beste tijd dus. Zaterdagochtend dan, dat gebruik ik vaak om de tijdschriften door te nemen die de hele week binnen zijn gekomen. Maar ook dat werkt niet feilloos, op zaterdagen doe je nog wel eens andere dingen.
Een combinatie lijkt dus de beste mogelijkheid en de komende week is een mooie periode om dat te testen. Het wordt geen boek elke dag, want Lolly, volgens mij zijn dat wel dunne boekjes, hoe snel je ook leest. Maar een boek deze week en dan elke dag bij thuiskomen een boek pakken in plaats van mail, twitter en Facebook checken, is een prima alternatief.
Vrijdag komt het verslag.
Vandaag, zondag, begin ik met Renate Dorrestein, De blokkade, twee weken geleden één hoofdstuk van gelezen en toen weer opzij gelegd. De timer van mijn telefoon gaat op 30 minuten, en zowaar, ik slaag erin, met maar twee keer spieken, een half uur te lezen. Het is de voorbode voor een weekje van bingereading. Voor het slapen gaan de laatste veertig bladzijden van Mortal Danger van Eileen Wilks er doorheen. Al eerder gelezen, ideale boeken om zo laat nog te lezen. Enigszins verkeerd is meteen het vervolg Blood Lines te pakken en daar nog een hoofdstuk van te lezen. Maar kijk, tip 5. Do things on repeat, zit ook al in mijn systeem.

Dinsdagmiddag neem ik vrij, nee, niet voor het lezen, maar meer omdat ik me maandag al niet goed voelde en dinsdag me eigenlijk te goed voelde om me ziek te melden. Het eerste wat ik doe is De blokkade uitlezen.

Ik besef dat tip 9 van Lolly; Take delight, ook op mij van toepassing is. Ik vind van alles leuk, sporten, bloggen, toneelspelen, computerspelletjes, tv-series en uiteindelijk kom ik weer bij mijn grote liefde terecht: lezen.
Tip 8; Go your own way trapt een open deur in: Don’t read what everyone else is reading; read what you are interested in. Dat zie ik ook wel als ik mijn boekenkast bekijk, van alles wat. Tip 11, Talk about it, dat moet je nodig tegen een boekblogger zeggen.

Geeft Lolly nieuwe inzichten? Nee, niet echt. Geeft een weekje binge lezen mij nieuwe inzichten? Ja, af en toe twitter, Facebook, e-mail laten voor wat het is en een boek pakken. Ik heb deze week door stug elke dag tijd vrij te maken, drie boeken uitgelezen. Bovendien was ik een beetje vergeten hoe ik in een boek op kan gaan en dat is dan wel een waardevol inzicht van zo’n #50books vraag.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Pinda’s, sneeuw en sport

Het sneeuwde vandaag natuurlijk precies op het moment dat ik wegging van mijn werk, met als resultaat dat ik halverwege – drijfnat – mijn fiets richting huis heb gestuurd. Thuis heb ik een bak pinda’s (285 gram) opgegeten. Achter elkaar. Geen excuus, gewoon door blijven eten. Het label vertelt me dat er 9,5 portie in een verpakking zit. Een portie pinda’s (30 gr) bevat 185 kcal. En zelfs zo’n niet-calorieteller als ik, kan vertellen dat ik dan teveel calorieën naar binnen heb gekregen, het waren er 1757,5 in totaal om precies te zijn. Een cijfernerd ben ik namelijk wel.

Het was al met al geen geweldige week en dit was het hoogtepunt geloof ik.

Totaal: 256 dagen

Een eigen domein, een plek onder de zon

Lang, lang geleden, in 2003 besloot ik een blog te beginnen. Ik zag blogs bij amateurtoneelverenigingen en wilde het zelf uitproberen. Schrijven heb ik altijd leuk gevonden, ik vond het op school al heerlijk als ik opstellen mocht schrijven. Het bloggen werd na een paar jaar wat minder. Medio 2013 kwam ik op twitter in #blogpraat terecht, een wekelijkse twitterchat over … bloggen. Mijn enthousiasme werd groter, ik ging regelmatig aan #blogpraat meedoen. En het belangrijkste, ik ging weer wat regelmatiger bloggen.

bloggenOndertussen had ik op Blogger wel twee blogs. Op mijn eerste blog kon ik van alles kwijt over toneel, romans en nog meer. De ander was ik in 2009 gestart en daarop blogde ik over sporten en afvallen. Ik had wel eens gekeken naar bloggen in WordPress en een eigen domein. Kinderlijk eenvoudig, maar je moet natuurlijk wel een keer doen. Dat heeft even geduurd. Voordeel van blogpraat? Je doet er wijze webvrienden op die je kunnen helpen met WordPresszaken die nog abacadabra voor je zijn.

Halverwege 2015 begon het te kriebelen en blogde ik twee weken achter elkaar elke dag op mijn tweede blog. Ook aan het eerste blog werden veel stukjes toegevoegd. Ik heb de twee blogs eind 2015 bij elkaar op één domein geplaatst, maar ze bleven ook apart. Dit verhaal verschijnt hier op Stukjes, mijn avonturen op de sportschool en in de keuken verschijnen op Ali. Ik weet dat ik schrijven leuk vind, maar heb er eigenlijk weinig bekendheid aan gegeven. Veel leesplezier. Ik hoor graag wat je ervan vindt.