Toegetakelde boeken: #50books, vraag 33

Jaren terug was ik op vakantie met een groep, waarin ook twee zussen reisden. De één was met een boek bezig, dat de ander ook graag wilde lezen. Maar ja, het was een dikke pocket en zus 1 had het boek nog lang niet uit. Geen probleem, er kwam een mes aan te pas, de pocket werd in tweeën gedeeld en beide zussen konden lezen.

Vraag 33: Takel jij je boeken toe? En wat is je ergste toegetakelde vorm?

kapot boekIk heb een boek liggen dat ik letterlijk stuk heb gelezen. Tussen pagina 102 en 103 heeft Darkspell van Katharine Kerr zo’n heftige knak gekregen dat de pocket in tweeën ligt, de band houdt de twee delen bij elkaar. Geschiedenis van de Middeleeuwen van H.P.H. Jansen heb ik in mijn studietijd letterlijk stuk gestudeerd. Dat was zo erg dat ik maar een nieuwe heb aangeschaft.

Gewone zonden

Boeken zijn gebruiksvoorwerpen. Ik ben er best wel zuinig op, maar het heeft grenzen. De gewone zonden als ruggen breken en oortjes vouwen: ik beken, ik ben schuldig. Ik lees bij het eten, dus er zit hier en daar wel een etensvlek in mijn boeken.
Mijn boeken zijn wel eens mee gegaan naar het strand. Bij één ervan kan ik nog steeds de zandkorrels terugvinden. Portugese zandkorrels waren dat. Maar dat maakt het wel leuk, want die vakantie kan ik me nog steeds herinneren.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boeken voor mijn vader: #50books, vraag 25

De vraag van deze week is naar aanleiding van Vaderdag. De vraag zorgde voor aardig wat peinzen, want ik vond hem lastig.

Vraag 25: Met welk boek zou je je vader echt blij maken?

Ik heb mijn leesgenen van mijn vader. Hij las, ik las. Toen ik jong was ongeveer alles waar letters in stonden. Tegenwoordig is het wat meer gedoseerd en heb ik mijn voorkeuren. Toen ik me door de jeugdbibliotheek in mijn geboortedorp heen had gewerkt, mocht ik op de kaart van mijn moeder door de volwassenenafdeling heen. Ook de boekenkast van mijn vader was er helemaal voor me. Mijn vader was lid van Boek en Plaat. Het gebeurde regelmatig dat ik het boek uitzocht dat we dan beiden lazen. Er staan boeken in mijn boekenkast uit die periode. Zijn voorkeuren? Het spannende werk. Het verhalende werk. James Clavell, James Michener, Frederick Forsyth, Konsalik. Alles vertaald, want hij las geen andere talen. Nederlandse schrijvers als Toon Kortooms heb ik gelezen omdat de boeken in de boekenkast van mijn vader stonden. Louwrens Penning kreeg ik in mijn handen door mijn vader. Zijn boeken over de Boerenoorlog in Zuid-Afrika zijn nu wat gedateerd, maar toen ik ze las, vond ik ze geweldig.

Nieuw leesvoer

Op de middelbare school leerde ik Engels, en daarmee ging een nieuwe wereld voor me open. Ik was ongeveer zestien toen ik Engelse boeken begon te kopen. Dat was vooral fantasy, ik ben begonnen met David Eddings, ging door met Raymond Feist en nu staat mijn boekenkast vol met Engelstalige fantasy. Ook met detectives en thrillers ben ik overgestapt naar Engelstalig. En dat is waar ik mijn vader blij mee zou maken. Schrijvers als Dick Francis en Linda Fairstein heb ik vrijwel alleen in het Engels gelezen. Dat zijn ook schrijvers die mijn vader zou waarderen. Deze schrijvers hebben voor mij het vermogen een verhaal beeldend te maken, en personages te creëren die je meeslepen. Precies datgene waar ik mee ben opgegroeid door de boeken van mijn vader.

Maar ook een boek als De eeuw van mijn vader van Geert Mak was een boek dat mijn vader zou weten te waarderen. Dat was namelijk echt de tijd waarin mijn vader opgroeide.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boeken wegdoen: #50books vraag 23

Hendrik Jan wil kleiner gaan wonen en zal boeken weg moeten doen. Hij vraagt zich af hoe wij dat doen. Ik ben tot nu toe bij elke van mijn vijf verhuizingen erop vooruit gegaan qua ruimte en kan me er weinig bij voorstellen.

Vraag 23: Doe jij weleens boeken weg en zo ja hoe?

Op mijn werk heb ik er weinig moeite mee. Dat heb je met een bibliotheek die zo krap behuisd is dat je wel wat moet. Mijn collega’s hoeven van mij echt niets in te leveren, want dat kan ik toch niet terugzetten. En gelukkig heb ik heel veel digitaal materiaal dat geen kastruimte inneemt.

Thuis is het wat anders. Ik hou van boeken en koester mijn collectie. De boeken die ik nu heb zijn toch al ruim dertig jaar in mijn bezit. Stilletjes betreur ik nog steeds het verlies van mijn meisjesboeken, Pitty, Dolle tweeling, etc. Die zijn een keer gesneuveld toen mijn vader een opruimbui had. Op boekenmarkten als Deventer wil ik er nog wel eens naar speuren.boeken

Een paar jaar terug vond ik dat er wel wat weg moest omdat het wel erg veel was. Toen heb ik met moeite een aantal boeken geselecteerd die weg mochten. Dat had ik in mijn collectie in Librarything aangegeven en die lijst doorgestuurd naar mensen die belangstelling hadden. Ze hebben een goed nieuw huis gekregen. Tegenwoordig probeer ik het niet eens meer. Ik heb mezelf al beperkt in nieuwe boeken kopen, omdat de stapel nog te lezen boeken wel verdriedubbeld is. Een E-reader is niet echt een oplossing omdat je daar ook ongelezen boeken op kunt verzamelen. Ik begin serieus te denken over een nieuwe boekenkast, ook omdat de oude drie keer is verhuisd en niet zo bar stevig meer is. Ik kan Hendrik Jan dus helaas niet helpen met nuttige tips, aangezien ik er niet eens over na wil denken.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boekwinkels: #50books, vraag 21

Ik ben dol op boekwinkels. Het klimaat voor deze winkels is de laatste jaren gelukkig weer omgeslagen en hier in Den Haag zijn een aantal boekwinkels teruggekomen. Paagman, een bekende boekhandel in Den Haag, heeft een tweede vestiging in het centrum van de stad gekregen. Van Stockum heeft ook een prachtige vestiging in het centrum gekregen. Beiden hebben ook een koffiehoek wat ik tegenwoordig toch wel erg leuk vind bij boekhandels. Even een hoekje waar je het net gekochte boek kan inkijken.

De #50books vraag van deze week gaat over boekwinkels.

Hoe ziet jouw ideale boekwinkel eruit?

American Book Center

Voor mij was jarenlang het American Book Center de ideale boekwinkel. Verslaafd als ik ben aan Science Fiction en Fantasy, is die boekwinkel daar ideaal voor. Ik heb zelfs jarenlang een kortingskaart gehad. Tegenwoordig kom ik er niet zo vaak meer omdat mijn stapel ongelezen boeken nog steeds onveranderd hoog is en ik niet in de verleiding wil komen.

Dussmann

In Berlijn ben ik ook in een prachtige boekwinkel geweest, namelijk Dussmann, die was echt geweldig, vijf verdiepingen vol met boeken, een grote afdeling voor Engelstalige boeken, ook veel andere artikelen als spelletjes e.d., een leuk café, ideaal.

Mijn ideale boekwinkel

Mijn ideale boekwinkel is een combinatie van bovenstaande voorbeelden, graag een grote afdeling Engelstalig, met veel Science Fiction en Fantasy. Zitjes zodat je even rustig kan kiezen, een koffiehoek of een café erbij. Andere artikelen mag ook, Paagman heeft bijvoorbeeld ook een kantoorartikelenwinkel.boekhandel

Maar als je echt wil kwijlen moet je dit artikel in The Guardian even bekijken waar echt prachtige boekwinkels in staan. Ik wil persoonlijk nog wel een keer naar Buenos Aires, waar een boekwinkel is gevestigd in een oud theater. Twee liefdes van me verenigd, dat moet goed zijn.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Notities: #50books, vraag 20

Een nieuwe vraag bij #50books:
Maak jij notities bij het lezen en hoe doe je dat?

Mijn studieboeken getuigen ervan: strepen in twee kleuren met de liniaal gemaakt, notities in de kantlijn, geeltjes bij hoofdstukken die gelezen moesten worden. Verder maakte ik uitgebreide samenvattingen van alles, dat maakte het studeren wat makkelijker. Die samenvattingen heb ik allemaal weggegooid, de studieboeken staan nog steeds in mijn kast. Ik heb James Joll, Europe since 1870 weer eens opengeslagen als voorbeeld. Als ik nu de onderstrepingen en aantekeningen bekijk, verbaas ik me erover. Wat was er belangrijk aan en hoe hielp het me? Dat was twintig jaar geleden een stuk duidelijker. Er is gelukkig wel wat blijven hangen van de studie.Joll
In mijn romans heb ik het nooit gedaan, hoogstens een keer een aantekening waar ik het boek gekocht heb of bij welke gelegenheid ik het gekregen heb.

Met de aanschaf van mijn e-reader was het anders. In een e-book kan je notities maken. Anders dan bij mijn papieren romans, vond ik het in de e-books wel ontzettend handig. Zeker voor het later bloggen over een boek. Ik maak notities over dingen die ik het blog wil betrekken. En verder is het ook gewoon handig. Probeer maar eens in een papieren boek bijvoorbeeld de volledige naam van een hoofdpersoon terug te vinden. Geeltje erin plakken, zou je zeggen. Dat heb ik dus nooit gedaan. Maar in mijn e-book exemplaar van The Iron Queen van Julie Kagawa heb ik een aantekening gemaakt bij Ashallyn’darkmyr Tallyn, third son of the Seelie Court. Gelukkig wordt hij in de rest van het boek Ash genoemd. Nu nog een manier vinden om aantekeningen over een serie te verzamelen, zodat je niet vier boeken moet openen om die naam te vinden.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Welke boekenbloggers volg ik: #50books, vraag 18

Ik moest er eerst even over nadenken, die nieuwste #50books vraag:

Welke boekenbloggers volg jij actief?

Want ik volg er niet eens zoveel. En bij sommige boekenbloggers lees ik hun #50books antwoorden en verder niet. Maar ik heb er wel een paar. Hiervoor moet ik mijn Feedly raadplegen, waar een aantal boekenbloggers in staan.

  • Lalagè leest, wat ik leuk vind: deze boekenblogger bouwt polls in over wat ze moet gaat lezen, ik kom zelf op ideeën voor nieuwe titels, daarom stem ik elke keer.
  • Eline Stiekema, deze blogger en schrijfster blogt niet alleen over boeken, maar ook over schrijven.
  • Irisjexx, deze jonge blogger bespreekt (in het Engels) young adult en adult fiction en gaat nu ook over andere dingen bloggen. Ik vind haar leuk schrijven.
  • Oh my Book wordt volgeschreven door drie dames, Lisanne, Barbara en Iris. De site staat vol met recensies en stukjes over boeken. Er is ook een Oh my BookTube, maar die kijk ik eerlijk gezegd nooit.
  • Read around the Globe van Pieter Steinz, vol met weetjes over boeken. En dan zit je meteen met het feit: hoe definieer je een boekenblogger? Ik ben nog geen nieuw boek bij hem tegengekomen.
  • Peter Pellenaars, ik ben vol bewondering voor alle verslagen van survivalruns waar hij over blogt, maar hij blogt ook nog over boeken.
  • Drspee, Martha blogt over van alles, #WOT, #50books, spreekwoorden en klaagt dat ze te weinig tijd heeft om te lezen: tijd maken.

En dan ben ik er zeker van dat ik er een aantal vergeet, en dat komt omdat ik die bloggers lees als ik een bericht van hen tegenkom in twitter. Ik moet die bloggers toch een keertje opslaan in Feedly, dan vergeet ik ze niet.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Theater in romans: Octopus

OctopusMichael Gallagher is de schrijver van twee series van boeken die in het Victoriaanse tijdperk spelen. Deze roman Octopus is de tweede in de serie Send for Octavius Guy over de veertienjarige dief en zakkenroller Gooseberry die een nieuwe carrière van detective wil opbouwen. Deze tweede zaak betreft de moord op de steractrice op het toneel tijdens het opvoeren van The Duchess of Malfi in het Sadler’s Wells Theatre. Het boek was door toeval in mijn handen gekomen, als krijgertje in Librarything’s Early Reviewers. Ik kan me alleen inschrijven voor e-books, en dit was er een van. Het is een amusant werkje, wel het tweede deel in een serie, maar het kan los gelezen worden. Gooseberry, of Octavius Guy is een veertienjarige dief die een eerlijke carrière probeert op te bouwen als detective en daarbij alle technieken, geleerd in zijn oneerlijke periode, kan gebruiken. Voor zichzelf maakt hij een hele serie regels die hem helpen bij zijn detectivewerk. Zie bijvoorbeeld Guy’s Tenth Rule of Detection: Sometimes Justice needs to come before Law, just as it would be in a dictionary.

Ik hou wel van dit soort boeken, historische detectives, waarbij iedereen niet wordt gehinderd door de tegenwoordige techniek en de detective in kwestie het van zijn hersens moet hebben. Het heeft voor mij helaas wel iets van Agatha Christie, bij haar snapte ik ook werkelijk nooit hoe Miss Marple aan de moordenaar kwam. En dat gebeurt ook met Gooseberry die via wonderlijke wegen en gedachtengangen bij de moordenaar van de actrice terechtkomt. Enige kennis van het Victoriaanse Londen is wel handig in dit boek.

The Duchess of Malfi is een toneelstuk dat in 1613 door John Webster is geschreven. Michael Gallagher is niet de enige die het stuk als onderwerp van een boek heeft genomen. Ook detective schrijvers P.D. James en Agatha Christie gebruikten het toneelstuk voor hun boeken.

Octopus or Octavius Guy and the Case of the Throttled Tragedienne: a Revenge Tragedy (of sorts) in (roughly, very roughly) Three Acts by Michael Gallagher. – London: Smashwords, 2016.

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Boekenblogger: #50books, vraag 16

Drukte en een weekje weg hebben voor wat vertraging gezorgd bij de beantwoording van de #50books vragen. Alle vragen van de afgelopen drie weken waren wel de moeite waard, dus daarom volgt hier het antwoord van vraag 16.

Waarom blog je over boeken?boeken

Ik kan er heel kort over zijn: ik vind het leuk. Ik kan er ook wat langer over vertellen, namelijk over mijn jarenlange boekenpassie. Mijn vader was een echte lezer en heeft zijn leesgenen aan mij doorgegeven. Niet alleen lezen vind ik leuk, maar ook schrijven. Het bloggen over boeken verenigt twee liefhebberijen.

Toen ik begon met bloggen was het uit nieuwsgierigheid naar het fenomeen blog. In mei 2003 startte ik met bloggen, toen was het nog over toneelvoorstellingen die ik bezocht. In juni 2006 startte ik met een project over boeken, namelijk het bespreken van boeken die over toneel gaan. Wat voor voorstelling wordt er gemaakt van toneel, theater, etc. in romans en verhalen. In dat eerste blog over dat project had ik zo´n dertig titels bij elkaar gesprokkeld. Tegenwoordig heb ik een respectabele lijst van zo’n 270 boeken, die ik in juli 2015 heb aangevuld met linkjes naar de besprekingen. Ik kan het wel een wat uit de hand gelopen hobby noemen. Het maakt me ook wel een boekenblogger. Het heeft wel wat een boek te lezen, te bespreken en daar ook het raakvlak met het project uit te halen. Het geeft een heldere voorstelling van het boek. Het speuren naar die boeken was in het begin zeker even een puzzel, maar prima te doen voor een informatiespecialist. Ik heb er nu een radar voor. Als ik een titel ergens tegenkom, wordt die meteen genoteerd.

Tegenwoordig blog ik niet alleen over boeken, #50books heeft zeker raakvlakken. Ik doe ook regelmatig mee met de wekelijkse #WOT, Writing on Thursday en bloggen over bloggen doe ik ook. Toneel heeft zeker ook nog een plekje op mijn blog, maar de meeste stukjes gaan nog steeds over boeken.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boekhandelblog: Dussmann, Berlin

Op studiereis in Berlijn heb ik niet alleen bibliotheken bezocht, maar ook een boekhandel. Dussmann is een prachtige boekhandel in de Friedrichstraße in Berlijn dat zichzelf KulturKaufhaus noemt. Ik word opmerkzaam gemaakt op dit vijf verdiepingen tellende Walhalla door collega informatiespecialist Marjolein. Op donderdag 28 april heb ik voldoende tijd tussen twee bibliotheekbezoeken om naar de Friedrichstraße te gaan.

De aparte winkel voor bladmuziek kom ik als eerste tegen.
2016-04-28 10.36.04

Vervolgens kom ik bij de hoofdingang terecht. Ook in Berlijn wordt gefietst, dat is duidelijk.

2016-04-28 10.37.55

De eerste foto van de winkel met tafels vol nieuw verschenen titels. Op de begane grond is ook een grote Berlijn-afdeling. Let op die magere meneer in het zwart links op de foto.

2016-04-28 10.38.37

Die vertelt me in keurig Duits en vervolgens in keurig Engels dat ik geen foto’s mag maken. En verwijst me door naar de KulturBühne achterin de winkel waar ik nog een foto mag maken van de sfinx en de begroeide wanden. Achter de sfinx zit een trap naar de kelder waar een café-restaurant is gevestigd.

2016-04-28 10.41.41

En hier zit dus ook de ingang van de English Bookshop: twee verdiepingen met Engelstalige boeken.

2016-04-28 10.41.58

Fictie en non-fictie, boeken voor volwassenen en kinderen. Met een uitgebreide SF & Fantasy afdeling waar ik heel blij van word. De afdeling heeft een tentoonstelling over Shakespeare ingericht. Zijn 400ste geboortedag wordt uitgebreid en internationaal gevierd, hier bij Dussmann vind je boeken voor volwassenen en kinderen. Duitse auteurs die in het Engels zijn vertaald hebben een eigen kast, evenals de boeken over Duitsland.
Ik raak verdwaald en na drie kwartier kom ik weer naar buiten met twee boeken. Ik moet er de rest van de dag nog mee rondsjouwen, dus ik beheers me.

Ik ben van plan de winkel compleet te verkennen en ga naar de kelder, waar de pop en jazz muziek een plekje heeft gevonden. Het lijkt weinig tot ik een hoek omloop: cd’s, cd’s, cd’s, dvd’s, dvd’s, dvd’s. Een enorme afdeling met voor elk wat wils, waar zelfs musicalliefhebbers als ik aan hun trekken komen. Hier is ook een podium te vinden, voor live optredens van de artiesten wiens cd’s hier verkocht worden.

Door naar de eerste verdieping waar de fictie-afdeling zit: historisch, krimi’s, SF & Fantasy, Weltliteratur, allemaal in het Duits. Hier is ook een service centrum waar je onder andere je boeken kan laten versturen, en – tot mijn grote pret – leesbrillen kan lenen. De luisterboekenafdeling zit er naast en is goed gevuld.
De tweede en derde verdieping zijn gevuld met non-fictie, met onder andere een zijvleugel met boeken over landen. Verder kan je er boeken over gezondheid, koken, sport, psychologie, etc. vinden. Op de derde verdieping vind ik – na wat zoeken – de klassieke afdeling. Het lijkt erop dat Dussmann op de hogere verdiepingen een stuk van het naastgelegen gebouw erbij heeft. Dan vind ik wel cd’s en dvd’s met klassieke muziek en opera, meer dan ik ooit bij elkaar heb gezien.

In de winkel kan je ook luxe kantoorartikelen en veel hoekjes met cadeau-artikelen vinden, bijvoorbeeld kwartetspellen over Duitse geschiedenis en andere onderwerpen. Ook kan je alle soorten en maten notitieboeken vinden. Er is op alle verdiepingen gelegenheid om langs de vide te zitten die door het hele gebouw loopt en even te kijken of je een boek wel of niet wilt kopen. In de English Bookshop kan je zelfs leren fauteuils vinden. De winkel is enorm goed voorzien en inderdaad een cultuurpaleis. En dan ben ik er zeker van dat ik nog niet eens alles heb gezien. Collega Marjolein had nog gezegd dat er een ruime sortering anderstalige boeken was, en ik heb alleen maar Engels gezien. Maar het is af en toe een doolhof.
De winkel wordt overigens verbouwd op dit moment. Ik kan alleen maar concluderen dat als je in Berlijn bent, deze boekhandel zeker een bezoek waard is.

Guilty pleasures: #50books vraag 14

De #50books vragen blijven doordenkers, de vraag van deze week:

Heb je ook ‘guilty-pleasure’ boeken en lees je die stiekem of juist niet?

Mijn eerste gedachte, moet ik me schuldig voelen over wat ik lees? Vanaf het moment dat ik kon lezen, heb ik ongeveer alles gelezen waar ik maar mijn handen op kon leggen. Ik was ongeveer 14 jaar oud toen ik door het jeugdgedeelte van de bibliotheek heen was, maar dat was niet zo’n probleem, want mijn moeder had voor mij een kaart genomen. Ik zat al jong in de volwassenenafdeling. Mijn ouders keken naar wat ik las, maar lieten het wel toe. En voor de rest heb ik echt van alles gelezen. Van Pitty naar kostschool tot doktersromannetjes, G-man Jerry Cotton en bouquetreeksjes. Fifty Shades of Grey is ook nog langs gekomen, waarbij ik me vooral afvroeg waar de ophef over was. Vooral veel, heel veel, waarvan ik me de helft niet meer kan herinneren. Waar ik waarschijnlijk te jong voor was, waren de Jerry Cottons. Moord en doodslag voor een tiener. Nu ik die boekjes opzoek op internet valt me ook op dat de omslagen werden gesierd door filmsterren. Toen heb ik ze echt niet herkend. Jerry Cotton
Ook tegenwoordig lees ik nog van alles, en is het uitgebreid naar non-fictie. Nog steeds van alles. Politieke boeken, Pluche van Femke Halsema ligt bijvoorbeeld op me te wachten. Historische boeken, waarbij mijn belangstelling uitwaaiert van Amerikaanse geschiedenis, tot de Tweede Wereldoorlog en een aardige collectie over de Nederlandse monarchie. Ik heb nog drie biografieën van drie Nederlandse koningen op het leesplankje. Allemaal een groot plezier om te lezen.

Maar de kern van de vraag was of ik guilty pleasure boeken heb en of ik die stiekem lees of juist niet. En dan moet ik dus op beide delen van de vraag nee zeggen. Ik voel me totaal niet schuldig over mijn collectie boeken en ga al helemaal niet stiekem lezen of dingen overslaan. Eén guilty pleasure heb ik wel. Ik zal het maar bekennen, geen groter plezier, zeker als ik moe ben of me niet helemaal goed voel: ik kijk naar Say yes to the dress op TLC.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.