8 ons eraf, in totaal 3,1 kg afgevallen. Die 8 ons is geheel buiten verwachting na anderhalve week rondstrompelen met een enkel die het niet helemaal deed en een kruk die me moest helpen daarbij…..
Ik heb een sterretje op mijn kaart gekregen, doet me denken aan mijn schooltijd toen ik plakplaatjes kreeg in mijn schriften als ik iets goed had gedaan.
Gisteren was het weer weegdag. En er is 2 ons af. W was de grote winnaar want die had er 3,7 kg afgekregen, ze had ook haar active points opgegeten, ongeveer 60 per week …. Pffff
Met de enkel gaat het wel, het is vooral ongemakkelijk en bijzonder vermoeiend. Ik mag gelukkig een paar uur van elke dag afhalen: ziekte-uurtjes zo te zeggen, want anders lig ik echt helemaal voor pampus elke avond.
Het wordt ook alsmaar blauwer, Collega J zegt dat ik blauwe nagellak moet doen, dan gaat het moeiteloos in elkaar over.
Een absoluut niet autobiografische roman van actrice Halina Reijn, een actrice die onder andere bekend is geworden van stukken als Drie zusters en Temmen van de feeks. En laat Drie zusters nou net gerepeteerd worden in dit boek.
Hoofdpersoon Anna Verbrugge is actrice en niet gelukkig. Anna wil iets nuttigs doen, iets belangrijks, ergens voor staan, van iets overtuigd zijn, een doel hebben. Ze wil arts zonder grens worden, of ontwikkelingswerker, of vredesbrenger, of terrorist. Ze wil zich verzetten tegen een wereld waarin mensen Jessica Simpson en Nicole Kidman als helden hebben en waarin ‘idealen op de mesthoop liggen’. Ze wil veel, maar doet weinig. Het is een neuzelende muts om het maar heel eerlijk te zeggen.
Smaken verschillen, dat zal altijd zo blijven, een recensent van de Volkskrant vindt Halina Reijn’s boek ‘haar versie van ‘De Avonden’, over de leegte die een jonge volwassene aan kan vliegen bij het besef dat alle menselijke strevingen in banaliteiten verzanden.’
Mij interesseerde het gewoonweg niet genoeg. Het geneuzel van de vrienden onderling, hun besef dat ze toch eigenlijk wel geweldig zijn.
Het boek opent met de jaarlijkse bijeenkomst waarin Anna verhaalt hoe ze met zijn vieren het laatste jaar van de toneelschool haalden.
Het boek gaat wellicht ook verfilmd worden, met als regisseur Halina zelf. Maar dat bericht zingt al een tijdje rond.
Halina Reijn – Prinsesje Nooitgenoeg (Amsterdam: Prometheus, 2005)
Ik had dus gisteren dikke pech toen ik onderweg naar de Fitness First op de verkeerde manier op een randje stapte of er juist vanaf: ik ging onderuit en behoorlijk hard ook. Eerst leek het wel mee te vallen, ik had een geschaafde knie en een pijnlijke enkel, maar die enkel is dus op gaan spelen gedurende de dag. Ik kon hem dus nauwelijks meer bewegen, hij zat helemaal vast, lopen ging helemaal slecht.
Vandaag naar de dokter gehobbeld die gelukkig op loopafstand zit en zij heeft gezegd dat het de enkelbanden zijn.
De afgelopen week was een baalweek, ik had een rotbui en dan ga ik ook eten en de verkeerde dingen drinken, dus ik vrees het ergste voor aanstaande woensdag. Als ik nu op schema blijf en dus geen 23 punten per dag haal, maar 19, haal ik net de overtollige punten eraf voor deze week. Pfffffffffff
De fysiotherapeut heeft me vanmiddag ingetaped en dat moet twee weken blijven zitten. Helaas, de dokter zei dat ik rustig alles kon doen, maar volgens de fysiotherapeut kan ik dat vergeten. Lopen mag ik voorlopig met behulp van een kruk doen.
Het begint al met dat het eigenlijk niet nat mag worden, dus behalve moeilijk douchen, wordt het dus ook niet zwemmen, geen stoomkamer en geen sauna. Sporten, alles wat een beetje inspannend wordt, dus de helft van waar ik mee bezig ben, kan ik dus ook vergeten. Eerst volgende week maar afwachten, want maandag moet ik weer naar de fysio, en dan zien we wel even verder. Ik heb bowlen ook al afgezegd, want dat gaat hem echt ook niet worden. Nanda moet ik nog afbellen.
Zucht…..
En jawel, computer werkt mee. Eerst goeie nieuws: weer 5 ons eraf. Vervolgens nog meer goed nieuws 🙂 vandaag een vrije dag gehad, gewoon voor de leut. En wat doet Ali voor de leut: die gaat naar de Fitness First. Ik had het plan een Body Balance les te volgen, maar dankzij de vakanties was er weer een vervanger en deze had nog nooit Body Balance gegeven en gaf dus gewoon wat ze altijd gaf: Pilates. Ik stond er toch al, had me rot gehaast om op tijd te komen, dus ik heb gewoon meegedaan, maar het is wel heel anders dan Body Balance. Het is heel veel bovenlichaam, heel veel benen, heel veel herhalen. Wel leuk om een keer uit te proberen.
Vervolgens: hoe werkt het dus ook al weer allemaal. Het is net als bowlen: je hebt allemaal van die lekkere dingen en als je die opeet word je dik. Met andere woorden, het zit allemaal tussen je oren. Met die wekelijkse weegavond lijkt het ongeveer of je naar je vonnis toegaat en je haalt opgelucht adem als er iets af is. Dat ging dus niet zo vlot bij mij in het begin, het schoot voor geen meter op om precies te zijn. Dan lijkt het dus of je gestraft wordt voor je goede gedrag. Mopper, mopper, mopper, overal aan gehouden en toch aangekomen.
Met die 5 ons deze week ben ik dik tevreden. Ik merk aan andere dingen dat het goed gaat. Niet aan mijn haar want dat is rommel op dit ogenlijk, ik moet gewoon even wat andere shampoo gebruiken. Wel aan mijn energie, ook aan mijn conditie, die veel beter wordt en volgens mij ook aan mijn lichaam, mijn maten veranderen. Ja, nog steeds een stevig buikje, maar hallo, het is nog steeds 93,5 kg.
Fitness: leuk, ook de afbeulsessies met Nanda omdat ik daar resultaat van begin te merken. Misschien dat ik nog een serie met haar doe. In januari gaat ze een eigen school beginnen, maar ik vind de mogelijkheden bij FF te veelzijdig om over te stappen.
Misschien dat ik daarna iets met een trainer ga doen die als specialiteit afvallen heeft. En dan ga ik bij de beide dames van de BB lessen informeren, die allebei deze specialiteit hebben.
Moraal van het verhaal: het zit tussen je oren. De knop moet om voor je begint, de knop moet om, als je door wilt blijven zetten. En met Weight Watchers geldt toch wel dat je je draai erin moet vinden. Het systeem moet je liggen. Ook die knop moet om, beseffen dat je misschien wel aardig bezig was, maar dat je daar toch van aankomt. En een paar grote zondes (alcohol) daar moet de grote knop voor om die twee kanten uitwerkt.
Genoeg psychologie voor vanavond.
Dankzij een computer die niet mee wilde werken nu pas de melding: afgelopen woensdag 12 ons afgevallen.
Natuurlijk niet overmoedig worden en denken dat het elke week gebeurt, zeker niet als je een maand lang jojo hebt gespeeld. Ik heb het idee dat ik nu iets te makkelijk ben. Het is natuurlijk wel leuk als je (eindelijk) afvalt, maar als het die lijn moet blijven, moet ik ook wel streng voor mezelf blijven. En dat lukt dus even niet.
Ik heb nog vier dagen tot de volgende weegdag, ik kan het nog bijwerken voor mezelf. Gisteravond een stevige portie Nanda, morgen ook weer sporten, waaronder Body Balance. Moet lukken.
Weegdag: 2 ons aangekomen, teveel gesnoept, teveel wijntjes. Helaas.
Tad Williams is vooral bekend als schrijver van lijvige, veeldelige fantasy-verhalen. Caliban’s hour is een op zichzelf staande roman, dat het verhaal vertelt van Caliban, één van de figuren uit The Tempest van William Shakespeare. Hij wil wraak nemen op prinses Miranda die hem destijds verlaten heeft.
The Tempest in het kort: de rechtmatige hertog van Milaan, Prospero, wordt samen met zijn dan driejarige dochter Miranda verbannen. Zij komen op een eiland terecht waar Caliban en Ariel de enige bewoners zijn. Ariel is een geest. Caliban is hier terechtgekomen door zijn moeder Sycorax, een Algerijnse heks. Prospero zorgt ervoor dat zijn broer Antonio schipbreuk lijdt door een storm (tempest) op te wekken. Antonio wordt vergezeld door zijn vriend, koning Alonso van Napels, diens broer en zoon (Sebastian en Ferdinand). Ferdinand is uiteindelijk degene die met Miranda gaat trouwen. Het hele gezelschap verlaat het eiland en laat Caliban achter.
Caliban slaagt erin het eiland te verlaten en Miranda op te zoeken. Hij doet haar zijn verhaal over hoe het voor hem was voordat haar vader en zij op het eiland terecht kwamen. Dit beslaat bijna het hele boek.
The Tempest werd oorspronkelijk beschreven als een komedie, later als een romance. Caliban’s wraak is uiteindelijk ook een romance. Miranda’s dochter Giulietta gaat met hem mee, terug naar het eiland. Zij heeft zijn verhaal gehoord, verscholen in de kamer van haar moeder. Ze vindt hem geen monster, maar een mens. Ze gaat met hem mee, niet om het leven van haar moeder te redden, maar omdat ze dat zelf wil.
Tad Williams, Caliban’s wraak (Amsterdam: Luitingh-Sijthoff, 1995)
Dit boek bracht me in eerste instantie in grote verwarring omdat ik de toneelconnectie totaal niet kon vinden, tot ik erachter kwam dat het verhaal is gebaseerd op William Shakespeare’s King Lear, gesitueerd op een boerderij in Zebulon County, Iowa.
Larry Cook wil met pensioen gaan en zijn boerderij nalaten aan zijn dochters Ginny, Rose en Caroline. Ginny en Rose zijn verrast door de plannen van hun vader, Caroline, de jongste dochter is er helemaal niet zo zeker van. Haar vader onterft haar onmiddellijk. Ginny, de oudste dochter, ongewild moederloos, vertelt het verhaal.
De connectie met Lear is duidelijk. Larry is Lear, Ginny is Goneril, Rose is Regan, Caroline is Cordelia. Ook de thema’s uit Lear zijn aanwezig, generatieconflicten, hiërarchie, gekte. Alleen de op macht beluste dochters zijn hier veranderd in slachtoffers van een incestueuze verkrachtende vader.
Het boek heeft de Pulitzer Prize for Fiction en de ‘National Book Critics’ Circle Award’ gewonnen en is in 1997 verfilmd met in de hoofdrollen Jason Robards (Larry), Michelle Pfeiffer (Rose) Jessica Lange (Ginny) en Jennifer Jason Leigh (Caroline).
Jane Smiley, A thousand acres (London: Flamingo, 1992)
De figurant is een vertaling van The extra man.
‘Henry is a dedicated eccentric, unsuccessful playwright, gentleman freeloader and ageless senior citizen whose vocation is escorting elderly rich women as an ‘extra man.’ (Publishers Weekly recensie)
Wat dat betreft is de titel wel juist vertaald als De figurant.
Het is het verhaal van een jonge Joodse onderwijzer, Louis Ives die wordt ontslagen vanwege een affaire met een bh. Hij is een ‘crossdresser’. Hij vertrekt naar New York, op zoek naar zijn seksuele identiteit.
In New York trekt hij in bij Henry Harrison, een voormalig acteur en een mislukte, maar briljante toneelschrijver. Henry kan behoorlijk excentriek zijn. Hij blijft in vorm door te dansen op Cole Portermuziek en wast zijn kleding in de douche. Henry wijst Louis de weg in New York.
De toneelconnectie is marginaal: Henry is toneelschrijver, het boek gaat voornamelijk over de zoektocht van Louis naar zijn seksuele identiteit. Hij is niet helemaal hetero, maar ook geen homo, hij voelt zich aangetrokken door transseksualiteit.
Het boek is verfilmd met in de hoofdrollen Kevin Kline, Paul Dano, John C. Reilly en Katie Holmes.
Jonathan Ames, De figurant. – Amsterdam: Prometheus, 1998
Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.