Tijd in een roman – #50books vraag 13

Tijd in een roman – een doordenker, een onderwerp dat op meerdere manieren ingevuld kon worden. Dat was in eerste instantie mijn reactie op de dertiende #50books vraag van dit jaar.

In welke roman wordt volgens jou het spel met de tijd mooi gespeeld?

Tijd kan op verschillende manieren behandeld worden in een roman:

  • Rechttoe, rechtaan: zeshonderd jaar, zestig jaar, zestig dagen, gewoon netjes achter elkaar. Dan mag een schrijver ook nog heen en weer gaan in de tijd. Voorbeelden: driekwart van mijn boekenkast zoals de familiegeschiedenissen. Zie R.F. Delderfield, To Serve Them all my Days.
  • Een bepaalde periode: zie bijvoorbeeld de thriller van Greg Iles, 24 Hours, waarin een kind wordt gekidnapt en de ouders 24 uur hebben om het op te lossen.
  • Tijdreizen: Het principe dat er twee, drie, heel veel verschillende tijden naast elkaar bestaan. Tijd is flexibel op deze manier. Lastig onderwerp, zie Geordi Laforge die ik er wel eens eerder heb bijgehaald: “This is precisely why time travel gives me nosebleeds”.

Maar ik dacht ook aan dat boek dat ik jaren geleden heb gelezen: The Time Traveler’s Wife van Audrey Niffenegger. Een tijdreizende liefdesgeschiedenis. Henry en Clare ontmoeten elkaar voor het eerst als zij zes is en Henry 36. Ze Niffenegger - The Time Traveler's Wifetrouwen als Clare 22 is en Henry 30. Een situatie die kan ontstaan omdat Niffenegger een situatie heeft bedacht waarin Henry’s genetische klok gereset wordt en hij de toekomst of het verleden in wordt getrokken. Dat gebeurt volkomen onverwacht, hij weet niet of het de toekomst of het verleden is. Hij wordt wakker in die periode, naakt en ontredderd, kan zelf niet bepaald uitkiezen waar hij landt. Hij komt wel eens in verkeerde situaties terecht. En ja, dan kan je wel eens twee verschillende of dezelfde Henry’s naast elkaar krijgen. Een intrigerend boek dat af en toe lastig te volgen was. De twee krijgen ook nog een dochter, Alba. Het spel met de tijd wordt hierin mooi gespeeld, het boek is voor mij een heel intrigerend voorbeeld van tijdreizen. Er is overigens ook nog een film gemaakt van dit boek, maar die heb ik vermeden. De ervaring leert dat films teleurstellen als je eerst het boek gelezen hebt.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Controle: #WOT deel 12

Een paar weken geleden fietste ik naar mijn werk, het was een mooie ochtend en het fietstochtje was heerlijk. Op mijn werk, toen ik mijn kast wilde openen, ontdekte ik dat ik hoogstwaarschijnlijk mijn sleutels in mijn schuurdeur had laten zitten. Nou is het pad bij de schuur afgesloten, maar dan nog, de sleutels van mijn huis, van mijn schuur en van die kast op het werk zaten aan de bos. Het zorgde voor lichte paniek. Ik heb mijn buren opgebeld die gingen kijken en de sleutels terugvonden. Ik had de controle weer terug. Sindsdien ben ik een beetje neurotisch over die sleutels. Ik ben in staat om terug te lopen om te checken of ik mijn voordeur op slot heb gedaan. Voor ik het hek van het pad achter me sluit, kijk ik of mijn sleutels in mijn tas zitten. Dan nog wil ik 500 meter verder stoppen om te kijken of die sleutels er zijn.

sleutelsControle = 1) Beheer 2) Beheersing 3) Bescherming 4) Bewaking 5) Bewind 6) Bestuur 7) Check 8) Deel van fabricage 9) Echtheidsonderzoek 10) Herexamen 11) Hoede 12) Inspektie 13) Inspectie 14) Kaartcontrole 15) Keuring 16) Nagaan 17) Nazicht 18) Op zicht 19) Onderhoudsmiddel (crypt.) 20) Surveillance 21) Schouwing 22) Schouw 23) Toetsing 24) Toezicht.

Ook in mijn hobby wil ik graag in de hand hebben wat ik doe en wat anderen doen. Ik ben al jaren hoofdredacteur van een amateurtoneelblad voor Den Haag en omstreken, Haghespel en in die functie verzamel ik alle kopij en zorg ervoor dat die bij een andere redacteur komt die het geheel corrigeert. We hebben een deadline, een verschijningsdatum, compleet onder controle zou je denken.
Laat me niet lachen. Redacteuren leveren hun kopij na de deadline in, of beloven zelfs op de vergadering – een week voor verschijnen – echt zo snel mogelijk hun stukken in te leveren. Ook kunnen ze rustig vergeten die kopij in te leveren, zodat je er weer achteraan kan. Ik ben – met tegenzin – er zen over geworden.

Toch vind ik mezelf geen controlfreak. Bij andere zaken laat ik gewoon de boel, de boel en laat ik mensen fijn in hun sop gaar koken. Als ze het anders willen? Be my guest. Ik heb het moeten leren, maar ik kan dingen loslaten.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Te veel te doen

Het kan wel eens te veel zijn. Te veel te doen, te veel lijstjes. Als redelijk gestructureerd persoon ben ik – best wel fanatiek – gebruiker van to do lijstjes. Op mijn werk heb ik er één, erg handig bij het inplannen van werkzaamheden, of voor klussen die ik op wat langere baan kan schuiven. En thuis heb ik er ook één, opgezet in de tijd dat ik werkeloos thuis zat en nog al eens wat moest inplannen. Mijn lijst van te schrijven stukken voor Haghespel en mijn blog krimpt en groeit hierop. Er staan ook dingen in die ik langebaandingen heb genoemd, die staan er dus al ruim twee jaar op. De thuislijst heb ik zelfs in kleur gecodeerd.niet vergeten
Tussendoor vul ik geeltjes met boodschappen, schrijf ik op mijn werk op kaartjes dingen die ik thuis wil doen en vul ik aan op to do lijstjes, thuis en op het werk. Regelmatig gaan er ook mailtjes heen en weer tussen thuis en werk voor bezigheden die op diverse kalenders moeten worden ingevuld.

Kortgeleden ontdekte ik dat je in GMail herinneringen kan instellen. Vervolgens kan je elke dag een seintje krijgen tot in het oneindige. Ziet er schattig uit, het is een vingertje met een touwtje erom.
Ik word er knettergek van. Elke keer een pop up, elke keer dat vingertje. Toen ik vandaag in mijn agenda keek en tot in april herinneringen tegenkwam heb ik het weer uitgeschakeld.
Thuis kwam ik weer drie lijstjes tegen, op papier. Ik heb het zo snel mogelijk in het word-document gegooid, heb dat in één kleur gezet en heb me voorgenomen mijn manie tot inplannen wat in te dammen.

Het kan namelijk ook teveel zijn.

Boekenweekgeschenk: #50books, vraag 11

Het kan natuurlijk niet uitblijven in deze Boekenweek. Een vraag over het Boekenweekgeschenk.

Ga je in de Boekenweek speciaal naar de boekwinkel voor het Boekenweekgeschenk?

Een vrijwel zelfde vraag is in 2013 ook gesteld, maar ik heb al ontdekt dat ik toen nog niet echt fanatiek bezig was met het beantwoorden van de vragen, dus bij mij is dit nog blanco.

Een blik in Librarything leert me dat ik vrijwel alle Boekenweekgeschenken vanaf 1987 in mijn boekenkast heb staan. Dat is vrij eenvoudig te verklaren door het feit dat de boekhandel waar ik voor mijn werk de bestellingen deed, altijd dat boekje erbij deed in de Boekenweek. Ik heb het nooit hoeven kopen in al die jaren.
Dat ik van werkkring veranderde was dus wel nadelig, ik moest zelf naar de boekhandel en een boek aanschaffen. En dat heb ik wel eens nagelaten zie ik in mijn collectie. Kees van Kooten met ‘De verrekijker’, het geschenk van 2013 is de laatste die ik heb.

Een aardige bijkomstigheid van de Boekenweek is dat je op zondag gratis de trein in mag met het boekje als vervoersbewijs. Wikipedia leert me dat er zelfs een aparte vierkante barcode op het boekje gedrukt wordt, zodat je de poortjes in de NS-stations ermee kunt openen. Voor mij is het dit jaar wel van belang er een te schaffen, al was het alleen maar omdat ik met een vriendin een paar dagen naar Leeuwarden ga en op zondag terugreis met de trein. Weet iemand een boekhandel in Leeuwarden?

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Afspraak: #WOT deel 10

Donderdag #WOT dag. Maar ik berichtte @drspee wel dat ik een dag later zou reageren, want ik had een afspraak met een vriendin om naar Toneelgroep De Appel te gaan. Dat kwam goed uit, want de #WOT van deze week is afspraak.

Afspraak = 1) Afspraakje 2) Akkoord 3) Agreement 4) Bedinging 5) Convenu 6) Contract 7) Convenant 8) Liaison 9) Mondelinge regeling 10) Overeenkomst 11) Pact 12) Regeling 13) Rendez-vous 14) Schikking 15) Stipulatie 16) Toewijzing 17) Verbintenis 18) Verdrag.

Ik houd me aan mijn afspraken. Wat ik daarbij wel in de gaten wil houden, is dat ik niet teveel plan. Zie ik dus in mijn agenda drie bezette avonden in een week, dan komt er geen vierde afspraak bij. Het liefst stop ik eigenlijk al bij twee bezette avonden. Af en toe gaat het gewoon niet anders en dan bekijk ik mijn agenda met afgrijzen. Dan heb ik weken van tevoren al iets op donderdag gepland. Woensdag is mijn wekelijkse toneelavond. Dinsdag ga ik vaak sporten, maar ja, dinsdag is ook vaak vergaderavond van het bestuur van mijn toneelclub. En dan sta ik op maandag in de sportschool, ben ik dinsdag aan het vergaderen, sta ik woensdag in de repetitiezaal en heb ik donderdag die weken geleden afgesproken date. En met een beetje pech (of geluk) heeft vrijdagochtend vriendin M opgebeld met de mededeling dat ’s avonds die geweldige film draait.
Dan ben ik blij als het zaterdagochtend is, of zaterdagmiddag. Koffie, krant, en pas veel later het dagelijkse leven van de zaterdag.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

BVDMBDWDD: #50books, vraag 10

Schuld, het nieuwe boek van Walter van den Berg is uitverkozen tot het Boek van de Maand bij De Wereld Draait Door. Dat is de aanleiding voor de wekelijkse vraag van Hendrik-Jan. De hele verkiezing had ik overigens niet gezien omdat ik al jaren geen DWDD meer kijk. Ik was klaar met Matthijs van Nieuwkerk en zijn programma, vond het een beetje veel van hetzelfde. Zojuist heb ik het fragment van DWDD zitten bekijken en dat zijn dan de eerste tien minuten van het programma die ik in zeker drie jaar heb gekeken.schuld walter van den berg

Is een Boek van de Maand bij De Wereld Draait Door voor jou de reden om het te gaan lezen?

Nou wil ik best geloven dat de verkoop van zo’n boek omhoog schiet door zo’n uitverkiezing, maar voor mij is het geen reden om het boek te gaan lezen. Overigens is DWDD zo vriendelijk op de site de flaptekst van het boek te leveren en die heb ik ook zitten lezen. Want dat is dan ook de manier waarop ik een boek uitkies. Ik kijk naar de omslag, lees de flaptekst, lees misschien ook nog wat in het boek en beslis dan of ik het boek ga kopen. Boek van de Maand? Het zal wel. Jammer voor Walter, maar die kwalificatie doet me echt niets.

DWDD is trouwens niet het eerste programma dat met zo’n verkiezing komt. Oprah Winfrey was al jaren geleden bezig met haar Book club. Door Oprah verkozen worden, was ook een soort heiligverklaring kan ik me wel herinneren. Ook haar keuzes hebben mijn keuzes nooit beïnvloed trouwens.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik-Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Slow down

Ziek. Het zat er aan te komen. Donderdagmiddag maar naar huis gegaan omdat ik niet eens meer kon nadenken, zo verkouden was ik. Donderdagavond besloten mijn schema van het weekend om te gooien omdat ik snipverkouden was en hoofdpijn had. Mijn training van vrijdag afgezegd, waar ik dus heftig van baalde, maar dat ging even niet anders. Juist vandaag zou ik dus weer trainen met P die terug is van de wintersport. Catan van zaterdag verzet, want die zou bij mij zijn.

Vrijdag rond half twaalf de beste beslissing van de dag genomen:

Heerlijk lezen, een overdosis ‘Once upon a time’ kijken, en even helemaal niets doen. Ja, toch wel iets, namelijk op de radio onze nieuwe Songfestivalinzending beluisteren. Douwe Bob gaat met ‘Slow down’ in mei naar Zweden om daar de nationale eer te verdedigen en presenteerde het liedje vandaag. En wat zingt Douwe Bob? Volgens zijn eigen zeggen ‘een protestnummer tegen zichzelf‘. Het liedje is een state of mind: een bevrijding van de druk constant iets te moeten. Heb ik het vandaag toch goed gedaan. En morgen doe ik het ook goed, want dan ben ik hetzelfde van plan. En jij, was je ook van plan wat langzamer aan te doen?

Machteloosheid: #WOT deel 9

Het greep me naar de keel die dag in juli 2014, het bericht van dat vliegtuig vol onschuldige mensen dat neer was gestort, de beelden van de brandende resten, en later de beelden van die lange rij zwarte auto’s met de stoffelijke resten. Ik heb nog steeds de opname van een documentaire over de families een jaar later op de harde schijf van mijn digitale tv staan, het lukt me niet ernaar te kijken. Machteloos ben je als familielid op zo’n moment. Machteloos ben je als buitenstaander. Er zitten nog steeds beelden in mijn hoofd. Een foto van twee jonge mensen op Schiphol, blij dat ze op vakantie gaan. Een documentaire over een moeder wiens leven in feite voorbij is: haar zoon en diens vriendin zaten in het vliegtuig. Volkskrantverslaggever Olaf Koens die op het rampterrein rondloopt en opsomt wat hij allemaal ziet. Al even machteloos als ikzelf die thuis die krant zit te lezen.

Machteloosheid = 1) Bewusteloosheid 2) Bankroet 3) Flauwte 4) Inzinking 5) Onvermogen 6) Onmacht 7) onmogelijkheid om iets te doen wat je wel graag wil.

madeliefHet gevoel wordt de laatste jaren sterker. Ik heb te doen met de vluchtelingen, het enige dat ze willen is overleven, in plaats daarvan belanden ze in een ruziënd Europa. De eenheid is ver te zoeken. De wereld is harder geworden. Ik wil graag geloven dat ik niet helemaal machteloos ben, als ik het wat normaler wil. Maar dat geloof kost wel moeite. Zet de tv aan en je ziet ruziënde politici of bange burgers die hopen nog bangere vluchtelingen uit hun gemeente te houden. Ik heb de neiging het nieuws over te slaan, maar ik weet ook dat het niet werkt om te doen alsof het er niet is. En ja, het maakt me eigenlijk nog machtelozer.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Schrijven mag, elke dag

Het is eigenlijk nogal wat, vertellen dat je elke dag gaat bloggen. Zomaar. Op de eerste van de maand, een mooie dag om te beginnen. En oh ja, de rest van de week is een beetje druk en moet ik me ook nog bezighouden met een toneelrepetitie, het schrijven van een stuk voor Haghespel en het schrijven van een pr-stukje voor onze volgende voorstelling. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik me ook nog ingeschreven voor een MOOC met de geweldige titel “Plagues, Witches and War: the World of Historical Fiction” over historische fictie. Reuze leuk, maar ik moet er wel tijd voor vrijmaken. Het is alleen al interessant vanwege de ervaring van een MOOC. En dan moet je niet de tweede avond al denken dat elke dag bloggen wel erg moeilijk is en gewoon door blijven schrijven.
Schrijven moet niet, schrijven mag. Zelfs als het een relaas is wat er de rest van de week allemaal nog gedaan moet worden aan schrijfwerk en ik zelfs nog een idee heb voor de #WOT van vorige week. Moet nog even uitgewerkt worden, vanaf vorige week dus.

Afgezien van alle drukte en het rotweer zijn er ook nog leuke dingen. Twee boeken van de Early Reviewers van Librarything gekregen. Ik kan alleen maar inschrijven op digitale dingen, maar er zitten best leuke boeken tussen. Zaterdag Catandag, ik denk dat we al bijna acht jaar om de vijf, zes weken bij elkaar komen om Kolonisten van Catan te spelen. Ik ben er niet goed in, maar heb er wel ontzettend veel lol bij. En verder? Morgen weer.

Inspiratie

Het begon weer te kriebelen, gisteravond bij #blogpraat. Het was weer een bijzonder enthousiaste tweetchat en @Elja1op1 vertelde over haar bloggen, elke dag:

En toen wilde ik het ook weer. Vorig jaar heb ik twee weken lang iedere dag geblogd, en dat was op mijn andere blog over sporten en eten. Genoeg om over te schrijven, ik was net met een ander dieet begonnen. Ik merkte ook, hoe meer ik schreef, hoe makkelijker het werd. Daarom ga ik het gewoon doen, het als een schrijfoefening zien en elke dag schrijven.. Kijken of ik inspiratie voor elke dag heb, kijken waarheen het voert. En niet bang zijn voor het schrikbeeld van geen inspiratie.

Renate Dorrestein heeft een heel mooi citaat over inspiratie “Als inspiratie één kenmerk heeft, dan is het juist dat zij niet te halen valt. Inspiratie is niet iets waar je met een vlindernetje achteraan holt om het op te bergen in een glazen pot, waar je gauw een dik touw omheen bindt, en die je op je gemak nog eens tevoorschijn haalt op een knusse winteravond. Inspiratie is de genade die je soms ten deel valt en die je dan nog even vleugels geeft, maar waarnaar je meestal tevergeefs je tentakels uitstrekt.”**

Geen inspiratie halen dus, en maar zien waar het vandaan komt. Het zijn mooie woorden van een schrijfster die – oh ironie – een boek heeft geschreven over haar writer’s block.

**De blokkade, p. 159