Voetnoten: #50books, vraag 19

De #50books vraag van deze week associeer ik meer met de vele non-fictie die in mijn kast staat, dan met fictie, waar ik voetnoten niet veel in tegenkom.

Vraag 19: hoe ga je om met voetnoten in een tekst?

Ik heb geschiedenis gestudeerd, een bijzonder interessante studie, waar nieuwsgierigheid een groot goed is. Tekst en bron zijn belangrijk. De vele studieboeken heb ik dus heen en weer bladerend gelezen, met inderdaad twee bladwijzers, één waar ik gebleven was en één bij de eindnoten. Dan zijn voetnoten beter. Ook heb je verschillende soorten noten. De ene soort beperkt zich tot het noemen van de bron, de andere soort vertelt er nog een heel verhaal bij. De vraag voor mij is dan vooral waarom dat verhaal niet in de tekst zelf staat. Eén van mijn oude studieboeken was daar een ster in: An Introduction to Contemporary History, van Geoffrey Barraclough.barraclough

Ik heb veel gestreept en gekrabbeld in dat boek, en duidelijk ook veel bij de voetnoten gekeken, want ook daar is in gestreept. In zekere zin hielp het wel het verhaal duidelijker te krijgen, maar vaker zorgde het voor meer vragen en meer leeswerk. Het is me meer dan eens gebeurd dat ik via een verplicht studieboek in een ander boek terecht kwam dat me nog veel meer interesseerde.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Welke boekenbloggers volg ik: #50books, vraag 18

Ik moest er eerst even over nadenken, die nieuwste #50books vraag:

Welke boekenbloggers volg jij actief?

Want ik volg er niet eens zoveel. En bij sommige boekenbloggers lees ik hun #50books antwoorden en verder niet. Maar ik heb er wel een paar. Hiervoor moet ik mijn Feedly raadplegen, waar een aantal boekenbloggers in staan.

  • Lalagè leest, wat ik leuk vind: deze boekenblogger bouwt polls in over wat ze moet gaat lezen, ik kom zelf op ideeën voor nieuwe titels, daarom stem ik elke keer.
  • Eline Stiekema, deze blogger en schrijfster blogt niet alleen over boeken, maar ook over schrijven.
  • Irisjexx, deze jonge blogger bespreekt (in het Engels) young adult en adult fiction en gaat nu ook over andere dingen bloggen. Ik vind haar leuk schrijven.
  • Oh my Book wordt volgeschreven door drie dames, Lisanne, Barbara en Iris. De site staat vol met recensies en stukjes over boeken. Er is ook een Oh my BookTube, maar die kijk ik eerlijk gezegd nooit.
  • Read around the Globe van Pieter Steinz, vol met weetjes over boeken. En dan zit je meteen met het feit: hoe definieer je een boekenblogger? Ik ben nog geen nieuw boek bij hem tegengekomen.
  • Peter Pellenaars, ik ben vol bewondering voor alle verslagen van survivalruns waar hij over blogt, maar hij blogt ook nog over boeken.
  • Drspee, Martha blogt over van alles, #WOT, #50books, spreekwoorden en klaagt dat ze te weinig tijd heeft om te lezen: tijd maken.

En dan ben ik er zeker van dat ik er een aantal vergeet, en dat komt omdat ik die bloggers lees als ik een bericht van hen tegenkom in twitter. Ik moet die bloggers toch een keertje opslaan in Feedly, dan vergeet ik ze niet.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Iets anders dan lezen: #50books, vraag 17

lezenHet is weer een interessante vraag bij #50books. Doe ik wel eens iets anders tijdens het lezen?  Zo’n vraag lees ik dan tijdens een weekje weg in Berlijn, in een hotel waar alleen maar nieuwszenders op tv zijn, ik lees mezelf dus een overdosis. Gelukkig hebben we wel gratis wifi en lees ik dus eerst mijn tweets, mijn mail en ga vervolgens over op mijn boek, met op de achtergrond Radio Berlin, een soort Radio 2. Het is muziek waarbij je niet te veel hoeft na te denken, en dat is precies wat ik wil horen tijdens het lezen. Als ik ’s avonds in bed nog even lees staat Sky Radio aan. Mijn geliefde musicals hoef ik niet aan te zetten tijdens het lezen omdat ik dan de helft niet hoor en een musical ook een verhaal is. Nieuwe muziek, zoals Niek doet, nee, dat kan ik helemaal niet. Ik presteer het rustig een geliefde cd op repeat te zetten en aan het eind van de avond er achter te komen dat het ding vier keer rond is gegaan. En voor de rest: lezen, diep, aandachtig, geconcentreerd, de wereld gaat vanzelf wel rond, mij stoor je er niet bij.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Theater in romans: Octopus

OctopusMichael Gallagher is de schrijver van twee series van boeken die in het Victoriaanse tijdperk spelen. Deze roman Octopus is de tweede in de serie Send for Octavius Guy over de veertienjarige dief en zakkenroller Gooseberry die een nieuwe carrière van detective wil opbouwen. Deze tweede zaak betreft de moord op de steractrice op het toneel tijdens het opvoeren van The Duchess of Malfi in het Sadler’s Wells Theatre. Het boek was door toeval in mijn handen gekomen, als krijgertje in Librarything’s Early Reviewers. Ik kan me alleen inschrijven voor e-books, en dit was er een van. Het is een amusant werkje, wel het tweede deel in een serie, maar het kan los gelezen worden. Gooseberry, of Octavius Guy is een veertienjarige dief die een eerlijke carrière probeert op te bouwen als detective en daarbij alle technieken, geleerd in zijn oneerlijke periode, kan gebruiken. Voor zichzelf maakt hij een hele serie regels die hem helpen bij zijn detectivewerk. Zie bijvoorbeeld Guy’s Tenth Rule of Detection: Sometimes Justice needs to come before Law, just as it would be in a dictionary.

Ik hou wel van dit soort boeken, historische detectives, waarbij iedereen niet wordt gehinderd door de tegenwoordige techniek en de detective in kwestie het van zijn hersens moet hebben. Het heeft voor mij helaas wel iets van Agatha Christie, bij haar snapte ik ook werkelijk nooit hoe Miss Marple aan de moordenaar kwam. En dat gebeurt ook met Gooseberry die via wonderlijke wegen en gedachtengangen bij de moordenaar van de actrice terechtkomt. Enige kennis van het Victoriaanse Londen is wel handig in dit boek.

The Duchess of Malfi is een toneelstuk dat in 1613 door John Webster is geschreven. Michael Gallagher is niet de enige die het stuk als onderwerp van een boek heeft genomen. Ook detective schrijvers P.D. James en Agatha Christie gebruikten het toneelstuk voor hun boeken.

Octopus or Octavius Guy and the Case of the Throttled Tragedienne: a Revenge Tragedy (of sorts) in (roughly, very roughly) Three Acts by Michael Gallagher. – London: Smashwords, 2016.

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Boekenblogger: #50books, vraag 16

Drukte en een weekje weg hebben voor wat vertraging gezorgd bij de beantwoording van de #50books vragen. Alle vragen van de afgelopen drie weken waren wel de moeite waard, dus daarom volgt hier het antwoord van vraag 16.

Waarom blog je over boeken?boeken

Ik kan er heel kort over zijn: ik vind het leuk. Ik kan er ook wat langer over vertellen, namelijk over mijn jarenlange boekenpassie. Mijn vader was een echte lezer en heeft zijn leesgenen aan mij doorgegeven. Niet alleen lezen vind ik leuk, maar ook schrijven. Het bloggen over boeken verenigt twee liefhebberijen.

Toen ik begon met bloggen was het uit nieuwsgierigheid naar het fenomeen blog. In mei 2003 startte ik met bloggen, toen was het nog over toneelvoorstellingen die ik bezocht. In juni 2006 startte ik met een project over boeken, namelijk het bespreken van boeken die over toneel gaan. Wat voor voorstelling wordt er gemaakt van toneel, theater, etc. in romans en verhalen. In dat eerste blog over dat project had ik zo´n dertig titels bij elkaar gesprokkeld. Tegenwoordig heb ik een respectabele lijst van zo’n 270 boeken, die ik in juli 2015 heb aangevuld met linkjes naar de besprekingen. Ik kan het wel een wat uit de hand gelopen hobby noemen. Het maakt me ook wel een boekenblogger. Het heeft wel wat een boek te lezen, te bespreken en daar ook het raakvlak met het project uit te halen. Het geeft een heldere voorstelling van het boek. Het speuren naar die boeken was in het begin zeker even een puzzel, maar prima te doen voor een informatiespecialist. Ik heb er nu een radar voor. Als ik een titel ergens tegenkom, wordt die meteen genoteerd.

Tegenwoordig blog ik niet alleen over boeken, #50books heeft zeker raakvlakken. Ik doe ook regelmatig mee met de wekelijkse #WOT, Writing on Thursday en bloggen over bloggen doe ik ook. Toneel heeft zeker ook nog een plekje op mijn blog, maar de meeste stukjes gaan nog steeds over boeken.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boekhandelblog: Dussmann, Berlin

Op studiereis in Berlijn heb ik niet alleen bibliotheken bezocht, maar ook een boekhandel. Dussmann is een prachtige boekhandel in de Friedrichstraße in Berlijn dat zichzelf KulturKaufhaus noemt. Ik word opmerkzaam gemaakt op dit vijf verdiepingen tellende Walhalla door collega informatiespecialist Marjolein. Op donderdag 28 april heb ik voldoende tijd tussen twee bibliotheekbezoeken om naar de Friedrichstraße te gaan.

De aparte winkel voor bladmuziek kom ik als eerste tegen.
2016-04-28 10.36.04

Vervolgens kom ik bij de hoofdingang terecht. Ook in Berlijn wordt gefietst, dat is duidelijk.

2016-04-28 10.37.55

De eerste foto van de winkel met tafels vol nieuw verschenen titels. Op de begane grond is ook een grote Berlijn-afdeling. Let op die magere meneer in het zwart links op de foto.

2016-04-28 10.38.37

Die vertelt me in keurig Duits en vervolgens in keurig Engels dat ik geen foto’s mag maken. En verwijst me door naar de KulturBühne achterin de winkel waar ik nog een foto mag maken van de sfinx en de begroeide wanden. Achter de sfinx zit een trap naar de kelder waar een café-restaurant is gevestigd.

2016-04-28 10.41.41

En hier zit dus ook de ingang van de English Bookshop: twee verdiepingen met Engelstalige boeken.

2016-04-28 10.41.58

Fictie en non-fictie, boeken voor volwassenen en kinderen. Met een uitgebreide SF & Fantasy afdeling waar ik heel blij van word. De afdeling heeft een tentoonstelling over Shakespeare ingericht. Zijn 400ste geboortedag wordt uitgebreid en internationaal gevierd, hier bij Dussmann vind je boeken voor volwassenen en kinderen. Duitse auteurs die in het Engels zijn vertaald hebben een eigen kast, evenals de boeken over Duitsland.
Ik raak verdwaald en na drie kwartier kom ik weer naar buiten met twee boeken. Ik moet er de rest van de dag nog mee rondsjouwen, dus ik beheers me.

Ik ben van plan de winkel compleet te verkennen en ga naar de kelder, waar de pop en jazz muziek een plekje heeft gevonden. Het lijkt weinig tot ik een hoek omloop: cd’s, cd’s, cd’s, dvd’s, dvd’s, dvd’s. Een enorme afdeling met voor elk wat wils, waar zelfs musicalliefhebbers als ik aan hun trekken komen. Hier is ook een podium te vinden, voor live optredens van de artiesten wiens cd’s hier verkocht worden.

Door naar de eerste verdieping waar de fictie-afdeling zit: historisch, krimi’s, SF & Fantasy, Weltliteratur, allemaal in het Duits. Hier is ook een service centrum waar je onder andere je boeken kan laten versturen, en – tot mijn grote pret – leesbrillen kan lenen. De luisterboekenafdeling zit er naast en is goed gevuld.
De tweede en derde verdieping zijn gevuld met non-fictie, met onder andere een zijvleugel met boeken over landen. Verder kan je er boeken over gezondheid, koken, sport, psychologie, etc. vinden. Op de derde verdieping vind ik – na wat zoeken – de klassieke afdeling. Het lijkt erop dat Dussmann op de hogere verdiepingen een stuk van het naastgelegen gebouw erbij heeft. Dan vind ik wel cd’s en dvd’s met klassieke muziek en opera, meer dan ik ooit bij elkaar heb gezien.

In de winkel kan je ook luxe kantoorartikelen en veel hoekjes met cadeau-artikelen vinden, bijvoorbeeld kwartetspellen over Duitse geschiedenis en andere onderwerpen. Ook kan je alle soorten en maten notitieboeken vinden. Er is op alle verdiepingen gelegenheid om langs de vide te zitten die door het hele gebouw loopt en even te kijken of je een boek wel of niet wilt kopen. In de English Bookshop kan je zelfs leren fauteuils vinden. De winkel is enorm goed voorzien en inderdaad een cultuurpaleis. En dan ben ik er zeker van dat ik nog niet eens alles heb gezien. Collega Marjolein had nog gezegd dat er een ruime sortering anderstalige boeken was, en ik heb alleen maar Engels gezien. Maar het is af en toe een doolhof.
De winkel wordt overigens verbouwd op dit moment. Ik kan alleen maar concluderen dat als je in Berlijn bent, deze boekhandel zeker een bezoek waard is.

Kookboeken: #50books, vraag 15

Heb ik kookboeken, vraagt Hendrik-Jan de Wit in zijn nieuwste #50books vraag en ik kijk naar de plank in mijn boekenkast die grotendeels door kookboeken wordt ingenomen. Gebruik ik ze weleens? Jawel, maar niet veel.kookboeken

Vraag 15: Heb je kookboeken en lees of raadpleeg je ze weleens?

Ik vind koken leuk, het is een stukje ontspanning voor me, ik probeer graag dingen uit. De kookboeken hebben vaak hun weg naar de keuken gevonden. Ik heb de gewoonte om een geeltje als bladwijzer en notitieblaadje te gebruiken zodat ik later weet wat ik ervan vond. Mijn Weight Watch kookboek is veel gebruikt, maar ook een simpel basiskookboek dat ik al jaren heb. Ook heb ik een kook/sportboek van hockeyster Ellen Hoog, waarvan ik de oefeningen nog wil uitproberen, maar ook haar recepten. Ik heb een map waarin ik recepten bewaar en er staat een word-document op mijn computer met recepten. En de laatste jaren gebruik ik internet: ingrediënten intypen, recept eruit. Voor de recepten die ik het meest gebruik heb ik echt geen kookboek meer nodig.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Guilty pleasures: #50books vraag 14

De #50books vragen blijven doordenkers, de vraag van deze week:

Heb je ook ‘guilty-pleasure’ boeken en lees je die stiekem of juist niet?

Mijn eerste gedachte, moet ik me schuldig voelen over wat ik lees? Vanaf het moment dat ik kon lezen, heb ik ongeveer alles gelezen waar ik maar mijn handen op kon leggen. Ik was ongeveer 14 jaar oud toen ik door het jeugdgedeelte van de bibliotheek heen was, maar dat was niet zo’n probleem, want mijn moeder had voor mij een kaart genomen. Ik zat al jong in de volwassenenafdeling. Mijn ouders keken naar wat ik las, maar lieten het wel toe. En voor de rest heb ik echt van alles gelezen. Van Pitty naar kostschool tot doktersromannetjes, G-man Jerry Cotton en bouquetreeksjes. Fifty Shades of Grey is ook nog langs gekomen, waarbij ik me vooral afvroeg waar de ophef over was. Vooral veel, heel veel, waarvan ik me de helft niet meer kan herinneren. Waar ik waarschijnlijk te jong voor was, waren de Jerry Cottons. Moord en doodslag voor een tiener. Nu ik die boekjes opzoek op internet valt me ook op dat de omslagen werden gesierd door filmsterren. Toen heb ik ze echt niet herkend. Jerry Cotton
Ook tegenwoordig lees ik nog van alles, en is het uitgebreid naar non-fictie. Nog steeds van alles. Politieke boeken, Pluche van Femke Halsema ligt bijvoorbeeld op me te wachten. Historische boeken, waarbij mijn belangstelling uitwaaiert van Amerikaanse geschiedenis, tot de Tweede Wereldoorlog en een aardige collectie over de Nederlandse monarchie. Ik heb nog drie biografieën van drie Nederlandse koningen op het leesplankje. Allemaal een groot plezier om te lezen.

Maar de kern van de vraag was of ik guilty pleasure boeken heb en of ik die stiekem lees of juist niet. En dan moet ik dus op beide delen van de vraag nee zeggen. Ik voel me totaal niet schuldig over mijn collectie boeken en ga al helemaal niet stiekem lezen of dingen overslaan. Eén guilty pleasure heb ik wel. Ik zal het maar bekennen, geen groter plezier, zeker als ik moe ben of me niet helemaal goed voel: ik kijk naar Say yes to the dress op TLC.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Tijd in een roman – #50books vraag 13

Tijd in een roman – een doordenker, een onderwerp dat op meerdere manieren ingevuld kon worden. Dat was in eerste instantie mijn reactie op de dertiende #50books vraag van dit jaar.

In welke roman wordt volgens jou het spel met de tijd mooi gespeeld?

Tijd kan op verschillende manieren behandeld worden in een roman:

  • Rechttoe, rechtaan: zeshonderd jaar, zestig jaar, zestig dagen, gewoon netjes achter elkaar. Dan mag een schrijver ook nog heen en weer gaan in de tijd. Voorbeelden: driekwart van mijn boekenkast zoals de familiegeschiedenissen. Zie R.F. Delderfield, To Serve Them all my Days.
  • Een bepaalde periode: zie bijvoorbeeld de thriller van Greg Iles, 24 Hours, waarin een kind wordt gekidnapt en de ouders 24 uur hebben om het op te lossen.
  • Tijdreizen: Het principe dat er twee, drie, heel veel verschillende tijden naast elkaar bestaan. Tijd is flexibel op deze manier. Lastig onderwerp, zie Geordi Laforge die ik er wel eens eerder heb bijgehaald: “This is precisely why time travel gives me nosebleeds”.

Maar ik dacht ook aan dat boek dat ik jaren geleden heb gelezen: The Time Traveler’s Wife van Audrey Niffenegger. Een tijdreizende liefdesgeschiedenis. Henry en Clare ontmoeten elkaar voor het eerst als zij zes is en Henry 36. Ze Niffenegger - The Time Traveler's Wifetrouwen als Clare 22 is en Henry 30. Een situatie die kan ontstaan omdat Niffenegger een situatie heeft bedacht waarin Henry’s genetische klok gereset wordt en hij de toekomst of het verleden in wordt getrokken. Dat gebeurt volkomen onverwacht, hij weet niet of het de toekomst of het verleden is. Hij wordt wakker in die periode, naakt en ontredderd, kan zelf niet bepaald uitkiezen waar hij landt. Hij komt wel eens in verkeerde situaties terecht. En ja, dan kan je wel eens twee verschillende of dezelfde Henry’s naast elkaar krijgen. Een intrigerend boek dat af en toe lastig te volgen was. De twee krijgen ook nog een dochter, Alba. Het spel met de tijd wordt hierin mooi gespeeld, het boek is voor mij een heel intrigerend voorbeeld van tijdreizen. Er is overigens ook nog een film gemaakt van dit boek, maar die heb ik vermeden. De ervaring leert dat films teleurstellen als je eerst het boek gelezen hebt.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Boekenweekgeschenk: #50books, vraag 11

Het kan natuurlijk niet uitblijven in deze Boekenweek. Een vraag over het Boekenweekgeschenk.

Ga je in de Boekenweek speciaal naar de boekwinkel voor het Boekenweekgeschenk?

Een vrijwel zelfde vraag is in 2013 ook gesteld, maar ik heb al ontdekt dat ik toen nog niet echt fanatiek bezig was met het beantwoorden van de vragen, dus bij mij is dit nog blanco.

Een blik in Librarything leert me dat ik vrijwel alle Boekenweekgeschenken vanaf 1987 in mijn boekenkast heb staan. Dat is vrij eenvoudig te verklaren door het feit dat de boekhandel waar ik voor mijn werk de bestellingen deed, altijd dat boekje erbij deed in de Boekenweek. Ik heb het nooit hoeven kopen in al die jaren.
Dat ik van werkkring veranderde was dus wel nadelig, ik moest zelf naar de boekhandel en een boek aanschaffen. En dat heb ik wel eens nagelaten zie ik in mijn collectie. Kees van Kooten met ‘De verrekijker’, het geschenk van 2013 is de laatste die ik heb.

Een aardige bijkomstigheid van de Boekenweek is dat je op zondag gratis de trein in mag met het boekje als vervoersbewijs. Wikipedia leert me dat er zelfs een aparte vierkante barcode op het boekje gedrukt wordt, zodat je de poortjes in de NS-stations ermee kunt openen. Voor mij is het dit jaar wel van belang er een te schaffen, al was het alleen maar omdat ik met een vriendin een paar dagen naar Leeuwarden ga en op zondag terugreis met de trein. Weet iemand een boekhandel in Leeuwarden?

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.